Schuldgevoel met goede afloop

Voor de scholen dicht gaan nog even een berichtje op mijn blog. Want het zou zo maar kunnen dat dat met de kinderen om me heen even voorlopig niet gaat lukken. En ik had beloofd in mijn vorige bericht dat ik nog iets over een van Bolleboos zijn knuffels zou vertellen.

Ik had bedacht om voor Doerak en Bolleboos iets te maken voor Sinterklaas. Ik bedacht een gehaakte Pikachu voor Bolleboos. En een speelboek voor Doerak. En dan heb ik het niet over het afgelopen sinterklaasfeest. Ook niet voor het feest van vorig jaar. Maar het jaar daar voor. Ik knutselde eindeloos op zolder met veel moed en energie. Maar de cadeau's kwamen niet op tijd af. Toen sint eenmaal voorbij was en de urgentie er af was bleven de knutsels liggen. Er waren andere dingen. 

Uiteindelijk pakte ik het haakwerk van Bolleboos weer op. Het schuldgevoel wat elke keer boven kwam drijven als ik het half af werkje tegen kwam was sterk genoeg om er voor te zorgen dat ik het weer op pakte. Ik vond het niet heel leuk meer. Dat kwam waarschijnlijk omdat er druk achter zat. Ik had wat beloofd aan Bolleboos en dat moest nu eenmaal gebeuren. Maar eenmaal weer echt goed aan de gang kreeg ik er toch weer plezier in. Ik nam hem mee op naar de camping in de meivakantie. En was echt streng voor mezelf. Eerst die knuffel... dan wat anders. En zo kwam hij eindelijk af. Ik zette alle delen meteen vast. Dat vind ik zelf altijd een moeilijk karwei. Want meestal komen de onderdelen scheef te zitten. En moet ik meerdere keren dingen los halen en opnieuw vast maken. Maar onderdeeltje voor onderdeeltje ging het goed. Dan heb ik niet de spanning tijdens het haken dat ik zoveel tegelijk moet aanzetten straks aan het eind. 

Eenmaal af beloofde ik mezelf dat ik hem gelijk op de foto ging zetten. Maar de verhuizing had eerst prioriteit. En daarna kwamen er nog 1001 prioriteiten. Af en toe bekroop me een vaag schuldgevoel. Ik moest het knuffeltje nog op de foto zetten. Want ik wilde hem laten zien aan de maakster van het patroon: Sabrina. Nu ik afgelopen week toch met het fototoestel boven was om de deken op de foto te zetten begon ik ook maar meteen met het fotograferen van Pikachu. 

Waarom nu precies Pikachu? Bolleboos heeft een papa die gek is op gamen. En dan vooral de games van Nintendo. Hij is een verzamelaar. Nu verzamelt Mannie niet meer zo fanatiek als vroeger. Maar hij wil nog wel graag de topstukken hebben. Dus hier in huis staan alle Nintendoconsoles en een enorme verzameling spelletjes. Bolleboos grasduint graag in die spelletjes. En dus ontdekte hij Pokémon. Hij speelt verder nauwelijks spelletjes van Pokémon. Maar toen hij een knuffel van Pikachu ontdekte in een gamewinkel (wij bezoeken als we gaan winkelen nog al eens een gamewinkel omdat de mannen daar zo blij van worden.) wilde hij die graag hebben. Vandaar dat ik dit knuffeltje wilde maken. En toen ik daar ook nog een gratis patroon van vond kon mijn dag niet meer stuk. En toen Bolleboos eindelijk zijn Pikachu kreeg zijn dag ook niet meer. 

