Tapestry eitjes en lieve vogeltjes

Mijn lieve vriendin Buurvrouw vroeg een tijdje geleden of ik voor haar nog ongeboren dochter een takje met gehaakte vogeltjes wilde haken. Voor op haar slaapkamertje. Na drie zoons verwachtte ze nu eindelijk een dochtertje. Omdat ze zelf ook veel haakt en breit kwam ze zelf met garen in vier verschillende kleurtjes. Wat had ik daar meteen zin in. Ik haakte het takje, met de door haar zelf uitgezochte bloem 'maagdenpalm' uit het boek 100 bloemen om te haken of te breien. Ik haakte wat rozenknopjes uit het boekje 75 sierranden om te haken van Caitlin Sainio. Nog wat vlindertjes er bij, kraaltjes onder aan de lintjes waarmee het vogeltje aan het takje wordt gehangen en klaar.

Het takje zoals Buurvrouw het wil hebben.

Close-up foto's.

Eigenlijk vond ik het eerst helemaal niet zo leuk dat ze vroeg of ik het takje wilde haken. Ik had namelijk al bedacht dat ik als verrassing het takje zou maken. Maar aan de andere kant was het ook wel weer heel fijn om te weten welke kleuren ze wilde. Zelf haakte ze ook vogeltjes die ze op een vogelhuisje bevestigde en aan de muur wilde hangen. Dus nu kwam wel alles in dezelfde kleuren op het kamertje. Maar ik wilde toch nog iets als verrassing geven. Dus kocht ik een glazen potje, haakte ik nog een stel bloemen, een vlinder en uiteindelijk twee eieren. Dit werd het eindresultaat.

Een blik in het potje

De bloemen op het potje

De eieren helemaal grijs vond ik een beetje saai. Netjes gestreept eigenlijk niet zo leuk. Dus bedacht ik dat ik hier en daar een kleurtje roze mee wilde haken. Af en toe een steekje in de licht of donkere kleur roze. Maar hoe doe je dat? Een tijdje geleden had ik me al verdiept in tapestry (hier vind je afbeeldingen van tapestry en allerlei voorbeelden) haken. Dat vond ik een erg leuke techniek. Alleen vind ik dat het een nadeel heeft. Je ziet het draadje die je mee laat lopen omdat je hem even niet gebruikt door de voorkant heen. En dat vond ik niet zo fijn. Je ziet hier op de foto's van de eieren misschien wel wat ik bedoel. Op sommige plekken zie je het roze draadje. Vooral de felroze. Daarom heb ik later besloten om het draadje om en om mee te laten lopen. Bij de ene steek haakte ik het mee, de andere steek liet ik het achterlangs lopen. En zo zie je er niets van. Wie weet is dit ook een tip voor andere tapestry haaksters. Ik vond het een stuk beter.

Als je op de foto klikt zie je hem groter en zie je af en toe wat ik bedoel met het draadje wat je door het grijs ziet.

Wat een grappig effect he zo'n gestippeld ei.

Afgelopen woensdag werden we gebeld. Terwijl wij heerlijk op de camping in de chalet van mijn schoonpapa en mama zaten en ik nog druk bezig was met het cadeau. Het kleine meisje was geboren. Midden in de nacht. En gelukkig ging alles erg goed. Gisteren hebben we de sneeuw getrotseerd en zijn we bij ze op bezoek geweest. Wat een prachtkindje. Wat heeft God dit wondertje ook weer schitterend gemaakt. Elke keer is het weer bijzonder om zo'n minimensje te zien. Zo afhankelijk. Wat heerlijk dat dit meisje bij deze lieve ouders geboren is.

Buurvrouw en Buurman waren erg blij met hun cadeautjes. Het takje was helemaal naar hun zin. Maar het potje kon ook mooi op de vensterbank want daar had ze nog niets voor. Zo had ik ze toch verrast en ook nog eens helemaal in de kleuren die ze zelf graag wilde.

Oh ja, Buurvrouw en Buurman heten dan wel zo. Maar ze zijn al een jaar geen buren meer. We hebben elkaar leren kennen als buren, door onze gezamenlijke hobby kregen we meer contact met elkaar en nu gaan we inmiddels al 5 jaar iedere week (op hoge uitzonderingen na) een ochtend naar elkaar toe om samen te handwerken, te kletsen, thee te drinken en vooral gezellig van elkaar te genieten. Ook de mannen kunnen prima met elkaar overweg. Ze gaan regelmatig een avondje naar elkaar toe om een avondje te kletsen en een biertje te drinken. Ook nu ze zijn verhuisd is het contact niet verwaterd. We houden ondanks de grotere afstand dapper stand en gaan gewoon nu met de auto naar elkaar toe.

