In het bos zijn de lieve dieren - gehaakte babymobiel

We hadden het over kindernamen. Op nieuwjaarsdag. Toen we met z'n allen bij mijn ouders waren. (Jullie weten nog wel. Toen er nog geen corona in ons land was) Hoe we op het onderwerp kwamen weet ik niet eens meer. Maar met elkaar noemden we bijzondere, gekke, leuke en lieve namen die we ooit ergens gehoord hadden. Iedereen deed wel een duit in het zakje. En toen vertelde mijn zusje ineens: "Wij moeten ook weer een naam gaan bedenken." Dat was groot nieuws. Er was een babytje op komst. Nog heel pril. In augustus zou de kleine komen. En omdat de eerste baby bij mijn zusje weken na de uitgerekende datum op zich liet wachten hield ze het op eind augustus begin september. Je kan de tijd maar ruim nemen. 

Na de 20 weken echo (toen we hoorden dat er een kleine jongen bij mijn zusje in haar buik groeide) wilde tante Clarisse weten of de kleine man nog iets leuks wilde van haar hand. Iets om aan te trekken, om onder weg te kruipen, of om mee te knuffelen. Iets moois voor op zijn kamer. Of juist voor onderweg. Zusje dacht daar eens over na. Ze zat midden in een verhuizing, had net een nieuwe baan... Als ze iets moois zag liet ze het weten. 

Nou zeg maar gerust dat ik ervaren heb dat wanneer je èn een nieuw huis, èn een nieuwe baan hebt èn een nieuw kind verwacht je heel wat verschillende dingen langs ziet komen die mooi zijn. Het begon met het maken van een babynestje (wat ik niet zo zag zitten. Ik ben geen held op de naaimachine.) Dan iets voor in de maxicosy. Dan was het weer een enorme knuffel, dan weer iets voor aan de muur. En dan gecombineerd met dit behang. Of nee, met deze. Maar deze vind ik ook prachtig. Uiteindelijk maakte zusje haar keuze. Of ik een mobiel kon maken. Voor boven de wieg. En dan passend bij het behang. (Wat nog 3 keer veranderde maar dat kwam ook door de behangzaak die niet alles kon leveren wat mijn zusje mooi vond.) Ze stuurde een foto van een mobiel van vilt. Of ik zo iets na kon maken. En of ik dezelfde diertjes wilde gebruiken als die ik ook voor haar kinderwagenspanner had gebruikt. Ik appte ideeën en gelukkig is zusje heel uitgesproken. "Nee, dat niet. Ja, dat wel. Oh nee, vind ik niets. Ja, prachtig. Ja het uiltje mag je gerust vervangen voor een konijntje. Ja ik wil liever een kromme staart bij de eekhoorn dan een rechte." Dat ging snel. Ik kon aan de slag. 

En dan moet zo'n idee gaan rijpen. Langzaam ontwikkelen. Ik kocht garen. Mijn favoriete lammy yarns garen: Victory. 100% acryl met een mooie glans. Wat niet verkleurd hoe lang het ook in de zon hangt. Ik haakte een eekhoorn thuis, een konijn en een egel op de camping, probeerde wat met eikels en dennenappels. Zocht ze ook op in de natuur. Want hoe ziet zo'n eikel er nu eigenlijk in het echt uit? Nam de hele boel weer mee naar huis aan het einde van de vakantie. En toen ontwierp ik blaadjes. Zittend in de speeltuin waar Bolleboos met een vriendje rondslenterde. (Ze worden er te groot voor ontdekte ik. 11 jaar is wel het maximum voor een speeltuin.) Nadat de blaadjes ontworpen waren moesten ze ook gehaakt. Zittend aan de waterkant waar Bolleboos met het zelfde vriendje zwom. (ik moet er niet aan denken om in dat koude, vieze water te springen. Liever met een rood hoofd, puffend van de hitte op de kant dan een teen in het water.) Nog meer blaadjes ontstonden er. Bij mijn moeder in de woonkamer waar een airco probeerde de temperatuur laag te houden. Bij het ophalen van Doerak op een andere camping waar ze een paar dagen bij een vriendinnetje mocht logeren. Of gewoon thuis. 's Ochtends in de achtertuin en 's middags bij de blazer in de woonkamer. 120 blaadjes haakte ik. Terwijl de hitte niet te houden was dacht ik aan mijn arme zusje die ook nog een bijna voldragen baby mee moest torsen.

