kinderfeestje, vlinder feestje

Het is al een hele tijd geleden. Langer dan een half jaar. Het kinderfeestje van Doerak. Ze wist precies wat ze wilde. Ze wilde iets knutselen. We bedachten een paar opties en uiteindelijk werden het knutsels van pomponnen.

Maar daarmee waren we er nog niet. Er moesten uitnodigingen komen. Dus knutselden we met voorgestanste vlinderkaarten. Met glitterkarton en gouden zessen. Daar mee was ook meteen het thema geboren. We gingen op de vlinder toer.

Voor de traktatie in de klas bestelde ik kroontjes van internet die de kinderen zelf konden kleuren en in elkaar konden zetten. Uiteraard ook met vlinders er op. Maar voor de jongens bestelde ik ook wat stoere, wilde beesten. Daar hing ik een stel potloodjes aan. De traktatie was klaar.

Op de dag zelf versierde ik de tafel met uitgestanste vlinders. Met mooie kanten kleedjes, servetjes en vlinders van bananen, poffertjes en fruit. Omdat ik kinderfeestjes altijd in mijn eentje doe zorgde ik dat al deze dingen van te voren klaar stonden. Voor de opvang van Bolleboos had ik gezorgd, ook voor een extra auto om alle dames mee te kunnen nemen. En boven op zolder stond een tafel klaar met alle materialen om mee te knutselen.

Dus na het eten en het verstoppen (en weer vinden en uitpakken) van de cadeautjes vertrokken wij naar boven. Daar stonden de nodige pomponnen al klaar. Ik had er heel wat gewikkeld de afgelopen weken. En ook de oogjes, pijpenragers, gekochte pompons, vilt en natuurlijk de pompon makers. Verder kreeg ieder kind een plankje met een sateprikker. Daar konden ze de pompons op prikken. Dan bleven ze rustig liggen terwijl ze verder gingen knutselen met de pompons. En zo konden ze aan de slag. Al hoe wel, niet voor iedereen was het knutselen weggelegd. Daarom had ik van te voren op zolder de Playmobil klaargezet en de Barbie spullen. De kinderen die niet wilden knutselen, of heel snel klaar waren konden toch gewoon lekker spelen.

Natuurlijk wilden een aantal ook wel zelf een pompon wikkelen. Die waren het langst bezig. Terwijl de rest toch inmiddels de rest van het huis onveilig maakten. Dus zodra de laatste klaar was trok ik met de troep naar buiten. Schipper mag ik overvaren, Annamariakoekoek en Moeder moeder hoe laat het is zijn nog altijd de favoriete spelletjes. Eenmaal uitgewaaid buiten aten we een koek die we zelf versierden.

Toen konden ze niet langer wachten. Hoewel het nog geen tijd was. Ze hadden het al eerder ontdekt met het naar de wc gaan in de badkamer. Het bad lag vol met krantensnippers. Er tussen lagen ballenbadballen. Een voor een mochten ze daar hun bedankcadeautje uit grabbelen. Een bedankcadeau wat ik zelf gehaakt had. Wat ik een voor een verstopte in het bad. En waar ze dan een voor een in mochten duiken. Zoekend naar het zakje met een vlinder sleutelhanger.  Er bij had ik ook nog een vlindertje gedaan die je weg kan schieten. Dan vliegt de vlinder door de kamer. Door ze samen in een zakje te stoppen en dan het midden van het zakje met een pijpenrager als vlinderlijfje bij elkaar te binden kreeg je ook zo weer het idee van een vlinder. Wil jij de vlinders ook haken? Ik heb het patroon op hobbyhandig gevonden.

Niets zo leuk dan heerlijk spelen in zo'n bad. Dus toen alles bij elkaar gegrabbeld was doken ze er weer in. Eerdere ervaringen hebben mij geleerd dat alles schoon moet zijn. En dat elke natte plek genadeloos afgestraft wordt met inkt op mijn badkamermeubels. Dus had ik de kraan omgewikkeld met een handdoek en de douchekop van de kraan afgedraaid. Dit was ook extra veilig. Niemand kon in de slang blijven hangen of zijn hoofd tegen een harde kraan stoten. Even twijfelden ze of het echt waar was toen ik vertelde dat ik Doerak en Bolleboos elke dag zo in bad deed. Ik adviseerde ze een snipper met zeep op te zoeken. Daar konden ze zich dan mee inzepen. Maar uiteindelijk geloofden ze me toch niet. Dat was toch te gek.