Elk gehaakt vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Doeraks juf was afgelopen donderdag de laatste keer op het peuterspeelzaaltje voor haar zwangerschapsverlof begon. Gelukkig komt ze wel weer terug. Anders zou Doerak beslist heel verdrietig zijn. Toen ik terloops even aanstipte dat ze een andere juf zou krijgen raakte ze al een beetje in paniek. Even niets zeggen dus deze kerstperiode. Twee weken zijn wel heel erg lang om tegen iets engs en onbekends aan te hikken.

Doerak heeft het onwijs naar haar zin op de peuterspeelzaal. En dat mede dankzij haar super lieve juf. Een juf met veel liefde, geduld, gezelligheid en trots op haar kindjes. Een juf die je hemt in je broek doet (niet dat dat hoeft hoor voor Doerak. Die loopt het liefst de hele dag in haar blootje rond) je mondje schoonmaakt als je gegeten hebt en voor ieder kind apart een woordje heeft. Een juf die altijd enthousiast is als je binnen komt. Of ze je niet verwachtte en je het grootste geschenk van haar dag bent. En een juf die ook nog eens creatieve en leuke werkjes bedenkt. Werkjes die Bolleboos nog steeds op zijn kamertje heeft staan. Nu ze over de herfst werken maakt Doerak soms dezelfde werkjes als Bolleboos twee jaar geleden maakte. Zo kan het gebeuren dat het egeltje van Doerak ineens naast een twee jaar ouder egeltje van Bolleboos op de foto staat. ;-)

Maar een juf die met welverdiend verlof mag moet natuurlijk wel een cadeautje krijgen. En een juf die zo lief is verdiend dan ook wel iets moois. Dus bedacht ik dat ik wel iets kon haken. Doerak was meteen te porren voor het plan. De hele week had ze het over het cadeautje voor de juf. Daar kwam ik niet meer onderuit. Dat was me wel duidelijk. En dat wilde ik ook helemaal niet. Ik wilde iets met een vogeltje maar wist niet meteen hoe ik het vorm zou geven. Regelmatig haak ik een takje met 3 vogeltjes. Maar dat werd iets teveel voor 1 week. Toen vond ik een takje met 1 vogeltje erop. Ergens op het wereld wijde web. En dat was voldoende inspiratie voor mijn takje.

Het takje

Het vlindertje onderaan het takje en het extra vlindertje

Terwijl ik het takje haakte bedacht ik dat ik een vlindertje er bij wilde. Maar eenmaal aan de haak zag ik dat het vlindertje wel erg groot werd voor op het takje. Dus maakte ik model twee. Het eerste vlindertje toch helemaal afgemaakt. Deed mooi dienst als cadeauversiering.

Ingepakt en wel. Zo kan het mee naar de juf

De juf vond het erg leuk. Doerak kreeg dikke zoenen. Wie weet krijgt het ergens een mooi plekje. Het werden wel heel neutrale kleuren omdat ik niet weet of het baby'tje een meisje of een jongetje wordt. Misschien weet de juf het zelf wel, misschien ook niet. Maar hier kan ze wel alle kanten mee op. En ik weet dat de juf van deze kleuren houd.

Oh ja, wat ik nog vergeet te zeggen: het patroon van het vogeltje is van dol-op-wol , het ene vlindertje komt uit het boekje 100 bloemen om te haken en te breien en het kleine vlindertje komt uit het boekje 75 vogels, bijen en vlinders om te haken en te breien. Allebei de boekjes zijn van Lesley Stanfield.

Dank u SintClarisse voor het tasje voor Doerak

Doerak is gek op tasjes. Als mama een tas meeneemt wil zij er ook graag een. Vaak hoeft er niet eens iets in. Een tas is meer dan voldoende. Sinds ze zindelijk is neem ik vaak een luier mee (voor ze midden in de winkel ineens hoge nood krijgt) en een extra verschoning voor je weet maar nooit. Zo neemt ze fijn zelf haar eigen spullen mee. Scheelt mij weer ruimte in mijn tas.

Doerak had al verschillende tassen toen ik vorig jaar dit tasje tegenkwam. (het is een berichtje uit de oude doos. Als je goed kijkt naar de foto's zie je dat ook wel. Al vind ik dat het katoen wat ik gebruikt heb wel mooi blijft ondanks intensief gebruik) Ik was meteen om. Dit wilde ik ook maken. Wat een lief patroontje.

Op zoek naar kleurtjes voor het tasje bedacht ik dat het wel handig was om iets te maken dat bij haar jasje paste. En bovendien had ze al een roze, een paarse, en een grijze (een afgedankte van mij. Het tasje is geweldig maar mijn portemonnee past er niet in. Dus heeft zij hem gekregen) Het moest een kleurtje worden wat ze nog niet had. Ik vond allerlei verschillende kleurtjes. En allerlei verschillende soorten garen. Maar het meeste was katoen. In dezelfde dikte. Dus dat kon ik wel gebruiken.