En toen was de kleine man er. Hij hield zich keurig aan de tijd. Maar dat kwam door het vakkundig ingrijpen van de dokter in het ziekenhuis. Want anders was hij vast net als zijn broer nog weken blijven zitten. Blij met het goede nieuws ging ik aan de slag om alle losse onderdelen in elkaar te zetten. Zusje was inmiddels met de kleine weer thuis en ik hield haar op de hoogte. Sneakpreview noemde ik mijn foto's waar ik haar bijna mee spamde. Ik gebruikte de binnenkant van een borduurring om de draadjes aan vast te knopen. Wat een precies klusje was dit zeg. Ik wisselde zitten af met staan. En terwijl ik Bolleboos en Doerak met een wasmand vol met druiven de buurt door stuurde om ze gratis uit te delen kwam de mobiel af. Een dag lang had ik er nog aan gewerkt. Maar hij was af. Oké, konijn hing niet naar mijn zin, maar ik deed er niets meer aan. En oh ja dat ene draadje hing ook niet helemaal goed. Maar ik veranderde echt niets meer. Straks ging de heleboel weer los. Nou ja... Konijn hing aan hetzelfde draadje als waar hij aan de bovenkant ook niet goed hing. Dus eigenlijk moest ik maar 1 draadje los maken. Ik kon dat toch wel proberen... En zo geschiedde. 

Na een paar dagen haalde ik de boel nog eens los en kwam ook konijn naar tevredenheid vast te hangen. Het duurde even voor we op bezoek konden. Vanwege de corona. Maar eindelijk konden we naar ze toe. Met de mobiel. Waar zusje erg blij mee was. Helemaal naar haar zin. We hingen hem samen in de wieg. En nu mag kleine neef er gezellig naar kijken. Er tegen praten. En er van genieten. Het was denk ik mijn meest prestigieuze project ooit. Heeft me heel veel hoofdbrekens en zweetdruppels gekost. (Niet alleen omdat het zo warm was) maar het is ook wel met stip het mooiste project ooit. Het leukste compliment? Dat iemand die hem zag hangen zei: "Ik dacht dat hij echt was." Hij bedoelde dat hij verwacht had dat ik het in de winkel gekocht had. Nou mooi niet. 100% handwerk.  

Slingers voor een feestelijk schooljaar

 Het was vorig jaar vlak voor de verhuizing dat we de verjaardag van Bolleboos vierden. Een beetje klein en het nieuwe huis stond erg op de voorgrond. We zouden nog wel een feestje vieren maar dan meteen met mijn verjaardag en met de housewarming. Zodat de familie die wat verder woont maar ook de familie die dichtbij woont niet drie keer op rij naar ons toe hoefden te komen. Want in de ene familie zijn er vier jarigen in 1 week. En in de andere familie 3 in 9 dagen. 1 groot feest is dan wel zo praktisch. 

De slingers waren al ingepakt. Al lang. De kast waar ze in stonden was verkocht via Marktplaats. Dat ding was zo zwaar en hij paste toch nergens in het nieuwe huis. Toen ik opperde om het ding maar te verkopen was Mannie het meteen met me eens. En toen een koper zich melde haalden we in een recordtijd de kast leeg. Inclusief de slingers. (Onlangs pakten we de laatste dozen van die kast uit. Het is toch erg)

Dus had Bolleboos op de dag dat hij jarig was eigenlijk alleen maar cadeautjes uit te pakken. En te trakteren op school natuurlijk. En taart te eten. Ach eigenlijk is dat al heel feestelijk. Ik zou net als andere jaren de cadeautjes verstoppen en dan mocht hij een speurtocht door het huis maken om alles bij elkaar te puzzelen. Maar toch... het voelde niet compleet.Want wat is nu een feestje zonder slingers? En dus ging ik een paar dagen voor het feest toch nog even snel aan de haak.