Daar ben ik weer. Wat is het lang geleden. Bijna een jaar zie ik. En dat heeft een oorzaak. Nee het komt niet omdat ik niets gedaan heb. Ook tijdens de afgelopen maanden heb ik volop gehandwerkt. Het kwam ergens anders door. Totaal onverwacht kochten Mannie en ik een ander huis. We hadden nog helemaal niet het idee dat we snel zouden gaan verhuizen. Ja we keken wel op Funda. En we wilden ook niet lang meer in het huis wonen waar we woonden. Maar waar dan wel? In hetzelfde dorp blijven? Of naar een ander dorp? Maar moeten Bolleboos en Doerak dan ook naar een andere school? Dat in geen geval. Ze hebben het te goed naar hun zin op hun basisschool. De mitsen en maren waren groot. En als we dan een huis zagen wat ons wel wat leek durfden we niet goed verder stappen te ondernemen. Immers we woonden nog maar 3,5 jaar in ons huis. Nog niet zo lang geleden waren we vol enthousiasme en goede moed met onze kinderen verhuisd. We hadden onze kleine arbeiders woning met bouwjaar begin 1900 ingeruild voor een veel groter huis van beton. Dan valt het niet mee om toe te geven dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt. Dat het huis niet naar je zin is. Dat je niet kan aarden in een betonnen huis wat dan wel veel groter is dan het vorige huis. Maar wat niet leefde. Geen ziel had. We hadden heimwee. En toen we dat eindelijk toe durfden geven was de vervolgstap nog veel moeilijker. Want wat als je nu weer ergens terecht komt waar je het niet naar je zin zou hebben?

Het was Mannie die dit huis zag staan. Hij belde van zijn werk. Hoewel we verder zouden moeten gaan fietsen konden de kids op hun eigen vertrouwde basisschool blijven. (Waar ik trouwens ook luizenmoeder, overblijfmoeder, hulpmoeder en wat voor moeder dan ook ben) Bovendien kunnen we ook de auto pakken als het regent. De tuin zou een stuk groter zijn dus eindelijk konden we die felbegeerde trampoline kopen. Het huis was niet van beton. Eindelijk weer houten vloeren waardoor wij misschien wel weer een balkenplafond konden realiseren. En ineens durfde ik de knoop wel door te hakken. "Als je dit zo interessant vindt, moeten we een afspraak maken," zei ik kordaat. Mannie twijfelde, belde toch en een week later konden we gaan kijken. Nog weer een week later was het huis van ons.

5 maanden later woonden we er in. Het oude huis verkocht en overgedragen aan een nieuwe eigenaar.

En daar zitten we nu. Een huis uit 1970. Met een jaren 70 keuken (waar ik stiekem ook wel weer een beetje verliefd op ben) en schrootjes op de muren. Spachtelputz in de slaapkamer, in de gang en in de woonkamer waar geen schrootjes zitten, een gifgroene zolder met retrobehang... Kortom een huis niet naar onze smaak. Maar... wel naar ons zin. De badkamer deed Mannie meteen. Hij had in de weken van onze verhuizing het project badkamer. Ik deed de verhuizing. En zo kwam het dat we een dag na het inleveren van de sleutel van het oude huis in ons nieuwe huis in ons nieuwe bad konden badderen. Oh nee, de badkamer was nog niet klaar. Maar we konden in bad. En hoefden niet heen en weer te fietsen om ergens te gaan douchen. Stapje voor stapje ronden we nu projecten af. De badkamer is klaar, een kamertje boven wat we als wisselkamer gaan gebruiken tijdens de verbouwing is geïsoleerd en gestuukt. En daar is het eerste balkenplafond gecreëerd. Nu is Mannie het dak op de voorzolder aan het isoleren. Dan gaat hij daar kastruimte maken en kunnen we daar spullen overzichtelijk inruimen zonder dat we elke keer stapels dozen moeten verplaatsen die opgestapeld in een hoek staan.

Het is genieten. We krijgen weer nieuwe energie. We zijn zo blij met ons huis. Oh ja, het is best afzien soms. Als er weer stofwolken door het huis vliegen en ik weer ramen moet zemen omdat ze er na een breekactie gewoon niet uit zien. En dan neem ik, hoe gek dat ook klinkt, gewoon een dagje vrij. Even een poosje niets zeer noodzakelijks doen. Jam maken bijvoorbeeld van de enorme druivenoogst uit eigen tuin. Letterlijk oogsten van wat we niet gezaaid hebben. Eerst druiven van de struik halen, plukken, wassen, koken, de velletjes en pitjes uitknijpen en de sap opvangen, geleisuiker erbij en potten vullen. En weggeven daarna. Want ik ben de enige die jam eet. En als je zo'n 25 potten hebt gemaakt dan ga je daar meer dan genoeg aan hebben.

