Lappenpop heeft vakantie

Heerlijk. Eindelijk vakantie. Ondanks die weken die we vooral thuis moesten blijven tijdens de lockdown waren we er toch hard aan toe. De laatste weken werden afgeteld. Gek is dat. Je groeit er altijd weer naar toe. Je lijkt het altijd weer verschrikkelijk hard nodig te hebben. Zou dat ook zo zijn als je nog 2 weken langer door moest? Vooral als wij vroeg zijn en de andere regio's laat vraag ik me dat af. Je rekent toch tot waar je moet en schijnt daar precies genoeg energie voor klaar te hebben staan. Maar goed wij waren hard aan vakantie toe en dit jaar waren wij de laatste ploeg. En we hebben de eindstreep gehaald. Des te lekkerder is het nu genieten van het nietsdoen. Even niet elke morgen vroeg op. De fiets pakken voor je plezier in plaats van die bekende 3 kilometer naar de basisschool van de kids. De polder in, picknicken, en een onbekend buurtspeeltuintje bezoeken. Een andere glijbaan glijdt toch altijd anders? En zeker nu we toch nog in de anderhalve meter samenleving zitten zijn dat wel de makkelijkste uitjes. Gelukkig hebben we onze kids nooit heel erg verwend met pretparken en grote speeltuinen. Ze nemen er genoegen mee. En zijn tevreden.

En ik? Ik kan haken en lezen naar hartelust. Mannie heeft deze eerste drie weken ook vakantie. Dus verdelen we de taken wat hier en daar. De kids roepen wel mam, maar pap kan ook zomaar antwoord geven. Een heerlijk idee dat je niet elk moment van de dag standby hoeft te staan. 

Dus toen ik bedacht dat ik vast wat cadeautjes op voorraad moest hebben voor een aantal jarigen binnenkort begon de inspiratie vanzelf. Ik wilde een lappenpop maken. Die past zo makkelijk in een envelop. Ik ben begonnen om alle jarige kinderen in coronatijd een cadeautje te sturen. Maar ik heb die bekende boekjes van Sacha niet in huis. Ik heb zoveel boekjes en zoveel patronen dat het mij niet gaat lukken om dat alles in mijn leven te haken. En omdat wij al jaren proberen te ontspullen koop ik nu dus ook niet zomaar meer boekjes bij. Ik moest t zelf maar bedenken. Na wat googlen en plaatjes bekijken en het filmpje waarin Sacha zelf uitlegde hoe ze de lijfjes haakt, besloot ik mijn eigen patroon van het berenkopje te gebruiken. Het berenkopje dat ik al gebruikte bij de kledinghangers. Daar moest ik een lijfje aan vast zien te haken. 

Nou dat lukte best aardig vond ik. Dus haakte ik maar gewoon door. Een beetje op het oog. Een beetje puzzelen met de afmetingen. En zie hier. Daar ontstond lappenpop Beer. 

Beer kreeg nog een bloemetje op haar jurk. Met gehaakte krulletje. En ook onder aan haar jurk kreeg ze een schulprandje. Aan haar handjes en voetjes kreeg ze ook nog een rood randje. Een rustig geheel wat voor mij bijzonder is want ik grijp snel naar roze en paars. Toch is het een echte meisjesbeer vind ik. En stiekem ben ik wel wat verliefd. 

Ik heb Beer nog niet opgestuurd. En wie weet ziet de moeder van de jarige binnenkort een bijzondere gelijkenis met de foto's van dit blog en het cadeautje voor de jarige. Altijd een beetje gevaarlijk om iets van te voren te plaatsen. Maar dan kan ze de jarige vertellen dat ik het patroontje ook nog eens zelf ontworpen heb. ;-)

Wildbreien met een breirol

Of ik misschien iets aan die saaie lantaarnpaal kon doen. Die paal die pal voor mijn zus haar huis staat. Want die vind ze helemaal niet mooi om daar tegenaan te kijken. Hij was zo'n 36,5 cm dik. En de lengte mocht ik kijken. Minimaal 80 cm.

Nou dat kon ik wel. Maar simpel een rechthoekige lap haken en af en toe van kleurtje wisselen dat vond ik niet zo'n leuk idee. Ik wilde iets breien. Met verschillende steekjes. En zo kwam ik op het idee van een breirol.