De voorkant

Het werd deze kleurencombinatie in blauwtinten met appeltjes groen en een vleugje roze. Als je goed kijkt zie je een effen donkerblauwe kleur en een donkerblauw met een zilverdraadje er doorheen geweven.

De achterkant

Ik heb het tasje wel flink groter gemaakt. Ik heb heel wat toeren meer gehaakt aan het halve rondje. Maar het is een patroon wat zich er wel voor leent om gewoon langzaam door te haken. Alleen bij de rechte strepen van de bovenkant van het tasje ben ik even een tijdje aan het stoeien geweest. Eerst trok de rand, daarna ging hij bobbelen. Maar uiteindelijk vond ik de gulden middenweg. Het klepje is wel weer makkelijk te vergroten. Je begint met een klein driehoekje. En meerdert gewoon net zo lang tot de gewenste grootte is bereikt. Door de haaknaald net een maatje kleiner te gebruiken dan de wikkel op de bol aangeeft zitten de steken dicht op elkaar en hoeft het tasje ook niet gevoerd te worden.Het viel niet mee om de kleuren in een willekeurige volgorde te gebruiken. En stokjes en vasten door elkaar. Ik houd van een zekere regelmaat. Maar het is bij dit tasje juist het afwisselende wat het zo leuk maakt. Dus heb ik dapper doorgezet.

Een hartje, sterretjes, een rondje met meegehaakte kraaltjes. Versieren is het leukste wat er is.

Ik had zelfs nog tijd over. (het was een bijzonder jaar. Meestal kom ik juist tijd tekort) en heb me dus uitgeleefd op versiering. De knoopjes had ik van mijn mams gekregen voor mijn verjaardag een half jaar daarvoor. Kraaltjes heb ik altijd ruim op voorraad. Het was leuk om verschillende technieken te gebruiken en me eens lekker uit te leven met knoopjes en kraaltjes op stof in plaats van op papier.

Het knoopje voor de sluiting en het lusje aan het klepje.

De sluiting is ook zo'n leuk knoopje. Al vind Doerak het soms wel lastig om het lusje langs al die bloemblaadjes te krijgen. Vaak hangt het klepje dan ook gewoon los. In ieder geval is Doerak zeer blij met het tasje. En ondanks dat hij af en toe in de was mag omdat Doerak hem gewoon over de natgeregende stoep achter zich aantrekt of hem even in de plas hengelt vind ik dat hij er nog goed uitziet. Kan nog wel een jaartje mee. Dank u SintClarisse en natuurlijk Eveline voor het delen van het patroon.

Kaartjes en nog eens kaartjes.

He, hola, Is het werkelijk al weer een week geleden dat ik mijn kerstversiering aan jullie heb laten zien? En heb ik toen niets meer geplaatst? Wat gaat de tijd soms toch ontzettend hard.

De afgelopen weken ben ik elk vrij momentje zonder kinderen bezig geweest met het maken van kaartjes. De workshop vintage kaarten maken (waar ik eerder over schreef) had me zoveel inspiratie en creativiteit gegeven dat ik lekker in die stijl verder ben gegaan. Nu met mijn handelsmerk natuurlijk. De bloemetjes gemaakt van kralen en ijzerdraad. Ik heb in de loop van de jaren heel wat verschillende kaarten gemaakt. In heel wat verschillende stijlen. Maar altijd komen daar de bloemetjes in voor. Ooit kocht ik een boekje. Nieuwe kralenkaarten maken van Marijke Karsten. Daar stonden de bloemenmotiefjes in. Later heb ik deel 1 ook gekocht. Eerst maakte ik de kaarten na van de voorbeelden uit de boekjes. Later vond ik zoveel voorbeelden op internet waar ik mijn bloemetjes ook in kon verwerken dat ik veel meer technieken ben gaan gebruiken. Gehaakte bloemetjes, embossing, piqué (gehaakte randje om kaarten) en 3d plaatjes. En nu ben ik dus even op de vintage toer.