Of haken. Gewoon lekker in mijn eigen okergele stoeltje kruipen (ja die hebben we meeverhuisd) dekentje om, kopje thee erbij en gaan. Dat deed ik gisteren. Het regende toch. En omdat het projectje ook nog af moest diezelfde dag kwam ik ook niet meer uit die stoel. Heerlijk.

Wat ik maakte? Little Bigfoot Monkey. Een klasgenootje van Doerak gaat verhuizen. En hoewel dat bekend terrein is voor Doerak gaat deze klasgenoot wel van school. Ze krijgt een junglekamer in hun nieuwe huis. Dus haakte ik een aapje. In haar lievelingskleuren. Als afscheidscadeau. Gisteravond heeft Doerak hem gegeven. En het blije snoetje van het vriendinnetje was meer dan genoeg. Mijn dagje rust was dubbel geslaagd.

 Er zijn nog veel meer verhaaltjes te vertellen. Over de zelfgehaakte sleutelhangers die als adreswijziging weggegeven werden of over gordijnen die ik aan het haken ben. Maar voor vandaag is het genoeg. Fijne zondag en geniet ondanks de regen toch lekker van de rust van je eigen plekje. Met of zonder haaknaald.

Teckeltje Sam

De meesten kennen hem wel. Teckeltje Sam van Stip en haak. De haaksters onder ons zeker. Ook ik was hem al een tijdje geleden tegen gekomen en had hem voor de zekerheid maar even opgeslagen op mijn eigen computer. Gewoon omdat ik er verliefd op was geworden en ik hem ooit nog eens wilde maken. Dat ooit kwam een paar weken geleden.

Omdat Bolleboos ook een sleutelhanger wilde (en ik hem dat ook beloofd had) toen zijn zus sleutelhangers trakteerde op het afscheid van de peuterspeelzaal vroeg ik hem wat hij dan wilde. Hij wilde een hondje. Ik zocht tussen mijn patronen en kwam wat sleutelhangers van hondjes tegen. Hij koos heel resoluut. Dat ene hondje. Die wit met rode. Het was een teckeltje. Maar dat wist hij dan weer niet. "Wat ga je er mee doen?" vroeg ik hem. Hij heeft namelijk al meerdere sleutelhangers en doet er nooit iets mee. "Spelen," was zijn antwoord. Dat kende ik al. Dat spelen van hem. Dat betekend een halve middag gooien met een sleutelhanger, veel lol hebben, terwijl ik angstig dat akelige ringetje volg wat steeds samen met het teckeltje door de lucht vliegt. Om zijn nieuwe aanwinst dan vervolgens in de hoek te smijten en het daar bij te laten. Dan zag ik hem toch liever gooien met een knuffeltje zonder sleutelring. Dus stelde ik voor om dan niet een iets groter hondje te maken. Een echt knuffeltje. Dat was prima. Maar dan wel een teckel. En een wit met rode. Zonder strepen, zonder stippen.

En zo kwam teckeltje Sam om de hoek. Ik had nog rood. En wit. Meneer vond de kleuren helemaal goed. En ik ging aan de haak. Het ging voorspoedig. Voor ik het wist waren alle kleine onderdelen af. Ik haakte 5 poten want Doerak verdonkeremaande er een. Gelukkig werd het geen teckel op 5 poten. ;-) Wel moest Sam even wachten op een mouwsjaal die tussendoor kwam. Voor Doerak notabene. Die hem juist op 3 pootjes door het leven had willen laten gaan.

Maar het teckeltje kwam er. En Bolleboos was trots. En blij. Hij kroelde met een intens gelukkig gezicht. Van de verwachte gooipartijen kwam niets. Teckeltje Sam werd met veel liefde overal mee naartoe gesleept. En toen hij bij oma ging logeren moest Sam natuurlijk mee. En daar bij oma kwam de grootste verrassing.

Ik had aan oma, die een borduurmachine heeft, gevraagd of ze een handdoek voor Bolleboos wilde borduren. Bolleboos gaat namelijk sinds kort met school zwemmen. En in gedachten zag ik mijn handdoeken voorraad al slinken. Elke week een handdoek achterlaten, dat gaat best hard. Dus borduurde oma een handdoek met naam en telefoonnummer van onze verstrooide professor. Gewoon groot, pontificaal in het midden. Je kan er niet om heen. Natuurlijk mocht er ook wel een plaatje bij. En dat werkt dan hoop ik op twee manieren. 1:  hij vindt zijn handdoek zo mooi dat hij er extra goed op let. En 2: mocht hij hem toch vergeten dan hoop ik dat er iemand is die ons er even over belt.