 

Uit het boekje: Haken met studio hip en stip van Annemarie haalde ik allerlei verschillende patroontjes van doilies en vlaggetjes. Die haakte ik aan een lange draad. Oké, veel tijd had ik niet. Het werden er in de eerste instantie niet heel veel. Maar ik had een slingertje. En met krantenpapier en touw knutselde ik snel nog een langere slinger.

Ik haakte in de week die volgende nog even stug door. Tenslotte kwam er nog een feestje. Wat zou het leuk zijn als ik een gehaakte slinger in het nieuwe huis kon hangen. Een langere dan ik al had.

 

Dat lukte. Tussen het inpakken en schoonmaken door was het heerlijk om af en toe op de bank te ploffen en even snel een doilie te haken. Of een vlaggetje. Een grote of juist een kleine. Gewoon simpel werk. Juist op het moment dat mijn hoofd veel te vol zat met verhuis drukte. En wat een geluk dat ik de katoentjes niet in een doos deed. Ik weet nog hoe ik bij de vorige verhuizing mijn ingepakte wollebolletjes zo miste. Dus deze keer verhuisde ik de bolletjes gewoon in de bak waarin ze al zaten. Zo kon ik ook in het nieuwe huis meteen in de voorraad duiken. 

De slinger groeide en hing tijdens het feest voor het raam. Daarna kwam hij terecht op de schrootjeswand die er toch nog uit moet en dus nooit geverfd is. Je ziet dat er meer opgehangen heeft. De gaatjes en vooral de kruisjes waar de vorige eigenaar moest boren zie je nog zitten. (al zitten alle gaatjes onder de kruisjes. De logica heb ik daar nog niet van ontdekt. Maar het is op meerdere plekken in huis zo gedaan.) En daar hangt de slinger nu nog steeds. Ja we wonen hier een jaar. En inmiddels heeft Bolleboos een pracht van een slaapkamer. Is de hele voorzolder opgeknapt en voorzien van heel veel kastruimte. Hebben we een onwijs gave badkamer. En een keurige logeerkamer die tijdens de verbouwing door onze eigen kids gebruikt wordt. (Ze moeten nu eenmaal hun kamer uit wanneer Mannie daar bezig is met heel veel stof maken.) Maar we werken van boven naar beneden. Dus de woonkamer is nog niet aan de beurt geweest. 

De slinger voor Bolleboos... Op Instagram plaatste ik de foto's ook al. Met de tekst erbij: Vakantie is een feestje. Dat het schooljaar net zo feestelijk wordt voor de kids en de leerkrachten. Ach ja, school is voor Bolleboos geen feestje. Leren vindt hij heerlijk. Het liefst wiskundige dingen. Of vreemde talen. Soms gebruikt hij Nederlandse woorden die hij eerst aan Mannie en mij uit moet leggen. Maar oh, wat is school een drama. Veel te veel prikkels, veel te veel druk, veel te veel onrust. Afgelopen jaar (groep 7) was school voor hem een lijdensweg. Dus deze slingers zijn nu opnieuw speciaal voor Bolleboos. Dat het de specialisten en ons lukt om de basisschoolperiode goed af te sluiten. En dat we een mooi plekje op het voortgezet onderwijs voor hem vinden. 

Succes weer dit komende schooljaar. Waarin iedereen zijn eigen zorgen kent. Laat het ondanks alles toch een feestje worden.

Lappenpop heeft vakantie

Heerlijk. Eindelijk vakantie. Ondanks die weken die we vooral thuis moesten blijven tijdens de lockdown waren we er toch hard aan toe. De laatste weken werden afgeteld. Gek is dat. Je groeit er altijd weer naar toe. Je lijkt het altijd weer verschrikkelijk hard nodig te hebben. Zou dat ook zo zijn als je nog 2 weken langer door moest? Vooral als wij vroeg zijn en de andere regio's laat vraag ik me dat af. Je rekent toch tot waar je moet en schijnt daar precies genoeg energie voor klaar te hebben staan. Maar goed wij waren hard aan vakantie toe en dit jaar waren wij de laatste ploeg. En we hebben de eindstreep gehaald. Des te lekkerder is het nu genieten van het nietsdoen. Even niet elke morgen vroeg op. De fiets pakken voor je plezier in plaats van die bekende 3 kilometer naar de basisschool van de kids. De polder in, picknicken, en een onbekend buurtspeeltuintje bezoeken. Een andere glijbaan glijdt toch altijd anders? En zeker nu we toch nog in de anderhalve meter samenleving zitten zijn dat wel de makkelijkste uitjes. Gelukkig hebben we onze kids nooit heel erg verwend met pretparken en grote speeltuinen. Ze nemen er genoegen mee. En zijn tevreden.