Vintage met gescheurd woordenboek papier

Bij deze kaart heb ik een aantal bijzondere dingen gebruikt. Een woordenboek die ik bij de kringloop vond. Met een atlas maar die heb ik nog niet gebruikt.Het papier heb ik gekleurd in een schaaltje water waar ik roze eetbare kleurstof in gedaan heb. Dat kleurstof heb ik een aantal jaar geleden gekocht omdat ik dacht dat ik wel marsepeinen taarten kon maken. Maar dat bleek een illusie. Ik vond het niet leuk genoeg om te doen en het lukte niet zoals ik het wilde. Dus kreeg Bolleboos voor zijn 1e verjaardag zijn eerste en laatste marsepeinen taart. Maar de kleurstof had ik nog. Ik durfde die niet meer te gebruiken. Veel te oud. Maar nu heeft het dus een nieuw doel gevonden. Een in stukjes geknipte schuurspons met een beetje pure kleurstof er op heeft de randen een beetje roze gemaakt. Het papier heb ik in stukjes gescheurd en door elkaar heen opgeplakt. Een randje gehaakt met wit katoengaren en ook gekleurd in hetzelfde bakje gekleurd water. Een plaatje uit een tijdschrift in de hoek en natuurlijk een bloementoefje.

Een kaart met veel embossing en zilverpapier

Deze kaart heeft ook iets bijzonders. Het zilverpapier is de binnenkant van een zakje uit een knorr maaltijd pak. Er hebben kruiden in gezeten. Ik heb het netjes losgemaakt, de randen afgesneden en toen in een embossing folder door de Double Do XL. De embossing folder was niet voor vierkante kaarten. Maar de geëmboste paarse vierkanten verdoezelen dat ik het zilverpapier schuin door de midden heb gesneden en ik de ene kant in de linkerbovenhoek heb geplakt en de andere helft in de rechter onderhoek. Hier een uitgesneden label met een gaatje in het midden bovenin. (geleerd op de workshop. Eerst gaatje maken, dan pas label uitsnijden.) Het label is beweegbaar omdat het strikje met metaaldraad functioneert als splitpen. De randen heb ik hier trouwens gekleurd met paarse eetbare kleurstof die ik weer op een stukje schuurspons heb gedaan. Ik moet trouwens tijdens het kleuren wel meerdere keren nieuw kleurstof aanbrengen.

Rondje komt uit een blokje bij de Actio.n vandaan. Randje is zelf gehaakt.

Deze kaart heeft een opgeplakt label, (met 3d tape) een zelfgehaakt randje en een veertje wat ik van de zomer in de speeltuin vond toen ik er met de kinderen was. Er lagen zoveel mooie witte veertjes op de grond dat ik het niet kon laten en er een stel heb opgeraapt. Trouwens ook nog 4 plakparels op het label bevestigd. ook deze randen weer 'beïnkt' met kleurstof.

Laatste kaart met strook behangrand en een gekocht kanten randje.

De laatste kaart heeft een behangrand met daar een stoffen randje overheen. Een strook gekochte kant en hier heb ik weer dezelfde embossing folder gebruikt maar nu heb ik hem heel gelaten. Zelf ben ik van deze kaart het minst weg. Komt het door het kleurgebruik? Of is het misschien iets teveel? (onderste randje weg moeten laten) Ach er is er altijd wel een die je het minst vind en het leuke is dat anderen die soms weer het mooist vinden.

Zo mijn kaartjes van de afgelopen weken. Minder gehaakt dus. Maar dat ben ik nu weer aan het goed maken. Al kan ik niet alles wat ik aan het maken ben laten zien. Er zit een cadeautje tussen die ik nog even geheim houd tot ik het weg kan geven.

Van een dag met een gouden randje tot zilveren kerstversiering

Ik ben niet jarig, het is geen moederdag, ben niet zwanger en lig ook niet in het kraambed. En toch werd ik vanmorgen gewekt met ontbijt op bed. Een croissantje, 2 broodjes, een kopje thee, een lieve man en twee dol enthousiaste kinderen kwamen mij wekken vanmorgen nadat ik eerst ook nog uit mocht slapen. Mannie en ik zijn allebei gek op uitslapen. Maar sinds de kinderen er zijn komt daar niet zoveel van. Op zaterdag doen we het daarom ook eerlijk om de beurt. En deze keer was ik aan de beurt. En zoals de dag begon zo bleef hij ook.

Na het aankleden begonnen we aan onze tocht naar de I.ntratuin. Daar hebben we heerlijk genoten van de kerstmarkt. Eerst al de tafereeltjes bij de ingang, daarna zijn we door het neppe kerstbomen bos gelopen. Bolleboos vond de smalle paadjes tussen de bomen door geweldig spannend. Dat wilde hij graag doen aan mijn hand. Daarna kwamen we bij de waterfonteinen. Want vind Bolleboos die toch prachtig. Het is dat het echt niet kan op zijn zolderkamertje met houten vloer. Want anders...