Natuurlijk wilde oma graag weten wat er op de handdoek moest. Nou daar hoefde onze Bolleboos niet lang over na te denken. Teckeltje Sam natuurlijk. Zo gezegd zo gedaan. Opa maakte een foto van de teckel. Waarbij een oor omhoog moest van Bolleboos. Dus spelden opa en oma die even vast zodat hij omhoog bleef staan. Oma bewerkte de foto en borduurde het plaatje op de handdoek. Wat was ik trots toen ik de volgende dag onze man op kwamen halen. Dat hij zo blij was met zijn teckeltje. Dat had ik van te voren niet verwacht.

Nog steeds gaat Sam elke avond mee naar bed. Regelmatig zie ik hem 's avonds slapend met zijn wang tegen Sam. Eer van mijn werk. Dat is zeker!

Een fijne werkweek deze week. Met of zonder knuffeltje.

Uit den ouden doosch

Ooit lang geleden toen Doerak nog in mijn buik woonde en dus nog een heel klein Doerakje was maakte ik voor haar een muizenmeisje. Het patroon is gratis via hobbydoos aan te vragen. Ik had er toen ooit al een gemaakt. Een oranje. Net als het muizenmeisje van het patroon. Die slingerde door ons huis. Want Bolleboos had er nog nooit naar om gekeken.

Voor Doerak wilde ik een roze variant maken. Want bij een meisje hoort nu eenmaal roze.

Het muizenmeisje met een gemeleerd roze en grijs jurkje.

 Ik haakte een bloem met 3 bloemblaadjes in plaats van vier. Deze kwam op de plaats waar er in het originele patroon een strikje zit. Doordat de bloem maar 3 blaadjes had paste hij mooi op haar hoofdje. Muizenmeisje heeft een belletje in haar buik. Dus als ik met haar rammelde klonk er een mooi geluid.

De bloem op haar hoofdje

 Muizenmeisje is nu niet een heel geliefde knuffel in huis geweest. Van tijd tot tijd vind Doerak haar en speelt ze er even mee. Maar het is nooit haar favoriete knuffel geweest. Geeft niet. Het maken was een groot plezier en het eerste echte roze project wat er in huis kwam.

Maar natuurlijk wilde Bolleboos ook een eigen knuffel. Niet dat hij tekort kwam hoor. Maar dat project voor zijn aankomend zusje had hij zo is aangekeken. En hij wilde ook een muis. Ook met bloem. Maar dat vond ik toch iets te meisjesachtig worden. Dus werd het een stoere mannenvariant.

Muizenman

Een hoed op zijn hoofd. En een rokkostuum. Al moesten de mouwen het veld ruimen. Vooral omdat de rok al moeilijk genoeg was. En het ook niet mee viel om zo'n echte mannenhoed te ontwerpen. 

Met bolhoed

En een heuse rokkostuum. Inclusief gaatje voor zijn staartje

 Muizenman kreeg een rammeltje aan zijn staart en een piepdingetje in zijn buik. Als Bolleboos in zijn buik kneep liet hij een piepje horen. En ook muizenman werd geen grote favoriet. Bolleboos heeft een tijdje op zijn staartje gesabbeld wat van mij dan weer niet mocht omdat ik bang was dat hij zich zou bezeren aan het belletje. Of dat hij het belletje er af zou knagen en dan vervolgens zelf met een rammeltje in zijn buik rond zou lopen. En uiteindelijk ligt muizenman al een tijd op zijn kamer. Omdat ik hem er neer gelegd heb.

Tja, soms is het maken van het project plezieriger dan wat er mee mag gebeuren. Maar dat mag de maakpret natuurlijk niet drukken. (vooral omdat ik van tevoren wel wist dat Bolleboos niets met muizenman zou gaan doen. Hij wilde er echt alleen een omdat zijn zusje er een kreeg)

Oke, terug naar het heden. Bolleboos is bijna kleuter af. Na de zomervakantie mag hij naar groep 3. Hij kan al lezen en rekenen. En als je dan ook nog bijna 6 wordt voel je je een heus schoolkind. Nou daar hoort binnenkort een kinderfeestje bij. De uitnodigingen zijn de deur uit.