Na het badfeest hadden we nog wat tijd over. Een geschikt moment voor nog zo'n gouwe ouwe. Stoelendans. En daar kwamen de eerste moeders al weer om de kinderen op te halen. Langzaam druppelde de kamer leeg. Totdat de laatste weg was en Doerak en ik moe maar voldaan op de bank zakten. We hadden een heerlijk feest gehad. Wat was ons meisje verwend. Het was tijd om heerlijk uit te rusten.

vogeltje, vogeltje aan de wand...

Ik bleef maar in de vogeltjes sfeer. Al zit ik nu inmiddels midden in de vestjes. Maar dat verhaal komt later. Ik zal eerst de vogeltjes keurig langs laten komen. Dan blijven jullie met mij in de goede volgorde.

 Doerak mocht afgelopen schooljaar regelmatig op woensdag middag met de moeder van een vriendinnetje mee naar hun kerk. Daar houden ze een keer in de twee weken club. Ze luisteren er dan naar een verhaal uit de Bijbel, knutselen wat of doen een spelletje. De middag is van half 2 tot half 4. De kerk staat vlak bij onze basisschool en de kinderen die wat verder van school af wonen mogen meteen uit school mee. Ze schuiven dan aan een goed gedekte tafel die een van de andere moeders dan al verzorgd heeft. Krijgen heerlijk te eten en als de club begint dan draaien ze ook nog met het clubprogramma mee. Zo ook Doerak. (Bolleboos geeft niet zo om clubs. En zeker niet om knutselen. Dus hij hoefde niet zo nodig mee.) Ze vond het heerlijk. Ze had er elke keer weer zin in. En ik hoefde niet in korte tijd heen en weer te racen met de fiets of auto. Dat was best lekker.

Maar aan alle fijne dingen komt een eind. Zo ook aan het clubseizoen. De laatste middag werd aangekondigd. Ze gingen een speurtocht doen. Dus ging Doerak nog een keer meteen uit school mee. Op weg naar een heerlijke tafel vol met broodjes. En naar een fijne gezellige middag. Maar ik kon haar na zoveel verwennerij natuurlijk niet met lege handen aan laten komen. Er rijpte een plannetje in mijn hoofd. Als ik nu iets met vogeltjes bedacht...

De ene moeder heeft net een dochtertje gehad. Dus voor haar was het niet zo ingewikkeld. Ik gokte op de kleuren en haakte een roze met witte vogeltjes takje. Van het vogeltje van mijn nieuwe zelfbedachte patroon natuurlijk.

De andere moeder is dezelfde moeder die al een paar keer iets bij mij besteld had. En ik vond dat zij nu ook wel eens vogeltjes verdiend had. Maar haar jongste is net zo oud als Doerak. Dus of ze nog zo blij werd van een vogeltjestakje? Ik besloot een kaarten ketting te maken. Waar ze mooie kaarten, werkjes van de kinderen of bijzondere Bijbelteksten aan op kan hangen. Voor haar kleur hoefde ik niet lang na te denken. Natuurlijk werd het blauw. Dat is haar lievelingskleur. En zo haakte ik in twee weken tijd 4 vogeltjes, de nodige bloemetjes, een vlinder en kralen. De avond voor de club was alles klaar. De volgende morgen pakte ik het in en Doerak mocht het, zo trots als een pauw, uit school mee nemen naar de club.

Toen ik vroeg wat de moeders er van zeiden zei ze: "Dat weet ik niet meer." Tja, daar kan je niet veel van opschrijven. Maar gelukkig hoorde ik later van de moeders zelf dat ze er blij mee waren. De een vond het veel te gek. Maar zei dat de ander had gezegd: "Oh, dat zet ze zo in elkaar." En zo is het maar net.