Daarna liepen we de ruimte in waar het kerstdorp stond. Doerak begon zo enthousiast te roepen toen ze het zag dat verschillende klanten om haar moesten lachen. We raakten niet uitgekeken. De kinderen zagen steeds weer iets nieuws. En wij bleven zelf ook maar wijzen en nieuwe dingen ontdekken. Het treintje was ontspoord tot groot verdriet van verschillende kinderen. Mannie kon het niet laten en zette het treintje weer op de rails. Hij was de held van de dag vonden andere klanten. Maar helaas liep het treintje na een rondje op dezelfde plek weer uit de rails. Eigenlijk hebben we verder niets gekocht. Maar na zoveel kerst konden we het thuis niet laten. Mannie had van de week de versiering al van het kleine zoldertje gehaald. En samen met de kinderen hebben we eerst de boom opgetuigd. Wat waren ze lief. Eerst haalden ze enthousiast alle ballen uit de doos. En er viel er maar een kapot ;-) Omdat ik de gouden haakjes zat was die ik al jaren gebruikte bij de zilveren ballen heb ik dit jaar een bolletje zilvergaren gebruikt om lintjes te knippen. Zo konden we ze aan de lintjes ophangen. Dat bevalt me eigenlijk prima. Hopelijk stuiteren ze ook minder snel uit de boom.

De boom met flits

En zoals hij is zonder flits.

 Doerak en Bolleboos mochten hun schoen nog een keer zetten. En dat mocht deze keer onder de boom. Zoals jullie zien vind zwarte Piet ze ook daar.

Het raam aan de voorkant versier ik ook altijd. Ik knijp vlindertjes aan de lamellen van de shutters en plak met plakband de sterren vast. Eigenlijk wil ik dit jaar nog meer. Misschien iets haken? Ik heb nog zilverdraad...

Versiering rond de shutters

En de speelruimte beneden. De ruimte die ontstond doordat wij een bedstee bouwden voor onszelf en een aanbouw bouwden. Die heb ik versierd met guirlandes langs de muur en de opening naar de aanbouw toe. Het grappige van een aantal ballen die hier hangen is dat het ooit gouden ballen zijn geweest. Mijn eerste boom was goud. En eigenlijk was ik die het tweede jaar al spuugzat. Maar koop is meteen weer nieuwe ballen. Terwijl je net alles goud hebt aangeschaft. Dus besloot ik de ballen te verven. Ik opende mijn potje zilververf, legde kranten op tafel en begon te verven. Bal na bal werd zilver. Ze kwamen allemaal te hangen aan de kroonluchter. (als je nog een geschikte plek voor kerstversiering zoekt en je hebt geen ruimte voor een boom dan is een kroonluchter een zeer goed alternatief) Daar konden ze drogen. Ze moesten wel twee keer geverfd worden. Maar uiteindelijk werd mijn arbeid beloond. En waren de ballen zilver. Aangevuld met paars vormden ze een prachtig geheel. En nog steeds heb ik dus de ballen van mijn eerste boom. Zij het in een ander kleurtje. Beneden is de hoofdkleur nu zilver. Want natuurlijk kon ik het dit jaar weer niet laten toen ik ballen zag liggen bij de L.idl. En kocht ik er 24 bij.

De speelkamer beneden. Zonder flits.

Er is nog een slinger die de hoek om gaat. Maar het lukte me niet om alles op de foto te krijgen.

Misschien een beetje vroeg dit jaar. Maar ik had er gewoon erg veel zin in. En het voordeel van nep is dat je het neer kan zetten wanneer je wil en kan laten staan tot wanneer je wil. Ik wilde nooit aan nep. Maar vind het nu toch wel een groot voordeel. Geen boom die je na de kerst nog wil proberen te redden in de tuin (wat ons nog nooit is gelukt) en die veel naalden laat vallen. Maar ook niet halsoverkop naar de winkel rennen op een moment dat het niet uitkomt om een boom te halen. Geen getob met grote manden en een grote zak tuinaarde (wat bij mij altijd resulteert in veel rommel op de vloer) en een kerstboom die altijd scheef staat. Dan maar geen dennengeur. Ik ben om. Ik wil nep.

Kastdeur knopjes

Een tijd geleden kochten we een fiets voor Bolleboos. In de kringloopwinkel voor €25,-. We vonden hem hartstikke stoer. En omdat Bolleboos nog niet kon fietsen (nog steeds niet trouwens) leek het ons een extra duwtje in de juiste richting. Bolleboos was op school en toen hij uit school kwam lieten we hem zijn zomaar gekregen cadeau zien. Hij was zo trots als een pauw. Hij mocht eens proberen of hij bij de trappers kon en zijn voeten op de grond konden. Nou dat lukte. We hielden de fiets stevig vast terwijl Bolleboos de trappers rond draaiden. En toen gingen er ineens bellen rinkelen. Hoe kunnen trappers nu ronddraaien terwijl de fiets stilstaat? Mannie snapte niet direct wat ik bedoelde. Maar al snel begreep hij het probleem. De fiets trapte door. Meteen de fiets weer in de auto en Mannie op weg naar de kringloop. Niet eens degene die het dichtst in de buurt was. Natuurlijk was het er een die verder weg lag.