En ik? Ik kan haken en lezen naar hartelust. Mannie heeft deze eerste drie weken ook vakantie. Dus verdelen we de taken wat hier en daar. De kids roepen wel mam, maar pap kan ook zomaar antwoord geven. Een heerlijk idee dat je niet elk moment van de dag standby hoeft te staan. 

Dus toen ik bedacht dat ik vast wat cadeautjes op voorraad moest hebben voor een aantal jarigen binnenkort begon de inspiratie vanzelf. Ik wilde een lappenpop maken. Die past zo makkelijk in een envelop. Ik ben begonnen om alle jarige kinderen in coronatijd een cadeautje te sturen. Maar ik heb die bekende boekjes van Sacha niet in huis. Ik heb zoveel boekjes en zoveel patronen dat het mij niet gaat lukken om dat alles in mijn leven te haken. En omdat wij al jaren proberen te ontspullen koop ik nu dus ook niet zomaar meer boekjes bij. Ik moest t zelf maar bedenken. Na wat googlen en plaatjes bekijken en het filmpje waarin Sacha zelf uitlegde hoe ze de lijfjes haakt, besloot ik mijn eigen patroon van het berenkopje te gebruiken. Het berenkopje dat ik al gebruikte bij de kledinghangers. Daar moest ik een lijfje aan vast zien te haken. 

Nou dat lukte best aardig vond ik. Dus haakte ik maar gewoon door. Een beetje op het oog. Een beetje puzzelen met de afmetingen. En zie hier. Daar ontstond lappenpop Beer. 

Beer kreeg nog een bloemetje op haar jurk. Met gehaakte krulletje. En ook onder aan haar jurk kreeg ze een schulprandje. Aan haar handjes en voetjes kreeg ze ook nog een rood randje. Een rustig geheel wat voor mij bijzonder is want ik grijp snel naar roze en paars. Toch is het een echte meisjesbeer vind ik. En stiekem ben ik wel wat verliefd. 

Ik heb Beer nog niet opgestuurd. En wie weet ziet de moeder van de jarige binnenkort een bijzondere gelijkenis met de foto's van dit blog en het cadeautje voor de jarige. Altijd een beetje gevaarlijk om iets van te voren te plaatsen. Maar dan kan ze de jarige vertellen dat ik het patroontje ook nog eens zelf ontworpen heb. ;-)

Wildbreien met een breirol

Of ik misschien iets aan die saaie lantaarnpaal kon doen. Die paal die pal voor mijn zus haar huis staat. Want die vind ze helemaal niet mooi om daar tegenaan te kijken. Hij was zo'n 36,5 cm dik. En de lengte mocht ik kijken. Minimaal 80 cm.

Nou dat kon ik wel. Maar simpel een rechthoekige lap haken en af en toe van kleurtje wisselen dat vond ik niet zo'n leuk idee. Ik wilde iets breien. Met verschillende steekjes. En zo kwam ik op het idee van een breirol.

Eerst wilde ik er zelf een bedenken. Ik had al een map te pakken met allerlei verschillende ajourpatronen er in. Maar toen bedacht ik dat dat wel een heel gereken zou zijn. Bij elk patroon moest ik dan uitrekenen hoeveel steken ik op zou zetten en nodig zou hebben. Dus zocht ik eens op internet.

En ik vond een mooie breirol. Een van de blog van Annelein Design. Zij heeft deze rol vertaald vanuit het Engels. En noemt hem de crisisbreirol. Ze waarschuwde dat het verslavend was het breien van zo'n rol. Maar ik nam het risico.