Eerst wilde ik er zelf een bedenken. Ik had al een map te pakken met allerlei verschillende ajourpatronen er in. Maar toen bedacht ik dat dat wel een heel gereken zou zijn. Bij elk patroon moest ik dan uitrekenen hoeveel steken ik op zou zetten en nodig zou hebben. Dus zocht ik eens op internet.

En ik vond een mooie breirol. Een van de blog van Annelein Design. Zij heeft deze rol vertaald vanuit het Engels. En noemt hem de crisisbreirol. Ze waarschuwde dat het verslavend was het breien van zo'n rol. Maar ik nam het risico.

De eerste 3 patronen kon ik me weinig bij dat verslavende voorstellen. Ik moest wel heel erg goed tellen. En omdat ik het breien aan de rol elk vrij momentje van de dag deed was dat tellen vrij ingewikkeld. Was ik halverwege de naald begon een van de kinderen een verhaal. Ik rekende wel weer uit waar ik gebleven was. Dacht ik. Maar dat viel tegen. Van de vier naalden die ik deed moest ik er regelmatig drie uithalen. Want meestal kwam ik er achter dat ik een fout had gemaakt als ik weer aan de goede kant met het patroon bezig was en ik aan het einde van de naald steken te kort kwam of juist over had. Dus besloot ik dat dit werk vooral in de avonduren moest gebeuren. Als ik niet te moe was. Want vlak voor het naar bed gaan nog een toer doen had ook niet zoveel zin. Die moest ik geheid de volgende dag weer uithalen.

Maar toen ik dat eenmaal doorhad ging het als een trein. En ja Annelein heeft helemaal gelijk. Wat is dit een heerlijk verslavend karweitje. Eenvoudig tellen, patroon volgen en verder helemaal niets aan je hoofd te hoeven hebben.

Toch wilde ik hem ook niet te lang maken. De gedachte dat sommige wildbreisels er net een week hangen en dan weer weggehaald word door de gemeente maakte dat ik er na een aantal patronen een eind aan wilde breien. Ik sloeg wat patronen over waarbij het aantal steken niet heel goed uitkwam. (Want omdat ik vast zat aan die 36,5 cm moest ik rond de 60 steken hebben in plaats van de 47, 48, 49 steken van Annelein. Dus was het nog een heel gereken.) Ik breide nog dit patroon, en vooruit dan ook nog deze, En als ik deze kleur nu gebruik voor het tricot gedeelte waar ik dan de straatnaam ik kan borduren dan brei ik aan het einde het eerste patroontje andersom. Annelein doet dat heel anders. Veel mooier. Maar voor een wildbreisel kan het best dat patroon van boven naar beneden lezen en van links naar rechts.

Uiteindelijk borduurde ik dus de straatnaam en het huisnummer van het huis van mijn zus en zwager. Ik vond een eenvoudig borduurpatroon die precies moest passen. Want ik had niet naar Annelein geluisterd en eerst het stuk gebreid waar ik de letters wilde hebben en toen pas ontdekte ik dat het er natuurlijk wel in moest passen. En werkte ik de meeste draadjes weg. Nu nog een foto uitleg maken voor mijn zus hoe ze zo'n rol aan de paal vast kan maken. En dan kan hij op de bus.

Nu is hij af. Maar... wij hebben in huis een standleiding. Ergens in de woonkamer staat een grote paal die daar niet weg kan. Waar de kinderen erg graag in klimmen maar waar ik een hekel aan heb want dat horen de buren. Als ik nu die paal eens bekleed met het complete breipatroon... Ik heb al ontdekt dat ik hier prima het steken aantal van Annelein kan gebruiken. En de kleuren... heb ik eigenlijk ook al in huis.

Wordt vervolgd.

 Met dank aan de lantaarnpaal bij ons achter in het pad die even model wilde staan.

Delen is vermenigvuldigen

Ik dacht dat ik er al een keer over geblogd had. Maar ik kan het nergens terug vinden. Dus even een berichtje uit de oude doos. Gewoon zo maar over een klein cadeautje wat ik eens een keer maakte.

Het kwam namelijk zo: Onze Doerak zit op turnen. Zodra ze van zwemles af was mocht ze van mij op turnen. Daar had ze heel veel zin in. (In die zwemles niet dus was het een soort van stok achter de deur) Dus toen ze eindelijk het felbegeerde zwemdiploma op zak had en ze verder ging voor haar B diploma met schoolzwemmen mocht ze naar de turnhal. Prachtig vond ze het.