In de winkel stelde men het volgende voor. We brengen de fiets naar het reparatiecentrum, kijken of we hem kunnen repareren en zo niet dan krijgt u een tegoedbon. Geld terug was niet mogelijk. Nou, wij duimen natuurlijk. Maar helaas, de fiets was niet meer te maken. Weer naar de kringloop. (en weer balen dat we er een stuk voor moesten rijden) En daar stond ik dan. Met een bon. Van €25 euro. In een keer te besteden, stond er op. En binnen een half jaar. Tja, ga eens shoppen bij de kringloop voor €25 euro in een keer. Vaak koop je er voor een eurootje of 2. Soms wat meer. Soms vind je er ook helemaal niets. We zaten er lelijk mee in onze maag.

Op een goede dag besloten we onze kans te wagen. Nu of nooit. Als het niet zou lukken mikten we die bon wel in de prullenbak. Dag geld. We reden naar een andere kringloop van het zelfde concern. En besloten dat we eerst eens op zoek gingen naar een kastje die tussen de keuken en de bank zou passen. Want ik moest een plekje hebben waar ik lopende projecten op kon bergen. Je weet wel. Al die verschillende haak of brei projecten die overal en nergens liggen. Het enige kastje wat we konden vinden zou een opknapkastje worden. Maar ja, dat was al wel de helft van de bon. Hadden we nog maar ineens €12,50 te besteden. Het is ons gelukt. Met allerlei verschillende dingen. Van een mand, tot speelgoed en van kopjes (waar ik ooit nog wat mee wil maken) tot een shirt. In de mand stopten we voorlopig de lopende projecten. Het speelgoed in de kast, shirt in de was en de kast... in de schuur. Opgeruimd.

Afgelopen najaar op een van die schitterende nazomer dagen besloot ik dat we de tafels wel eens konden gaan schuren en verven. De een is zo bewerkt door de kinderen dat het net een maanlandschap lijkt. De ander zat onder de vlekken en lelijke plekken. Maar Mannie had een beter idee. Als we nu eens gaan zoeken naar een ronde eettafel. Dat staat veel gezelliger. Nou, met goede ideeen ben ik het natuurlijk altijd eens. Dus zochten we een ochtend lang Marktplaats af naar een ronde tafel. Maar dat schuren en verven zat ook in mijn hoofd. Jullie raden het al. De kast mocht eindelijk uit de schuur. Na daar zeker 3 maanden gestaan te hebben. Lelijk in de weg. Die arme kast moet zich wanhopig gevoeld hebben. Eerst werd hij al afgedankt door de eerste (?) eigenaar. Dan krijgt hij een kans op een tweede leven en wordt hij in de schuur gedropt. Maar nu aaide ik hem met het schuurmachine. En Mannie maakte hem een paar dagen later mooi met een kwast en verf.

En toen de knopjes nog. De knopjes had ik er afgehaald. We wilden er eerst andere knopjes op. Maar Doerak vond ze prachtig. Zo mooi dat ze er mee aan de wandel ging. En toen Mannie zei dat ze ze terug moest leggen werd ze zo boos dat ze ze door de tuin smeet. Net op het moment dat ik bedacht dat ik de knopjes wel om kon haken. Een vonden we terug. De ander was spoorloos. Na een paar dagen speuren besloot ik dat het tijd werd voor wat meer volume. Ik harkte met een schoffel tussen de plantjes. En zie daar. Ineens lag hij aan mijn voeten. Waarschijnlijk ergens tussen de takken blijven hangen maar niet duidelijk zichtbaar. Want ook tussen de plantjes hadden we echt goed gezocht.

En toen werd het tijd voor het omhaken. Ik begon met het haken van een bloem uit het boekje 100 bloemen om te haken of te breien. De laatste toer deed ik alleen in de voorste lussen. Zodat ik later in de achterste lussen met stokjes een jasje kon maken om de knop. Precies op het smalste stuk van de knop haakte ik mijn laatste toer. Door de knopjes niet te verven kreeg het juist een extra uniek uiterlijk. En nu hebben we dus het gepimpte kastje in de kamer staan. En de kast? Die straalt hier een gelukkig en tevreden tweede leven uit. Dat kan ook niet anders met zoveel wollebolletjes in zijn buik.

Het kastje in zijn geheel.

Close-up

Bovenkant met originele kleur.

Kussentjes, een bedstee en hoe we daar toch toe kwamen...