Het idee vond ik ergens op het wereld wijde web. Een bruine zak werd de basis. Ik sneed 6 kaartjes van 10 bij 20. En toen van behang 6 kaartjes van 11 bij 21. Ik plakte het bruine papier op het behang. Stempelde de namen van de kindjes op papier en sneed de letters los. Die plakte ik 1 voor 1 op. Een ballon vastplakken met masking tape en klaar.

Blije kindjes, verraste moeders. Ik kreeg complimentjes. Stiekem moet ik soms toegeven dat ik het daar ook wel een klein beetje voor doe. :-0 Ssst. :-))

Allemaal een heel fijn pinksterweekend.

Varkentje Pip (van Stip en haak)

Ik was op de site van Stip & HAAK en raakte meteen verliefd op de geweldige patronen. Varkentje Pip was een van die leuke kleine patroontjes die ik ooit nog eens wilde gaan maken. Gewoon zo maar. En op een dag begon ik dan ook. Gewoon zo maar.

Maar varkentje Pip leidde een eigen leven. Al hakend bedacht ik dat ze een geweldig patroon zou zijn om er een potje in te stoppen. En als ik het potje dan zwaar zou maken zou varkentje Pip dienst kunnen doen als boekensteun. Zo gedacht, zo gedaan. Ik nam een potje waar vitaminepillen in gezeten hadden. Haalde steentjes uit de tuin en waste ze. Normaal gesproken zou je het varkentje wel even wassen. Maar goed, ik waste de steentjes die in het varkentje moesten. Na het wassen en drogen stopte ik ze in het potje. En daarna het potje in het vorderende varkentje. Het patroon moest wel iets aangepast. Iets langer moest ie worden. Anders zou ik wat ingewanden van het varkentje over houden ;-)

En toen was het klaar. Nee, Pip nog niet. Maar ik liet haar gewoon liggen. Gewoon, onbeschaamd, zonder enig schuldgevoel kwam Pip in de kast terecht. En daar lag ze. Arme Pip.

Totdat ik een paar posts geleden beloofde dat ik oude projecten nu eens af ging maken. Ik dook in de kast. Jullie weten wel. Die kast met die omgehaakte kastdeurknopjes. En daar vond ik naast de projecten die ik al omschreven had, jullie weten wel, dat vest, die pop en die deken, varkentje Pip. Die arme Pip mocht eerst. Tenslotte was ze zo ver op de achtergrond geraakt dat ik haar zelfs vergat te melden op mijn to-do list. Ook nu weer leidde ze een eigen leven. In tegenstelling tot het patroon werden haar ogen knoopjes, kreeg ze neusgaten en armen. En hier is ze dan. Ze heeft voor jullie geposeerd.

Pip voor bij het behang van de kamer waar ze dienst mag doen

Oh ja, op de foto's staat haar oortje scheef. Officieel hoort ie recht. Maar ik zei het al: "Ze leidt een eigen leven." ;-)

Doerak heeft haar de eerste dagen geadopteerd. En in haar kleine maar oh zo grote hartje gesloten. Ze sjouwde een paar dagen met Pip rond en voerde haar korstjes brood die ze zelf weigert te eten. Inmiddels is er een muisje in huis gevonden. Nu eens niet door mama gehaakt. Was ooit een kraamcadeautje. Gekregen voor Bolleboos of voor Doerak zelf. Dat weet ik niet meer precies. En Doerak is nu grote vriend (zo zegt ze het zelf) met muis. Ze heeft nog grote-vriend-Isa-pop (een oude pop van mij die nooit een naam heeft gekregen en nu dus voor het eerst een eigen naam heeft) en natuurlijk al haar andere grote liefdes. Lappenpop Myla, Muziekdoos Nijn en Kip door mama gehaakt nog voor ze geboren was. Haar Lalaloopsy poppen en popjes en vanmiddag vroeg ze me: "Waar is grote vriend, mijn Bolleboos?" Ze zocht haar lieve grote broer.