Een turnpakje was niet verplicht. Dus besloot ik dat ik dat geld dan mooi uitspaarde. Een wedstrijd was ook niet verplicht. Turnpakje en wedstrijd samen kon dan weer niet anders. Als je met een wedstrijd mee deed moest je een turnpakje aan. Het pakje van de vereniging. Dus toen Doerak heel graag met een wedstrijd mee wilde doen moest ik toch op pakjesjacht.

Maar daar wist de trainster wel raad mee. Het pakje wat er nu gedragen werd ging er uit. Dat was volgend jaar niet meer te gebruiken. Dus nu een pakje van 40 euro kopen en volgend jaar weer een dat was toch wel een beetje veel van het goede. Daarom kon ik er ook best een lenen. Ik kreeg een aantal namen door van kinderen die niet meededen maar wel een pakje hadden en trok de stoute schoenen aan. Van een meisje en een moeder die we totaal niet kenden kregen we een pakje te leen. Doerak kon mee doen met de wedstrijd.

Het was voor haar een heerlijke morgen. Vroeg op de zaterdag, terwijl Mannie en Bolleboos nog op 1 oor lagen, vertrokken we naar een turnhal in de stad. Terwijl ik me met een haakwerkje op de tribune terugtrok kon zij haar kunsten laten zien. En na het tonen van de kunsten waren er nog veel meer turnsters die hun kunsten wilden laten zien. Dus kwam onze dame weer gezellig bij mij zitten. Samen met een heleboel andere vriendinnetjes van de turnclub. Waarom ze zo verschrikkelijk graag bij mij zaten? Nou wij hebben een auto vol met speelgoed. Kleurboeken, puzzeltjes, puzzelboekjes, Donald Duckjes. Een Bolleboos en een Doerak die zich vervelen in de auto gaat bij ons nooit goed. Dat wordt herrie en heisa. En omdat ik dat op een lange rit nu eenmaal graag wil voorkomen ligt er dus overal speelgoed in de auto. Nu hadden we een grote tas meegenomen. Waarin we al dat speelgoed hadden gepropt. Okè, ik sjouwde me een breuk. Maar ik had wel heel gezellig de hele morgen een heleboel kinderen om me heen. Ze kwamen op ons speelgoed af als vliegen op de stroop. En vermaakten zich uitstekend. Zo zie je maar: delen is vermenigvuldigen.

 Wat turnen nu met haken te maken heeft? (Afgezien dan van dat haakwerkje op de tribune) Nou ik vond dat dat lieve meisje wat zo heel knap haar turnpakje had afgestaan aan een meisje wat ze eigenlijk helemaal niet kende wel een cadeautje verdiend had. Dus haakte ik wat kleine bloemetjes, en bevestigde die op een een paar nieuwe knipjes. Ik maakte er een labeltje bij waar ik de knipjes leuk op weg kon geven. Samen met het al weer schone turnpakje bracht ik de middag na de wedstrijd de knipjes. Gewoon omdat delen nu eenmaal vermenigvuldigd.

Ze wonnen zelfs nog de tweede prijs. Dus de mini-meisjes hadden goed hun best gedaan.

En Doerak? Die turnt nog steeds graag. Ze heeft inmiddels een rood turnpakje van de vereniging. De wedstrijd van dit jaar is afgelast. (zoals zoveel is afgelast in deze periode) Maar gelukkig mogen de meisjes wel weer turnen. Tot grote vreugde van onze Doerak.

Spijkerbroektas... Van iets wat is geweest iets maken wat is.

Oh oh, elke keer als ik een berichtje plaats neem ik me voor weer meer te bloggen. Om elke week een berichtje te plaatsen. Ik heb genoeg gehandwerkt het afgelopen jaar. Maar steeds opnieuw schiet het er weer bij in. Er zijn eerst zoveel dingen die moeten. Dan dingen die ook moeten maar iets minder hard moeten. En dan blijft soms de-dingen-doen-die-ik-wil te lang liggen. Ach, ik denk dat het herkenbaar is voor iedereen. Soms wil je wel maar lukt het niet. Ik ga weer een nieuwe poging doen. Nu zonder goede voornemens. Wie weet helpt dat wel. ;-)

Doerak kreeg toen ze naar school ging een mooie roze geruite tas van oma. Met geborduurde lapjes en zakjes er op. Toen opa en oma Doerak eens van school haalden een paar jaar later vond oma de tas wel erg versleten. Nog voor ik de kinderen op kwam halen was er een nieuwe tas geregeld. Een blauwe dit keer. Met een applicatie van een uil erop. Iedereen blij en tevreden. En Doerak ging weer gezellig met nieuwe tas naar school.