Rozenslinger, Fladder de vlinder en een slak

Die Doerak, die kroop al uit haar bed toen ze net kon lopen. Haar ledikant dan wel te verstaan. Oké, ze liep met 13 maanden en zal misschien toch wel iets later begonnen zijn met haar hachelijke klimpartijen. Maar in mijn herinnering klom onze dame toch wel heel jong uit haar bedje.

Een tijd hield de slaapzak haar wel tegen. Toen ze haar slaapzak zelf uit kon krijgen ging de rits op haar rug. Maar uiteindelijk klom ze met slaapzak en al uit bed. Toch zag ik er ook wel weer voordeel in. Best makkelijk als ze 's ochtends zelf haar bedje uit kan. Dat betekend voor mij net nog een paar minuutjes langer liggen. En toen ik wist dat ze echt zelf de trap af kon mocht ze ook zelf uit bed.

Maar dat was niet handig natuurlijk. Elke keer weer die klimpartij. Er in, er uit. Een groot bed is dan veel handiger. Mannie en ik gingen in rijp beraad. Toen we haar kamertje op zolder aan het maken waren wisten we dat er op een normale manier geen bed zou kunnen staan. Of de deur zou niet meer open kunnen, of we kwamen gewoon een aantal centimeters te kort. Omdat haar kamertje aan het trapgat grenst hadden we de oplossing. We maakten het kamertje gewoon iets groter door een puist uit te bouwen boven het trapgat. En dan kwam die puist iets hoger zodat we ook zonder ons hoofd te stoten naar beneden zouden kunnen. Zo gezegd zo gedaan.

Hier zie je een beetje wat ik bedoel met puist. Het witte stukje waar een muziekdoosje op staat loopt door onder het bed. Het gedeelte waar de dwarsplanken op zitten is dus eigenlijk een gedeelte van het vroegere trapgat.

Het ledikantje paste wel precies onder de schuine kap. Maar haar grote bed zou op maat gemaakt moeten worden. Zodat die precies op hoogte werd op waar de puist begon. En dus bouwde Mannie een huisje voor Doerak. Van lekker stoer steigerhout. Precies wat een doerakje nodig heeft.Om het toch meisjesachtig te maken ging ik aan de gang met naald en draad.

Hier het aanzicht onder de schuine kap. De breedte van het bedje is precies 70 cm. En dat past dus precies tot aan het begin van de dakkapel. Het bed is overigens goed door een volwassene te beslapen. Het is 2 meter lang.

En uiteindelijk kwam daar een rozenslinger zoals beschreven staat in het boekje 75 sierranden om te haken. Fladder de vlinder uit het boekje gehaakte beestenboel van Christel Krukkert. En Slak uit het boekje Amigurumi en Mini's van Tessa van Riet -  Ernst. Fladder werd niet helemaal zoals het patroon. De stippen werden niet mooi rond maar kregen puntjes. De lovertjes liet ik achterwege maar ik plaatste wel een bloem op haar buik met een french knot en op de kleine stippen kwamen kraaltjes. Houten vlinders en zilverkleurige bloemen. De oogjes werden geen veiligheidsoogjes. Het is de bedoeling dat Fladder blijft hangen. Er mag niet mee gespeeld worden. Ze kreeg ook mooie wimpers. En toen was het Claar is ze.;-)

Slak, Fladder en de slinger rondom de opening van haar bedje.

Je ziet precies een aantal favoriete knuffels van Doerak zitten. Als Doerak in bed ligt moet je altijd goed zoeken voor je haar tussen alle knuffels gevonden hebt. Er komen er steeds wat bij. Maar daar heb ik wat op gevonden. De niet zachte knuffels mogen aan haar voeteneind slapen. Zo zit Tippie haar Lalaloopsy pop dus trouw aan het voeteneind. Daar hoort ook nog een bal te liggen. En met Mila (lappenpop), kip en Nijn is het slaapfeest compleet. Eerder moest ik ook alle knuffels een zoen geven als ik haar een zoen gaf. Maar dat is inmiddels verleden tijd. Gelukkig maar.

En Doerak, die slaapt als een prinses in haar eigen huisje. Maar wel liefst overdwars bij het hoofdeind, met opgetrokken knieën op haar buik. Het is maar wat je lekker vind.