De eerste 3 patronen kon ik me weinig bij dat verslavende voorstellen. Ik moest wel heel erg goed tellen. En omdat ik het breien aan de rol elk vrij momentje van de dag deed was dat tellen vrij ingewikkeld. Was ik halverwege de naald begon een van de kinderen een verhaal. Ik rekende wel weer uit waar ik gebleven was. Dacht ik. Maar dat viel tegen. Van de vier naalden die ik deed moest ik er regelmatig drie uithalen. Want meestal kwam ik er achter dat ik een fout had gemaakt als ik weer aan de goede kant met het patroon bezig was en ik aan het einde van de naald steken te kort kwam of juist over had. Dus besloot ik dat dit werk vooral in de avonduren moest gebeuren. Als ik niet te moe was. Want vlak voor het naar bed gaan nog een toer doen had ook niet zoveel zin. Die moest ik geheid de volgende dag weer uithalen.

Maar toen ik dat eenmaal doorhad ging het als een trein. En ja Annelein heeft helemaal gelijk. Wat is dit een heerlijk verslavend karweitje. Eenvoudig tellen, patroon volgen en verder helemaal niets aan je hoofd te hoeven hebben.

Toch wilde ik hem ook niet te lang maken. De gedachte dat sommige wildbreisels er net een week hangen en dan weer weggehaald word door de gemeente maakte dat ik er na een aantal patronen een eind aan wilde breien. Ik sloeg wat patronen over waarbij het aantal steken niet heel goed uitkwam. (Want omdat ik vast zat aan die 36,5 cm moest ik rond de 60 steken hebben in plaats van de 47, 48, 49 steken van Annelein. Dus was het nog een heel gereken.) Ik breide nog dit patroon, en vooruit dan ook nog deze, En als ik deze kleur nu gebruik voor het tricot gedeelte waar ik dan de straatnaam ik kan borduren dan brei ik aan het einde het eerste patroontje andersom. Annelein doet dat heel anders. Veel mooier. Maar voor een wildbreisel kan het best dat patroon van boven naar beneden lezen en van links naar rechts.

Uiteindelijk borduurde ik dus de straatnaam en het huisnummer van het huis van mijn zus en zwager. Ik vond een eenvoudig borduurpatroon die precies moest passen. Want ik had niet naar Annelein geluisterd en eerst het stuk gebreid waar ik de letters wilde hebben en toen pas ontdekte ik dat het er natuurlijk wel in moest passen. En werkte ik de meeste draadjes weg. Nu nog een foto uitleg maken voor mijn zus hoe ze zo'n rol aan de paal vast kan maken. En dan kan hij op de bus.

Nu is hij af. Maar... wij hebben in huis een standleiding. Ergens in de woonkamer staat een grote paal die daar niet weg kan. Waar de kinderen erg graag in klimmen maar waar ik een hekel aan heb want dat horen de buren. Als ik nu die paal eens bekleed met het complete breipatroon... Ik heb al ontdekt dat ik hier prima het steken aantal van Annelein kan gebruiken. En de kleuren... heb ik eigenlijk ook al in huis.

Wordt vervolgd.

 Met dank aan de lantaarnpaal bij ons achter in het pad die even model wilde staan.

Delen is vermenigvuldigen

Ik dacht dat ik er al een keer over geblogd had. Maar ik kan het nergens terug vinden. Dus even een berichtje uit de oude doos. Gewoon zo maar over een klein cadeautje wat ik eens een keer maakte.

Het kwam namelijk zo: Onze Doerak zit op turnen. Zodra ze van zwemles af was mocht ze van mij op turnen. Daar had ze heel veel zin in. (In die zwemles niet dus was het een soort van stok achter de deur) Dus toen ze eindelijk het felbegeerde zwemdiploma op zak had en ze verder ging voor haar B diploma met schoolzwemmen mocht ze naar de turnhal. Prachtig vond ze het.

Een turnpakje was niet verplicht. Dus besloot ik dat ik dat geld dan mooi uitspaarde. Een wedstrijd was ook niet verplicht. Turnpakje en wedstrijd samen kon dan weer niet anders. Als je met een wedstrijd mee deed moest je een turnpakje aan. Het pakje van de vereniging. Dus toen Doerak heel graag met een wedstrijd mee wilde doen moest ik toch op pakjesjacht.