Nu halen opa en oma Doerak niet zo heel vaak van school. Ik zorg toch meestal wel dat ik alles zo kan plannen dat ik zelf de kids bij het hek op kan wachten. Of Mannie is op tijd thuis. Dat ergens in het najaar de tas toch op zijn eind begon te raken werd niet meteen door oma gesignaleerd. Ik had in ieder geval tijd genoeg om te bedenken dat ik misschien wel een spijkerbroek tas kon maken. Dat moet ik toch eens zelf uitproberen in de herfstvakantie. Zo gedacht... zo niet gedaan. Ik besprak met Doerak het idee en zij was enthousiast. We zochten zelfs spijkerbroeken uit die echt versleten waren. En toen bleef het project liggen. De herfstvakantie ging voorbij. En Doerak ging weer naar school met haar versleten tas.

In de kerstvakantie kwam er niets van. We waren maar een klein deel van de vakantie thuis. De rest brachten we door in de chalet van mijn schoonouders. Inmiddels was die versleten tas wel door oma ontdekt maar ik vertelde stoer dat ik een spijkerbroektas wilde maken. Van mijn oude spijkerbroek. In de voorjaarsvakantie ging ik aan de slag. Ik knipte een beetje, naaide hier en daar een naadje, paste eens een beetje en ontdekte dat hij veel te groot was. Echt te ruim voor een meisjes ruggetje van 8 jaar oud. Dus zochten we naar nog een oude spijkerbroek. Een die wat smaller was. Bolleboos had er nog wel een liggen met een gat in zijn knie. Dus knipte ik weer, zocht ik voeringsstof en toen was de vakantie voorbij.

Ik liet de tas in een hoekje liggen om mezelf te dwingen om toch nog verder te gaan. Maar zo even hap snap tussendoor kan ik niet naaien. Tot overmaat van ramp was in de vakantie ook mijn eigen naaimachine nog kapot gegaan. Ik had er inmiddels een geleend van mijn schoonmama die niet perse meteen terug hoefde. Want het is haar reservemachine. Maar ik moest toch weer moed verzamelen om aan de slag te gaan op een vreemde naaimachine.

Nou die moed had ik niet hoeven verzamelen. Wat een verademing ontdekte ik toen ik verder ging. Wat een verschil met mijn eigen naaimachine die tweedehands toch echt 300 euro had gekost. Maar waar ik altijd maar op zat te mopperen. Hij deed gewoon nooit wat hij moest doen. En ik maar denken dat het aan mij lag. Niet dus ontdekte ik via een naaimachine van 30 jaar oud. Wat een heerlijke machine. Wat een zonnetje. Wat een lieffie. Ik ben inmiddels smoorverliefd op een geleende naaimachine. Maar dat terzijde.

 Wanneer ik dan toch verder ging? In de lockdown? Nou dat wilde ik best. Gezellig aan tafel terwijl de kids om me heen dartelden. Maar dat viel vies tegen. Het schoolwerk nam het grootste gedeelte van de dag in beslag. En ik moest toch echt flink meehelpen. Ik dacht dat dat wel mee zou vallen met een Bolleboos in groep 7 en een Doerak in groep 5. Maar Doerak heet niet voor niets Doerak. Zodra ze mijn rug ontdekte stopte ze met werken en ze ging pas weer verder na de nodige moppers. Wanneer ik maar de hele morgen aan tafel bleef zitten en bij elk teken van ongeconcentreerd zijn haar maande om door te werken ging het goed. Naaien? Nee dat werd niets. Daar had ik toch echt de meivakantie voor nodig. Op de laatste zaterdag van de meivakantie ging ik driftig aan de slag. Ik zag dat ik verder was dan ik dacht. Eigenlijk hoefde alleen de voering nog maar. En de hengsels. Dus als ik door werkte...