Maar goed. Pip mag nu dus dienst doen waar hij voor gemaakt is. Boekensteun. Misschien heb ik iets teveel haakboeken. Ik geloof dat ik er ook met alleen vulling prima in geslaagd was deze boeken overeind te houden. Zo klem staat ze tussen de haakboeken en mijn map met losse patronen. Maar wie weet, groeit ooit de kast nog eens. :-)) Ik mag in ieder geval geen haakboeken meer aan schaffen. Want dan past Pip niet meer. ;-)

En daar zit Pip dan. Vast tussen de boeken.

Breipatroon Merwin, het patroon van een beroemd vriendje.

Wat een buikgriep allemaal wel niet met je kan doen. Gister nacht begonnen en gisteravond voor het laatst overgegeven. Ik kan die wc niet meer zien. Bolleboos en Doerak waren hartstikke lief gister. Ze hebben me echt geholpen. Bolleboos heeft een paar keer limonade ingeschonken voor Doerak en hemzelf. Hij heeft voor mij een glaasje gemeentepils getapt en als ik wat aan hem vroeg deed hij het gewoon.

Doerak heeft me een paar keer lekker toegedekt. En me welterusten toegewenst. "Ga maar lekker slapen," koeterwaalste ze. Wat een heerlijke kinderen heb ik toch. Dan voel je je ondanks dat je ziek bent toch wel heel gelukkig.

Vanmorgen moesten ze allebei weer naar school. Dat viel niet mee. Een auto voor de deur is dan een grote zegen. Maar wat was ik warrig onderweg. Bovendien moest ik niet te snel mijn hoofd draaien want dan werd ik duizelig. We zullen het zeker maar niet hebben over mijn inparkeer moves. Want dat was gewoon verschrikkelijk vandaag. Ik overzag het gewoon niet. Gelukkig zitten ze nu op school/peuterspeelzaal en het moment voor mijzelf is aangebroken.

Net een cracker op. Nadat de beschuit van vanmorgen er ingebleven was durfde ik nog wel iets aan. Een kopje thee binnen handbereik. En ook niet onbelangrijk: op tafel staat een bos bloemen. Mannie is niet heel scheutig met bloemen. Maar gistermiddag kwam hij thuis met een prachtige bos. Zo lief. De kinderen allebei verrukt. En ik natuurlijk ook. Hij heeft ze ook nog zelf in een vaasje gezet. (lees bloempotje maar daar hebben we het nu niet over. Hij kleurt wel heel goed bij de bos. En ze passen er in)

En nu is het dus eindelijk tijd voor het patroon. Het Merwin patroon.

Merwin, de beroemde vriend

Merwin wordt in tricotsteek gebreid. Zijn kop en lijfje zijn 1 geheel maar de voor en achterkant zijn 2 losse delen die later aan elkaar genaaid moeten worden. Ook de losse onderdelen moeten later vastgenaaid worden. Houd hierbij rekening met het afknippen van de draad. Houd de draad extra lang.

Kijk voor tips voor meerderen of minderen eens op mijn blog: steekjebijbeetje.blogspot.nl

Als Merwin voor een baby of klein kind bestemd is brei hem dan extra vast. Neem eventueel een kleinere breinaald als op de wikkel van de bol staat aangegeven. Hierdoor voorkom je dat er achteraf door kleine vingertjes vulling losgepeuterd word.

Zorg ook dat alle onderdelen goed vast zitten en gebruik geen kraaltjes, knoopjes of dergelijke voor de oogjes, of voor extra versiering. Dit is gemakkelijk los te peuteren of te sabbelen.

Benodigdheden:

1 Rest in hoofdkleur.

1 Restje in accentkleur

Kleine restjes voor mond, neus en ogen.

Vulling

Rammeltje

Breinaalden passend bij het garen. Hoe dikker het garen hoe groter Merwin wordt.

Stopnaald

Kop en lijf (2 x)

Zet 26 steken op en brei rechte tricotsteek.

Meerder iedere 6^e naald aan weerskanten 1 steek.

Brei zo 24 naalden. Meerder in de 24^e naald nog 1 keer. (34 steken op de naald)

Kant in de 25^e naald de eerste 13 steken af.