Maar daar wist de trainster wel raad mee. Het pakje wat er nu gedragen werd ging er uit. Dat was volgend jaar niet meer te gebruiken. Dus nu een pakje van 40 euro kopen en volgend jaar weer een dat was toch wel een beetje veel van het goede. Daarom kon ik er ook best een lenen. Ik kreeg een aantal namen door van kinderen die niet meededen maar wel een pakje hadden en trok de stoute schoenen aan. Van een meisje en een moeder die we totaal niet kenden kregen we een pakje te leen. Doerak kon mee doen met de wedstrijd.

Het was voor haar een heerlijke morgen. Vroeg op de zaterdag, terwijl Mannie en Bolleboos nog op 1 oor lagen, vertrokken we naar een turnhal in de stad. Terwijl ik me met een haakwerkje op de tribune terugtrok kon zij haar kunsten laten zien. En na het tonen van de kunsten waren er nog veel meer turnsters die hun kunsten wilden laten zien. Dus kwam onze dame weer gezellig bij mij zitten. Samen met een heleboel andere vriendinnetjes van de turnclub. Waarom ze zo verschrikkelijk graag bij mij zaten? Nou wij hebben een auto vol met speelgoed. Kleurboeken, puzzeltjes, puzzelboekjes, Donald Duckjes. Een Bolleboos en een Doerak die zich vervelen in de auto gaat bij ons nooit goed. Dat wordt herrie en heisa. En omdat ik dat op een lange rit nu eenmaal graag wil voorkomen ligt er dus overal speelgoed in de auto. Nu hadden we een grote tas meegenomen. Waarin we al dat speelgoed hadden gepropt. Okè, ik sjouwde me een breuk. Maar ik had wel heel gezellig de hele morgen een heleboel kinderen om me heen. Ze kwamen op ons speelgoed af als vliegen op de stroop. En vermaakten zich uitstekend. Zo zie je maar: delen is vermenigvuldigen.

 Wat turnen nu met haken te maken heeft? (Afgezien dan van dat haakwerkje op de tribune) Nou ik vond dat dat lieve meisje wat zo heel knap haar turnpakje had afgestaan aan een meisje wat ze eigenlijk helemaal niet kende wel een cadeautje verdiend had. Dus haakte ik wat kleine bloemetjes, en bevestigde die op een een paar nieuwe knipjes. Ik maakte er een labeltje bij waar ik de knipjes leuk op weg kon geven. Samen met het al weer schone turnpakje bracht ik de middag na de wedstrijd de knipjes. Gewoon omdat delen nu eenmaal vermenigvuldigd.

Ze wonnen zelfs nog de tweede prijs. Dus de mini-meisjes hadden goed hun best gedaan.

En Doerak? Die turnt nog steeds graag. Ze heeft inmiddels een rood turnpakje van de vereniging. De wedstrijd van dit jaar is afgelast. (zoals zoveel is afgelast in deze periode) Maar gelukkig mogen de meisjes wel weer turnen. Tot grote vreugde van onze Doerak.

Spijkerbroektas... Van iets wat is geweest iets maken wat is.

Oh oh, elke keer als ik een berichtje plaats neem ik me voor weer meer te bloggen. Om elke week een berichtje te plaatsen. Ik heb genoeg gehandwerkt het afgelopen jaar. Maar steeds opnieuw schiet het er weer bij in. Er zijn eerst zoveel dingen die moeten. Dan dingen die ook moeten maar iets minder hard moeten. En dan blijft soms de-dingen-doen-die-ik-wil te lang liggen. Ach, ik denk dat het herkenbaar is voor iedereen. Soms wil je wel maar lukt het niet. Ik ga weer een nieuwe poging doen. Nu zonder goede voornemens. Wie weet helpt dat wel. ;-)

Doerak kreeg toen ze naar school ging een mooie roze geruite tas van oma. Met geborduurde lapjes en zakjes er op. Toen opa en oma Doerak eens van school haalden een paar jaar later vond oma de tas wel erg versleten. Nog voor ik de kinderen op kwam halen was er een nieuwe tas geregeld. Een blauwe dit keer. Met een applicatie van een uil erop. Iedereen blij en tevreden. En Doerak ging weer gezellig met nieuwe tas naar school.

