Gehaakte bloemetjes slinger

Hij hangt al een tijdje. Een heel poosje eigenlijk. Ik haakte hem toen we net verhuisd waren tussen de verf en uitpak klussen door. En al hakend bedacht ik steeds: 'Voor ik hem voor het raam hang moet ik hem op de foto zetten.' Dat wilde ik zodat het huis van de buren niet zo maar ongevraagd op internet terecht zou komen. Of de auto van de buren. Of misschien een langsfietsende buur.

Van buiten naar binnen fotograferen zou ook niet kunnen. Want aan de ene kant zou dan glas zitten, en aan de andere kant, waar het raam open kan, zou de hor roet in het eten gooien. Dus zo zou je geen foto van het eindresultaat kunnen zien.

Maar zoals altijd krijg ik aan het eind van het project afmaak koorts. Vooral omdat hij af was (dacht ik) en ik toch nog een vlaggetje te kort kwam. Ik haakte er nog een. Bijna hijgend hechtte ik de laatste draadjes af. Ik maakte kwastjes aan de eindjes en.... hing hem op. Meteen. Direct. Ik moest weten of ik dat voor elkaar kon krijgen. En het lukte. 't Was even een rotwerkje. Maar na een flink aantal minuten zwoegen en zweten hing hij daar. Vol trots bekeek ik hem. En toen ineens dacht ik aan de foto's.

Ik heb een paar maanden nodig gehad om te bedenken hoe ik nu toch foto's kan maken. En mijn vrees is waarheid. Het zijn geen denderende foto's geworden. Maar op deze stormachtige zondag trok ik toch mijn stoute laarsjes (die Sint niet gevuld heeft. Te stout geweest denk ik) aan en fotografeerde ik de slinger. Goed voor het eindresultaat van de foto's bent u gewaarschuwd. Maar geloof me: in het echt is hij prachtig. ;-)

Het patroon is van mevr snoeshaan Een makkelijk te volgen patroon. En een leuke blog om te lezen. De bloemen heb ik om en om gehangen. Zodat aan de buitenkant en binnenkant bloemen te zien zijn. En het geheel toch ook rustig blijft.

Geniet er van deze week als je slingers op kan hangen. Of hang ze gewoon zo maar op. Omdat het zo gezellig staat. ;-)

Lief klein konijntje, knuffel konijntje

Er heerst iets bij ons op school. En eigenlijk mag ik helemaal niets zeggen. Want jaren geleden ben ik er toch echt mee begonnen. Nu doet de hele jonge garde (de helft werkte nog niet eens bij ons toen ik er aan begon) er aan mee. Het is een soort van dikke buiken manie bij ons. Met bijbehorende verloven, en natuurlijk uitgebreide bevallingsverhalen en zwangerschapskwalen. Heerlijk.

Toen ik zo'n 7 jaar geleden vertelde dat wij Bolleboos verwachten (en zelf nog niet wisten dat het een Bolleboosje zou zijn) zaten de meeste collega's al in de oma fase of tussen net-mama-en-net-oma worden in. Maar kort daarop kwam de volgende. En toen de volgende. Stiekem ben ik dus wel een beetje trots dat ik deze hype ontketend heb. Ik geloof dat mijn directrice het inmiddels wat minder vind. Toen ik laatst haar kamertje binnen wipte en meedeelde dat ik wat wilde vragen zei ze: "Ik was al bang dat je wilde vertellen dat je weer zwanger was." ;-)

Maar goed als aanstichtster van deze babyboom val ik dit jaar met mijn neus in de boter. De twee collega's waar ik het meest mee samen werk gaan in een tijdsbestek van drie weken allebei met verlof. En daar hoort een cadeautje bij. Zondag avond bedacht ik dat ik best iets kon maken. Er was een probleempje: vandaag was de eerste collega die mag gaan uitrusten, voor de grote klus begint, voor het laatst.

Gelukkig. Er zijn altijd lieve mensen die een patroontje plaatsen waar je dan lekker mee aan de slag kunt. Zoals Marmarel die een vertaling op haar blog plaatste voor een knuffeldoekje. Katoentjes genoeg. In neutrale kleuren. Zodat de mama er alle kanten mee op kan.

Het was leuk om te doen. Duidelijk uitgeschreven. Gewoon doen wat er staat. Ik genoot. Stopte er een berg liefde bij in. Daar kan je baby's toch nooit genoeg van geven. En voor ik het wist was het af. Binnen de tijd.

Vandaag mocht ik hem geven. Een blije collega. En dus een blije ik.

Geniet de komende tijd van alle mooie dingen om je heen. Tel ze maar. En tel er gerust stralende, zwangere mensen om je heen bij op.