Zo nu eerst maar eens het beloofde verhaal over de kussentjes. Zoals ik ook al in mijn 'wie ben ik verhaal' schrijf zijn de naaimachine en ik niet zo heel goede vriendjes. Ik hoop dat stukje ooit nog eens weg te kunnen halen en te kunnen veranderen dat we wel goed met elkaar door een deur kunnen. Maar voorlopig blijft dat nog even staan. Ik vind het gewoon heel ingewikkeld om al die knopjes, steekjes, draadspanningen, naalden en lapjes op precies het goede moment en op precies de goede manier te gebruiken. Iedere succes ervaring is dus welkom. En gelukkig werden de kussentjes een succes ervaring.

Een tijd geleden vond ik bij de Ikea twee theedoeken. Een met een lief zacht roze ruitje, een met kleine roze roosjes. Ik moest meteen aan onze bedstee moesten denken. Bedstee? Ja, wij slapen in een echte bedstee. Nu ja, echt. Hij is niet authentiek. We hebben hem zelf gebouwd. We kwamen eigenlijk op het idee omdat in ons huis niet zoveel ruimte is en we steeds aan het zoeken waren hoe we nu meer ruimte konden creëren. Al een tijdje dachten we aan een aanbouw. En toen Doerak op komst was droomden we van een speelkamer. De aanbouw zou in het onderhuis moeten komen. De souterrain is de enige plek waar we uit konden bouwen. De zolder heeft al twee dakkapellen. En aan de voorkant staat ons huis meteen aan de dijk. De souterrain ligt beneden dijk niveau en die komt uit op de tuin. Wij hadden onze slaapkamer in de souterrain. Bolleboos slaapt op zolder. Op zolder willen we geen ouderslaapkamer. Die hadden we zo ingedeeld dat er eventueel 3 kinderen boven konden slapen. (vandaar dat ik er een eigen hobbykamer heb. Want die 3e is tot nu toe nog niet gekomen ;-) ) Een ouderslaapkamer kon daar echt niet meer bij. Toen ik eens met een buurvrouw over onze indeling en onze dromen zat te praten zei ze: Maar jullie hebben het al zo mooi en praktisch ingericht. Alleen al dat jullie kinderen een eigen kamertje hebben zodat ze zich in ieder geval terug kunnen trekken als ze dat nodig hebben. Dat is geweldig. Vroeger hadden ze alleen maar een eigen bedstee." (als ze die niet hoefden te delen met broertjes en zusjes) Dat was, zonder dat ze het wist, een schot in de roos. Natuurlijk. Dat ik daar nooit eerder aan had gedacht. Een bedstee. Niet voor de kinderen. Maar voor ons. Wij hebben het hele huis tot onze beschikking. En wat doen we meer in onze kamer dan slapen. Laten we lekker die slaapkamer afbreken en een bedstee bouwen. Zo gezegd, zo gedaan. Mannie ging aan de slag. Hij haalde het grootste deel van de muur van de slaapkamer weg. Zette nieuwe muren en bouwde een bedstee in. Maakte de fundering voor de aanbouw. Metselde een muurtje. Plaatste een nieuwe wc terwijl de oude nog gewoon dienst deed. Haalde samen met de buurman die een kar heeft en ook nog een vriend is de openslaande deuren ergens weet ik waar vandaan. Plaatste ze. En hing vlak voor de geboorte van Doerak de verwarmingen terug. Het weekend voor Doerak geboren werd hingen ze. En wat was het koud toen ons kleine meisje op de wereld kwam. Wat waren we gelukkig met de verwarming. In de zomer van 2012 kwam de verbouwing af. Doerak was toen een half jaar. En sinds die tijd hebben we dus onze zo fel begeerde speelruimte. Heerlijk dat we een enorme treinbaan aanleggen en we die vervolgens gewoon een paar dagen kunnen laten liggen. Zodat Bolleboos en Doerak niet 's avonds de treinbaan weer af hoeven te breken. Om hem de volgende dag weer op te moeten bouwen. Bolleboos is zo'n dromer. Dat hij soms al een halve dag nodig heeft om die treinbaan aan te leggen. En een uur om hem vervolgens weer af te breken. Dan blijft er voor spelen weinig tijd over.

De bedstee zoals hij nu is. Ik houd van kleur en van gezellige stoffen. Maar het hele dekbedovertrek was toch iets te veel van het goede. Dus ligt er over het voeteneind een witte sprei.