Nu halen opa en oma Doerak niet zo heel vaak van school. Ik zorg toch meestal wel dat ik alles zo kan plannen dat ik zelf de kids bij het hek op kan wachten. Of Mannie is op tijd thuis. Dat ergens in het najaar de tas toch op zijn eind begon te raken werd niet meteen door oma gesignaleerd. Ik had in ieder geval tijd genoeg om te bedenken dat ik misschien wel een spijkerbroek tas kon maken. Dat moet ik toch eens zelf uitproberen in de herfstvakantie. Zo gedacht... zo niet gedaan. Ik besprak met Doerak het idee en zij was enthousiast. We zochten zelfs spijkerbroeken uit die echt versleten waren. En toen bleef het project liggen. De herfstvakantie ging voorbij. En Doerak ging weer naar school met haar versleten tas.

In de kerstvakantie kwam er niets van. We waren maar een klein deel van de vakantie thuis. De rest brachten we door in de chalet van mijn schoonouders. Inmiddels was die versleten tas wel door oma ontdekt maar ik vertelde stoer dat ik een spijkerbroektas wilde maken. Van mijn oude spijkerbroek. In de voorjaarsvakantie ging ik aan de slag. Ik knipte een beetje, naaide hier en daar een naadje, paste eens een beetje en ontdekte dat hij veel te groot was. Echt te ruim voor een meisjes ruggetje van 8 jaar oud. Dus zochten we naar nog een oude spijkerbroek. Een die wat smaller was. Bolleboos had er nog wel een liggen met een gat in zijn knie. Dus knipte ik weer, zocht ik voeringsstof en toen was de vakantie voorbij.

Ik liet de tas in een hoekje liggen om mezelf te dwingen om toch nog verder te gaan. Maar zo even hap snap tussendoor kan ik niet naaien. Tot overmaat van ramp was in de vakantie ook mijn eigen naaimachine nog kapot gegaan. Ik had er inmiddels een geleend van mijn schoonmama die niet perse meteen terug hoefde. Want het is haar reservemachine. Maar ik moest toch weer moed verzamelen om aan de slag te gaan op een vreemde naaimachine.

Nou die moed had ik niet hoeven verzamelen. Wat een verademing ontdekte ik toen ik verder ging. Wat een verschil met mijn eigen naaimachine die tweedehands toch echt 300 euro had gekost. Maar waar ik altijd maar op zat te mopperen. Hij deed gewoon nooit wat hij moest doen. En ik maar denken dat het aan mij lag. Niet dus ontdekte ik via een naaimachine van 30 jaar oud. Wat een heerlijke machine. Wat een zonnetje. Wat een lieffie. Ik ben inmiddels smoorverliefd op een geleende naaimachine. Maar dat terzijde.

 Wanneer ik dan toch verder ging? In de lockdown? Nou dat wilde ik best. Gezellig aan tafel terwijl de kids om me heen dartelden. Maar dat viel vies tegen. Het schoolwerk nam het grootste gedeelte van de dag in beslag. En ik moest toch echt flink meehelpen. Ik dacht dat dat wel mee zou vallen met een Bolleboos in groep 7 en een Doerak in groep 5. Maar Doerak heet niet voor niets Doerak. Zodra ze mijn rug ontdekte stopte ze met werken en ze ging pas weer verder na de nodige moppers. Wanneer ik maar de hele morgen aan tafel bleef zitten en bij elk teken van ongeconcentreerd zijn haar maande om door te werken ging het goed. Naaien? Nee dat werd niets. Daar had ik toch echt de meivakantie voor nodig. Op de laatste zaterdag van de meivakantie ging ik driftig aan de slag. Ik zag dat ik verder was dan ik dacht. Eigenlijk hoefde alleen de voering nog maar. En de hengsels. Dus als ik door werkte...