Buiten was het inmiddels erg gezellig. Niet alleen mijn eigen kinderen speelden daar. Ook de buurkinderen, en de kinderen van de buren daarnaast. En nog wat vriendinnetjes van het pleintje. Doerak schonk eigenhandig bekers limonade in. Geen wanklank werd gehoord. Toen ik uiteindelijk eens buitenkwam om de tas te passen zag ik waarom het zo gezellig was. De hele trampoline lag vol met zand uit de zandbak. En om de trampoline en zandbak heen lag zo ongeveer de rest van het zand. De zandspeeltjes lagen overal en daar tussen speelgoed wat niets met de zandbak of trampoline te maken had. (Al dacht ik altijd dat een zandbak en trampoline ook niets met elkaar te maken hadden maar dat bleek toch anders te liggen.) Een buurman kwam eens kijken. En zag de chaos. "Tja," verontschuldigde ik me. "Ik had mezelf een dagje vrij gegeven." Met vereende krachten hebben we de boel weer aardig zandvrij gekregen. Maar Bolleboos dacht daar heel anders over toen hij al springend gestriemd werd door zandkorrels.

Zondag heb ik de tas afgemaakt. De laatste dingen namen toch nog meer tijd in beslag dan ik dacht. Denken jullie dat ook altijd wanneer je bijna klaar bent? Dat je nog maar een uurtje werk hebt en dat het toch nog een halve dag duurt? Nou zo ging het ook bij de tas. Maar hij kwam af. Helemaal. Doerak kon na de lockdown met haar nieuwe tas naar school.

En de bloemetjes? Die waren een extra bestelling van Doerak. Ze wilde graag gehaakte bloemetjes. Ze zocht ze ook nog zelf uit het boek: 100 bloemen om te haken en te breien van Lesley Stanfield. En wees zorgvuldig waar welke bloem moest komen. Dat kon nog mooi even in de avonduurtjes.

Jurk voor reislustige Barbie

Een paar weken geleden mocht ik voor Barbie aan het werk. Het begon allemaal met een schoenendoos en de Actie4kids actie. Eens in de twee jaar doet de basisschool van Bolleboos en Doerak daar aan mee. Dan proberen ze zo veel mogelijk schoenendozen te verzamelen gevuld met schoolspullen en speelgoed. Om kinderen die het minder goed hebben dan wij in andere landen een mooi cadeau te geven. Die actie dragen wij altijd een warm hart toe dus gingen de kids en ik op de fiets naar de kringloop. Immers, goed speelgoed van de kringloop gaat vaak heel wat langer mee dan nieuw speelgoed van goedkope budget winkels. Doerak ging enthousiast aan de slag op de speelgoedafdeling. Ze vond er van alles. Ook een blote Barbiepop. Niet echt om cadeau te geven. Met de Barbie was niets mis. Maar ze was zo bloot...

Doerak vond dat Barbie wel een jurk van haar collectie kon krijgen. Maar eenmaal thuis kon ze toch niet kiezen. Het was wel heel moeilijk delen van haar overvloed. Ik besloot niets te forceren maar een oplossing te bedenken. Ik breide wel een jurk voor Barbie. Ik vond op Stickatillbarbie.se jurk nummer 208. Snel dun katoen en wit acryl garen bij elkaar gezocht. En aan de slag. Want het moest wel in een halve week klaar. Gelukkig lukte dat prima.

Na de jurk kon ik ook nog tasje A21, ondergoed 189 (wat officieel een bikini is) en slofjes A15 maken.

Zo kon Barbie wel in de doos. Ik kamde haar haar en stak het op. Maakte haar uiteraard ook schoon en legde haar een nachtje met nieuwe kleding en al in de vriezer. Je moet er toch niet aan denken dat bacteriën van hier een griepgolf in dat andere land oplevert.

Uiteindelijk kwam oma met nog een echte verrassing. Toen ze hoorde van ons plan kreeg Barbie ook van haar nog een gebreide jurk. Nu kon Barbie dus zelfs omgekleed worden door haar nieuwe vriendinnetje. Met een tasje met een extra setje kleding gaat Barbie op weg naar een kindje die een cadeautje wel verdiend heeft. Gewoon omdat haar kansen veel minder zijn dan de kansen van onze kinderen. We hopen dat deze schoendoos bij mag dragen aan een mooie jeugd voor dit kind. 