De bedstee aankleden was mijn ding. We wilden iets met een boerenbond ruitje. Maar vonden roze iets liever. Uiteindelijk vond ik een prachtig stofje die uit verschillende vakjes bestond. Een ruitje, hartjes, streepjes en ga zo nog maar even door. Maar zelf die gordijnen maken? Dat zag ik echt niet zitten. Dus kwam daar gelukkig schoonmama. Natuurlijk wilde zij de maten opnemen, berekenen hoeveel stof we nodig hadden, en de gordijnen maken. Er kwam nog een klein lapje mee terug. Waar ik wilde plannen mee had. Hartjes naaien, een lampenkapje bekleden, kussentjes maken. Maar die plannen gingen in de ijskast. Tot ik dus ergens half september de stofjes bij de Ikea vond. Ik had kussenvulling, ik had nu verschillende stofjes. Zou ik nu niet eens leuke kussentjes naaien zoals ik al zolang wilde. Natuurlijk had ik al lang verschillende kussentjes liggen. Maar ze waren nooit helemaal naar mijn zin. Iedere morgen legde ik ze op ons bed met de belofte nu zo snel mogelijk aan de gang te gaan met het stofje van de gordijnen. Nu moest het er van komen.

Dit zijn de kussentjes van de gordijnstof. Zo kunnen jullie zien wat ik bedoel met 'verschillende stofjes in verschillende vakjes'.

En zo kwamen er twee kussentjes in de stof van de gordijnen. Zelf gemaakt. Na een paar weken (ik moest eerst weer heel veel moed verzamelen) kwam er een kussentje bij. Aan de voorkant de ene helft van de theedoek, de achterkant werd de helft van het andere theedoek. Ik maakte een roesje van het stofje van de achterkant op de voorkant. Weer had ik een tijd nodig om moed te verzamelen. En toen raapte ik al die verzamelde moed bij elkaar. Naaide ik weer een kussen in elkaar. Nu precies andersom als die eerste en ik maakte bloemen waar ik hier op youtube een filmpje van vond. Ik heb ze alleen niet vast gelijmd maar genaaid. Iets meer werk maar ook degelijker hoop ik. Met kraaltjes maakte ik een hartje. Het ronde hartje staat hier. Die ander heb ik zelf bedacht. (als je zoveel kaarten hebt gemaakt met bloementoefjes moet je toch een beetje handig zijn met kraaltjes.)

Nu leg ik iedere morgen met liefde de kussentjes op het bed. En verlaat ik met een gelukzalige glimlach onze bedstee. Wat een boffert ben ik toch. 

De kussens met een gedeelte van het nisje met gezellige en praktische spulletjes. De vroegere beddenplank zeg maar.

Het kussen met de roosjesstof voor en het roesje aan de voorkant. Dit kussentje hed ik als eerste van deze twee kussens gemaakt.

Close up van de bloem.

Het kussentje met het ruitje voor en de bloemen.

Gisteravond hebben Bolleboos en Doerak trouwens hun schoen mogen zetten. Bolleboos is er dit jaar heel actief mee bezig. Prachtig om te zien. Hij heeft het er al dagen over. Zo grappig om jaar na jaar te zien hoe ze veranderd zijn. Voorgaande jaren was ik altijd degene die zei dat hij zijn schoen mocht zetten. Maar deze keer telde hij de dagen af.

Terwijl we dit jaar niet eens het sinterklaasjournaal volgen. De eerste avond waren we het vergeten. Toen Bolleboos woensdag even terug mocht kijken van ons (en wij uiteraard met een schuin oogje mee wilden kijken) zette Doerak het op een krijsen. Ja, het lijkt dan een hele stoere meid. Maar ze heeft maar een heel klein hazenhartje. Ze wilde niet kijken, de tv moest uit. En Bolleboos, die lieverd, vond dat goed. Hij hoefde ook niet op de tablet te kijken. Hij vond het eigenlijk zelf ook wel een beetje eng. Nou, prima hoor. Kijken we lekker niet dit jaar. Voor Bolleboos is het spannend genoeg. Daarom vertellen we hem ook steeds dat Sint en Piet gewoon verkleed zijn. En sterker nog: dat zelfs papa wel eens Sinterklaas is geweest. We hebben er foto's van. We hopen dat dat een groot deel van zijn spanning weg neemt. Nou vanmorgen zat er wat in de schoenen hoor. Doerak kreeg al vast een voorschot op haar 5 december cadeau. Een lalaloopsy mini setje. Een tent, met popje, vogeltje, ketel, vuurtje, een driepoot om de ketel boven het vuur te hangen en een beker. Dat vind ze prachtig. Bolleboos wachtte lief tot zijn zusje alles had uitgepakt, bood aan te helpen wat natuurlijk door de ikke-zelf-doen dame meteen werd afgeslagen, en bewonderde haar cadeau. Daarna ging hij zijn eigen pakje open maken. Hij was zo blij met zijn kartje van Mario kart 7. De hele dag gaat Mario al met hem mee. Wat is Bolleboos toch een lieverd!

Jullie ook al schoenen mogen vullen? En nog naar de intocht geweest of gekeken?