Buiten was het inmiddels erg gezellig. Niet alleen mijn eigen kinderen speelden daar. Ook de buurkinderen, en de kinderen van de buren daarnaast. En nog wat vriendinnetjes van het pleintje. Doerak schonk eigenhandig bekers limonade in. Geen wanklank werd gehoord. Toen ik uiteindelijk eens buitenkwam om de tas te passen zag ik waarom het zo gezellig was. De hele trampoline lag vol met zand uit de zandbak. En om de trampoline en zandbak heen lag zo ongeveer de rest van het zand. De zandspeeltjes lagen overal en daar tussen speelgoed wat niets met de zandbak of trampoline te maken had. (Al dacht ik altijd dat een zandbak en trampoline ook niets met elkaar te maken hadden maar dat bleek toch anders te liggen.) Een buurman kwam eens kijken. En zag de chaos. "Tja," verontschuldigde ik me. "Ik had mezelf een dagje vrij gegeven." Met vereende krachten hebben we de boel weer aardig zandvrij gekregen. Maar Bolleboos dacht daar heel anders over toen hij al springend gestriemd werd door zandkorrels.

Zondag heb ik de tas afgemaakt. De laatste dingen namen toch nog meer tijd in beslag dan ik dacht. Denken jullie dat ook altijd wanneer je bijna klaar bent? Dat je nog maar een uurtje werk hebt en dat het toch nog een halve dag duurt? Nou zo ging het ook bij de tas. Maar hij kwam af. Helemaal. Doerak kon na de lockdown met haar nieuwe tas naar school.

En de bloemetjes? Die waren een extra bestelling van Doerak. Ze wilde graag gehaakte bloemetjes. Ze zocht ze ook nog zelf uit het boek: 100 bloemen om te haken en te breien van Lesley Stanfield. En wees zorgvuldig waar welke bloem moest komen. Dat kon nog mooi even in de avonduurtjes.

Jurk voor reislustige Barbie

Een paar weken geleden mocht ik voor Barbie aan het werk. Het begon allemaal met een schoenendoos en de Actie4kids actie. Eens in de twee jaar doet de basisschool van Bolleboos en Doerak daar aan mee. Dan proberen ze zo veel mogelijk schoenendozen te verzamelen gevuld met schoolspullen en speelgoed. Om kinderen die het minder goed hebben dan wij in andere landen een mooi cadeau te geven. Die actie dragen wij altijd een warm hart toe dus gingen de kids en ik op de fiets naar de kringloop. Immers, goed speelgoed van de kringloop gaat vaak heel wat langer mee dan nieuw speelgoed van goedkope budget winkels. Doerak ging enthousiast aan de slag op de speelgoedafdeling. Ze vond er van alles. Ook een blote Barbiepop. Niet echt om cadeau te geven. Met de Barbie was niets mis. Maar ze was zo bloot...

Doerak vond dat Barbie wel een jurk van haar collectie kon krijgen. Maar eenmaal thuis kon ze toch niet kiezen. Het was wel heel moeilijk delen van haar overvloed. Ik besloot niets te forceren maar een oplossing te bedenken. Ik breide wel een jurk voor Barbie. Ik vond op Stickatillbarbie.se jurk nummer 208. Snel dun katoen en wit acryl garen bij elkaar gezocht. En aan de slag. Want het moest wel in een halve week klaar. Gelukkig lukte dat prima.

Na de jurk kon ik ook nog tasje A21, ondergoed 189 (wat officieel een bikini is) en slofjes A15 maken.

Zo kon Barbie wel in de doos. Ik kamde haar haar en stak het op. Maakte haar uiteraard ook schoon en legde haar een nachtje met nieuwe kleding en al in de vriezer. Je moet er toch niet aan denken dat bacteriën van hier een griepgolf in dat andere land oplevert.

Uiteindelijk kwam oma met nog een echte verrassing. Toen ze hoorde van ons plan kreeg Barbie ook van haar nog een gebreide jurk. Nu kon Barbie dus zelfs omgekleed worden door haar nieuwe vriendinnetje. Met een tasje met een extra setje kleding gaat Barbie op weg naar een kindje die een cadeautje wel verdiend heeft. Gewoon omdat haar kansen veel minder zijn dan de kansen van onze kinderen. We hopen dat deze schoendoos bij mag dragen aan een mooie jeugd voor dit kind.