Daar ben ik weer. Wat is het lang geleden. Bijna een jaar zie ik. En dat heeft een oorzaak. Nee het komt niet omdat ik niets gedaan heb. Ook tijdens de afgelopen maanden heb ik volop gehandwerkt. Het kwam ergens anders door. Totaal onverwacht kochten Mannie en ik een ander huis. We hadden nog helemaal niet het idee dat we snel zouden gaan verhuizen. Ja we keken wel op Funda. En we wilden ook niet lang meer in het huis wonen waar we woonden. Maar waar dan wel? In hetzelfde dorp blijven? Of naar een ander dorp? Maar moeten Bolleboos en Doerak dan ook naar een andere school? Dat in geen geval. Ze hebben het te goed naar hun zin op hun basisschool. De mitsen en maren waren groot. En als we dan een huis zagen wat ons wel wat leek durfden we niet goed verder stappen te ondernemen. Immers we woonden nog maar 3,5 jaar in ons huis. Nog niet zo lang geleden waren we vol enthousiasme en goede moed met onze kinderen verhuisd. We hadden onze kleine arbeiders woning met bouwjaar begin 1900 ingeruild voor een veel groter huis van beton. Dan valt het niet mee om toe te geven dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt. Dat het huis niet naar je zin is. Dat je niet kan aarden in een betonnen huis wat dan wel veel groter is dan het vorige huis. Maar wat niet leefde. Geen ziel had. We hadden heimwee. En toen we dat eindelijk toe durfden geven was de vervolgstap nog veel moeilijker. Want wat als je nu weer ergens terecht komt waar je het niet naar je zin zou hebben?

Het was Mannie die dit huis zag staan. Hij belde van zijn werk. Hoewel we verder zouden moeten gaan fietsen konden de kids op hun eigen vertrouwde basisschool blijven. (Waar ik trouwens ook luizenmoeder, overblijfmoeder, hulpmoeder en wat voor moeder dan ook ben) Bovendien kunnen we ook de auto pakken als het regent. De tuin zou een stuk groter zijn dus eindelijk konden we die felbegeerde trampoline kopen. Het huis was niet van beton. Eindelijk weer houten vloeren waardoor wij misschien wel weer een balkenplafond konden realiseren. En ineens durfde ik de knoop wel door te hakken. "Als je dit zo interessant vindt, moeten we een afspraak maken," zei ik kordaat. Mannie twijfelde, belde toch en een week later konden we gaan kijken. Nog weer een week later was het huis van ons.

5 maanden later woonden we er in. Het oude huis verkocht en overgedragen aan een nieuwe eigenaar.

En daar zitten we nu. Een huis uit 1970. Met een jaren 70 keuken (waar ik stiekem ook wel weer een beetje verliefd op ben) en schrootjes op de muren. Spachtelputz in de slaapkamer, in de gang en in de woonkamer waar geen schrootjes zitten, een gifgroene zolder met retrobehang... Kortom een huis niet naar onze smaak. Maar... wel naar ons zin. De badkamer deed Mannie meteen. Hij had in de weken van onze verhuizing het project badkamer. Ik deed de verhuizing. En zo kwam het dat we een dag na het inleveren van de sleutel van het oude huis in ons nieuwe huis in ons nieuwe bad konden badderen. Oh nee, de badkamer was nog niet klaar. Maar we konden in bad. En hoefden niet heen en weer te fietsen om ergens te gaan douchen. Stapje voor stapje ronden we nu projecten af. De badkamer is klaar, een kamertje boven wat we als wisselkamer gaan gebruiken tijdens de verbouwing is geïsoleerd en gestuukt. En daar is het eerste balkenplafond gecreëerd. Nu is Mannie het dak op de voorzolder aan het isoleren. Dan gaat hij daar kastruimte maken en kunnen we daar spullen overzichtelijk inruimen zonder dat we elke keer stapels dozen moeten verplaatsen die opgestapeld in een hoek staan.