Kant in de 26^e naald de eerste 13 steken af. (18 steken op de naald)

Meerder in de 27^e en 29^e naald aan weerskanten 1 steek. (12 steken op de naald)

Minder in de 33^e/34e, 37^e/38^e en 41^e/42^e naald aan het begin van de naald 1 steek. (6 steken op de naald)

Kant in de 43^e naald de middelste 2 steken af. Brei beide delen afzonderlijk verder als volgt:

Brei 1 toer. Meerder in de volgende toer aan de buitenkant 2 steken. Kant in de volgende toer alle steken af.

Let op: voor het meerderen van 2 steken wordt de techniek breiend opzetten gehanteerd. Dit houd in dat er aan het begin van de naald gemeerderd wordt. Aan een kant betekend dit dat er in de averechtse kant gemeerderd wordt. Aan de andere kant aan de rechte kant.

Oren: (4 x)

Brei de oren met de accentkleur. Zet 3 steken op. Meerder aan weerszijden 1 steek in de 1e, 3e, 5e en 7e naald tot een totaal van 11 steken. Minder vanaf de 9^e naald 1 steek in elke oneven naald aan weerszijden tot een totaal van 3 steken. Kant de steken averecht af.

Armen: (2 x)

Zet 8 steken op. *Brei 1 naald recht, 1 naald averecht. Zet aan het einde van deze naald 3 steken op. Brei over deze 3 steken 1 naald recht en 1 naald averecht en kant de steken recht af.** Herhaal van * - ** nog 2 keer. Aan het einde zijn er dan 3 vingers gebreid. Brei nog een naald recht. Kant dan de steken averecht af.  

Staart:

Herhaal de toeren van de arm nog 1 keer maar brei het nu in de accentkleur waar ook de oren van gemaakt zijn.

Ogen: (2 x)

Neem voor de ogen een afwijkende kleur. Zet 3 steken op. Meerder in de 2^e naald 1 steek aan weerszijden. Brei 1 naald recht. Minder in de volgende naald aan weerszijden 1 steek. Brei 1 naald recht. Kant averecht af.

Afwerking:

Naai de oren met de binnenkanten op elkaar en naai ze aan de kop: rechter oor op 6 toeren bij 6 steken van de bovenrand. Linker oor schuin, de punt komt op de 6^e toer bij 4^e steek.

Naai de 2 delen kop en lijf op elkaar. Het naadje hoeft niet onzichtbaar te zijn. Naai gerust de delen aan elkaar met een contrasterende kleur garen in een stiksteekje.

Maak kleine zwarte pupillen op de ogen.

Naai de ogen aan: Rechter oog vanaf de 9^e steek vanaf de rechterkant op 3 toeren van boven. Linker oog vanaf de 8^e steek vanaf de linkerkant op 5 toeren van boven.

Borduur de mond met kleine kruissteekjes te beginnen op de 3^e steek vanaf de linkerkant, op de 12^e toer van boven. Borduur 3 steken naar beneden, 1 halve steek schuin naar beneden, 1 steek naar beneden, 1 halve schuin naar beneden, 1 steek opzij, 1 hele steek naar beneden, 9 steken opzij, 1 hele steek omhoog, 5 steken opzij, 1 halve steek schuin omhoog, 1 steek omhoog. 1 halve steek schuin omhoog, 3 steken omhoog.

Borduur een neusje net onder het rechter oog.

Naai de armen en de staart vast aan het lichaam.

En dan maar lekker versieren. Merwin houdt er van om opgetut te worden. Dus geef hem haren van fluffiegaren, borduur prachtige sterren of hartjes op zijn buik of geef hem winkelhaakjes op zijn lijf. Kortom laat je fantasie de vrije loop.

Dit patroon behoort toe aan mij. Je mag het patroon vrij gebruiken voor eigen gebruik. Verkopen voor een goed doel mag natuurlijk altijd. Maar laat altijd weten waar je het patroon vandaan hebt en plaats een linkje naar mijn blog. Je mag het patroon niet zelf op je blog plaatsen, niet gebruiken voor commerciële doeleinden en ook het afgewerkte product mag niet op internet te koop aangeboden worden. 

Heel veel plezier met het patroon en stuur je een fotootje als je Merwin ook gemaakt hebt?