Tapestry eitjes en lieve vogeltjes

Mijn lieve vriendin Buurvrouw vroeg een tijdje geleden of ik voor haar nog ongeboren dochter een takje met gehaakte vogeltjes wilde haken. Voor op haar slaapkamertje. Na drie zoons verwachtte ze nu eindelijk een dochtertje. Omdat ze zelf ook veel haakt en breit kwam ze zelf met garen in vier verschillende kleurtjes. Wat had ik daar meteen zin in. Ik haakte het takje, met de door haar zelf uitgezochte bloem 'maagdenpalm' uit het boek 100 bloemen om te haken of te breien. Ik haakte wat rozenknopjes uit het boekje 75 sierranden om te haken van Caitlin Sainio. Nog wat vlindertjes er bij, kraaltjes onder aan de lintjes waarmee het vogeltje aan het takje wordt gehangen en klaar.

Het takje zoals Buurvrouw het wil hebben.

Close-up foto's.

Eigenlijk vond ik het eerst helemaal niet zo leuk dat ze vroeg of ik het takje wilde haken. Ik had namelijk al bedacht dat ik als verrassing het takje zou maken. Maar aan de andere kant was het ook wel weer heel fijn om te weten welke kleuren ze wilde. Zelf haakte ze ook vogeltjes die ze op een vogelhuisje bevestigde en aan de muur wilde hangen. Dus nu kwam wel alles in dezelfde kleuren op het kamertje. Maar ik wilde toch nog iets als verrassing geven. Dus kocht ik een glazen potje, haakte ik nog een stel bloemen, een vlinder en uiteindelijk twee eieren. Dit werd het eindresultaat.

Een blik in het potje

De bloemen op het potje

De eieren helemaal grijs vond ik een beetje saai. Netjes gestreept eigenlijk niet zo leuk. Dus bedacht ik dat ik hier en daar een kleurtje roze mee wilde haken. Af en toe een steekje in de licht of donkere kleur roze. Maar hoe doe je dat? Een tijdje geleden had ik me al verdiept in tapestry (hier vind je afbeeldingen van tapestry en allerlei voorbeelden) haken. Dat vond ik een erg leuke techniek. Alleen vind ik dat het een nadeel heeft. Je ziet het draadje die je mee laat lopen omdat je hem even niet gebruikt door de voorkant heen. En dat vond ik niet zo fijn. Je ziet hier op de foto's van de eieren misschien wel wat ik bedoel. Op sommige plekken zie je het roze draadje. Vooral de felroze. Daarom heb ik later besloten om het draadje om en om mee te laten lopen. Bij de ene steek haakte ik het mee, de andere steek liet ik het achterlangs lopen. En zo zie je er niets van. Wie weet is dit ook een tip voor andere tapestry haaksters. Ik vond het een stuk beter.

Als je op de foto klikt zie je hem groter en zie je af en toe wat ik bedoel met het draadje wat je door het grijs ziet.

Wat een grappig effect he zo'n gestippeld ei.

Afgelopen woensdag werden we gebeld. Terwijl wij heerlijk op de camping in de chalet van mijn schoonpapa en mama zaten en ik nog druk bezig was met het cadeau. Het kleine meisje was geboren. Midden in de nacht. En gelukkig ging alles erg goed. Gisteren hebben we de sneeuw getrotseerd en zijn we bij ze op bezoek geweest. Wat een prachtkindje. Wat heeft God dit wondertje ook weer schitterend gemaakt. Elke keer is het weer bijzonder om zo'n minimensje te zien. Zo afhankelijk. Wat heerlijk dat dit meisje bij deze lieve ouders geboren is.

Buurvrouw en Buurman waren erg blij met hun cadeautjes. Het takje was helemaal naar hun zin. Maar het potje kon ook mooi op de vensterbank want daar had ze nog niets voor. Zo had ik ze toch verrast en ook nog eens helemaal in de kleuren die ze zelf graag wilde.