Het is genieten. We krijgen weer nieuwe energie. We zijn zo blij met ons huis. Oh ja, het is best afzien soms. Als er weer stofwolken door het huis vliegen en ik weer ramen moet zemen omdat ze er na een breekactie gewoon niet uit zien. En dan neem ik, hoe gek dat ook klinkt, gewoon een dagje vrij. Even een poosje niets zeer noodzakelijks doen. Jam maken bijvoorbeeld van de enorme druivenoogst uit eigen tuin. Letterlijk oogsten van wat we niet gezaaid hebben. Eerst druiven van de struik halen, plukken, wassen, koken, de velletjes en pitjes uitknijpen en de sap opvangen, geleisuiker erbij en potten vullen. En weggeven daarna. Want ik ben de enige die jam eet. En als je zo'n 25 potten hebt gemaakt dan ga je daar meer dan genoeg aan hebben.

Of haken. Gewoon lekker in mijn eigen okergele stoeltje kruipen (ja die hebben we meeverhuisd) dekentje om, kopje thee erbij en gaan. Dat deed ik gisteren. Het regende toch. En omdat het projectje ook nog af moest diezelfde dag kwam ik ook niet meer uit die stoel. Heerlijk.

Wat ik maakte? Little Bigfoot Monkey. Een klasgenootje van Doerak gaat verhuizen. En hoewel dat bekend terrein is voor Doerak gaat deze klasgenoot wel van school. Ze krijgt een junglekamer in hun nieuwe huis. Dus haakte ik een aapje. In haar lievelingskleuren. Als afscheidscadeau. Gisteravond heeft Doerak hem gegeven. En het blije snoetje van het vriendinnetje was meer dan genoeg. Mijn dagje rust was dubbel geslaagd.

 Er zijn nog veel meer verhaaltjes te vertellen. Over de zelfgehaakte sleutelhangers die als adreswijziging weggegeven werden of over gordijnen die ik aan het haken ben. Maar voor vandaag is het genoeg. Fijne zondag en geniet ondanks de regen toch lekker van de rust van je eigen plekje. Met of zonder haaknaald.

Nog meer vilt

Sint is nog lang niet klaar met het stille boek. Maar Sint had nog meer op het programma staan. Dat is ook altijd wel een beetje het probleem van deze Sint. Die bedenkt altijd te veel en te groot in een te kort tijdsbestek. Dus als het poppenhuis boek voor Doerak niet afkomt dan is dat even niet anders. Dan krijgt ze een half boek en zal deze mama Sint het nog wel verder afmaken.

Gelukkig weten zowel Bolleboos als Doerak precies hoe de vork in de steel zit wat het hele Sint verhaal betreft. Dus ik hoef niet een of ander smoesje te bedenken waarom er een half af project in de zak zit. Bovendien vieren we het iets later. Dus ik heb nog wat uitloop tijd.

Maar waar ik het nu over wilde hebben is dus een van die andere projecten die moesten gebeuren.

Doerak wilde dolgraag een zeemeerminnen staart deken. En Mannie vond er eentje bij die goedkope winkel met dat wit blauwe logo. Of beter gezegd: hij vond er twee. Want er lag ook een haaien staart deken. Die nam hij allebei mee.

De deken voor Doerak vond hij wat saai. Ik beloofde dat ik er wel iets mee kon. Ik wist niet direct wat maar... Komt tijd komt raad.

Na een tijdje begon het te borrelen. Niet voor Doeraks deken maar voor die van Bolleboos. Die was al grappig met vinnen, tanden en ogen.

Maar ik bedacht nog iets veel leukers. We horen hier regelmatig mopjes langskomen. Waaronder het mopje: er zwemmen twee vissen in de zee. Zegt de een: "Haai." Zegt de ander: "Waar?"

Dat mopje moest op de deken vond ik. Dus trok ik me afgelopen week terug op zolder (waar het inmiddels verboden is voor kinderen) en tekende ik visjes. En letters. En ik versierde de visjes.

Gelukkig heb ik inmiddels ook Doeraks deken versierd.

 Ik vond vorige week bij de kringloop (daar komt deze Sint nog al veel deze maanden. De schoenen moeten ook gevuld) een leuk armbandje en een ketting. De armband was geregen met stukjes schelp. Aan de ketting hingen allerlei leuke bedeltjes. Dus sloopte ik ijverig de net gekochte sieraden en versierde ik met engelen geduld de deken.

 Elk stukje schelp en elk bedeltje werd met de hand vastgezet.

Zo spullen weer in verpakking doen. En goed wegstoppen. Nu ga ik snel verder met de badkamer. Van het poppenhuis boek natuurlijk.