Oh ja, Buurvrouw en Buurman heten dan wel zo. Maar ze zijn al een jaar geen buren meer. We hebben elkaar leren kennen als buren, door onze gezamenlijke hobby kregen we meer contact met elkaar en nu gaan we inmiddels al 5 jaar iedere week (op hoge uitzonderingen na) een ochtend naar elkaar toe om samen te handwerken, te kletsen, thee te drinken en vooral gezellig van elkaar te genieten. Ook de mannen kunnen prima met elkaar overweg. Ze gaan regelmatig een avondje naar elkaar toe om een avondje te kletsen en een biertje te drinken. Ook nu ze zijn verhuisd is het contact niet verwaterd. We houden ondanks de grotere afstand dapper stand en gaan gewoon nu met de auto naar elkaar toe.

Elk gehaakt vogeltje zingt zoals het gebekt is.

Doeraks juf was afgelopen donderdag de laatste keer op het peuterspeelzaaltje voor haar zwangerschapsverlof begon. Gelukkig komt ze wel weer terug. Anders zou Doerak beslist heel verdrietig zijn. Toen ik terloops even aanstipte dat ze een andere juf zou krijgen raakte ze al een beetje in paniek. Even niets zeggen dus deze kerstperiode. Twee weken zijn wel heel erg lang om tegen iets engs en onbekends aan te hikken.

Doerak heeft het onwijs naar haar zin op de peuterspeelzaal. En dat mede dankzij haar super lieve juf. Een juf met veel liefde, geduld, gezelligheid en trots op haar kindjes. Een juf die je hemt in je broek doet (niet dat dat hoeft hoor voor Doerak. Die loopt het liefst de hele dag in haar blootje rond) je mondje schoonmaakt als je gegeten hebt en voor ieder kind apart een woordje heeft. Een juf die altijd enthousiast is als je binnen komt. Of ze je niet verwachtte en je het grootste geschenk van haar dag bent. En een juf die ook nog eens creatieve en leuke werkjes bedenkt. Werkjes die Bolleboos nog steeds op zijn kamertje heeft staan. Nu ze over de herfst werken maakt Doerak soms dezelfde werkjes als Bolleboos twee jaar geleden maakte. Zo kan het gebeuren dat het egeltje van Doerak ineens naast een twee jaar ouder egeltje van Bolleboos op de foto staat. ;-)

Maar een juf die met welverdiend verlof mag moet natuurlijk wel een cadeautje krijgen. En een juf die zo lief is verdiend dan ook wel iets moois. Dus bedacht ik dat ik wel iets kon haken. Doerak was meteen te porren voor het plan. De hele week had ze het over het cadeautje voor de juf. Daar kwam ik niet meer onderuit. Dat was me wel duidelijk. En dat wilde ik ook helemaal niet. Ik wilde iets met een vogeltje maar wist niet meteen hoe ik het vorm zou geven. Regelmatig haak ik een takje met 3 vogeltjes. Maar dat werd iets teveel voor 1 week. Toen vond ik een takje met 1 vogeltje erop. Ergens op het wereld wijde web. En dat was voldoende inspiratie voor mijn takje.

Het takje

Het vlindertje onderaan het takje en het extra vlindertje

Terwijl ik het takje haakte bedacht ik dat ik een vlindertje er bij wilde. Maar eenmaal aan de haak zag ik dat het vlindertje wel erg groot werd voor op het takje. Dus maakte ik model twee. Het eerste vlindertje toch helemaal afgemaakt. Deed mooi dienst als cadeauversiering.

Ingepakt en wel. Zo kan het mee naar de juf

De juf vond het erg leuk. Doerak kreeg dikke zoenen. Wie weet krijgt het ergens een mooi plekje. Het werden wel heel neutrale kleuren omdat ik niet weet of het baby'tje een meisje of een jongetje wordt. Misschien weet de juf het zelf wel, misschien ook niet. Maar hier kan ze wel alle kanten mee op. En ik weet dat de juf van deze kleuren houd.

Oh ja, wat ik nog vergeet te zeggen: het patroon van het vogeltje is van dol-op-wol , het ene vlindertje komt uit het boekje 100 bloemen om te haken en te breien en het kleine vlindertje komt uit het boekje 75 vogels, bijen en vlinders om te haken en te breien. Allebei de boekjes zijn van Lesley Stanfield.