Schuldgevoel met goede afloop

Voor de scholen dicht gaan nog even een berichtje op mijn blog. Want het zou zo maar kunnen dat dat met de kinderen om me heen even voorlopig niet gaat lukken. En ik had beloofd in mijn vorige bericht dat ik nog iets over een van Bolleboos zijn knuffels zou vertellen.

Ik had bedacht om voor Doerak en Bolleboos iets te maken voor Sinterklaas. Ik bedacht een gehaakte Pikachu voor Bolleboos. En een speelboek voor Doerak. En dan heb ik het niet over het afgelopen sinterklaasfeest. Ook niet voor het feest van vorig jaar. Maar het jaar daar voor. Ik knutselde eindeloos op zolder met veel moed en energie. Maar de cadeau's kwamen niet op tijd af. Toen sint eenmaal voorbij was en de urgentie er af was bleven de knutsels liggen. Er waren andere dingen. 

Uiteindelijk pakte ik het haakwerk van Bolleboos weer op. Het schuldgevoel wat elke keer boven kwam drijven als ik het half af werkje tegen kwam was sterk genoeg om er voor te zorgen dat ik het weer op pakte. Ik vond het niet heel leuk meer. Dat kwam waarschijnlijk omdat er druk achter zat. Ik had wat beloofd aan Bolleboos en dat moest nu eenmaal gebeuren. Maar eenmaal weer echt goed aan de gang kreeg ik er toch weer plezier in. Ik nam hem mee op naar de camping in de meivakantie. En was echt streng voor mezelf. Eerst die knuffel... dan wat anders. En zo kwam hij eindelijk af. Ik zette alle delen meteen vast. Dat vind ik zelf altijd een moeilijk karwei. Want meestal komen de onderdelen scheef te zitten. En moet ik meerdere keren dingen los halen en opnieuw vast maken. Maar onderdeeltje voor onderdeeltje ging het goed. Dan heb ik niet de spanning tijdens het haken dat ik zoveel tegelijk moet aanzetten straks aan het eind. 

Eenmaal af beloofde ik mezelf dat ik hem gelijk op de foto ging zetten. Maar de verhuizing had eerst prioriteit. En daarna kwamen er nog 1001 prioriteiten. Af en toe bekroop me een vaag schuldgevoel. Ik moest het knuffeltje nog op de foto zetten. Want ik wilde hem laten zien aan de maakster van het patroon: Sabrina. Nu ik afgelopen week toch met het fototoestel boven was om de deken op de foto te zetten begon ik ook maar meteen met het fotograferen van Pikachu. 

Waarom nu precies Pikachu? Bolleboos heeft een papa die gek is op gamen. En dan vooral de games van Nintendo. Hij is een verzamelaar. Nu verzamelt Mannie niet meer zo fanatiek als vroeger. Maar hij wil nog wel graag de topstukken hebben. Dus hier in huis staan alle Nintendoconsoles en een enorme verzameling spelletjes. Bolleboos grasduint graag in die spelletjes. En dus ontdekte hij Pokémon. Hij speelt verder nauwelijks spelletjes van Pokémon. Maar toen hij een knuffel van Pikachu ontdekte in een gamewinkel (wij bezoeken als we gaan winkelen nog al eens een gamewinkel omdat de mannen daar zo blij van worden.) wilde hij die graag hebben. Vandaar dat ik dit knuffeltje wilde maken. En toen ik daar ook nog een gratis patroon van vond kon mijn dag niet meer stuk. En toen Bolleboos eindelijk zijn Pikachu kreeg zijn dag ook niet meer. 

Daar ben ik weer. Wat is het lang geleden. Bijna een jaar zie ik. En dat heeft een oorzaak. Nee het komt niet omdat ik niets gedaan heb. Ook tijdens de afgelopen maanden heb ik volop gehandwerkt. Het kwam ergens anders door. Totaal onverwacht kochten Mannie en ik een ander huis. We hadden nog helemaal niet het idee dat we snel zouden gaan verhuizen. Ja we keken wel op Funda. En we wilden ook niet lang meer in het huis wonen waar we woonden. Maar waar dan wel? In hetzelfde dorp blijven? Of naar een ander dorp? Maar moeten Bolleboos en Doerak dan ook naar een andere school? Dat in geen geval. Ze hebben het te goed naar hun zin op hun basisschool. De mitsen en maren waren groot. En als we dan een huis zagen wat ons wel wat leek durfden we niet goed verder stappen te ondernemen. Immers we woonden nog maar 3,5 jaar in ons huis. Nog niet zo lang geleden waren we vol enthousiasme en goede moed met onze kinderen verhuisd. We hadden onze kleine arbeiders woning met bouwjaar begin 1900 ingeruild voor een veel groter huis van beton. Dan valt het niet mee om toe te geven dat je een verkeerde keuze hebt gemaakt. Dat het huis niet naar je zin is. Dat je niet kan aarden in een betonnen huis wat dan wel veel groter is dan het vorige huis. Maar wat niet leefde. Geen ziel had. We hadden heimwee. En toen we dat eindelijk toe durfden geven was de vervolgstap nog veel moeilijker. Want wat als je nu weer ergens terecht komt waar je het niet naar je zin zou hebben?

Het was Mannie die dit huis zag staan. Hij belde van zijn werk. Hoewel we verder zouden moeten gaan fietsen konden de kids op hun eigen vertrouwde basisschool blijven. (Waar ik trouwens ook luizenmoeder, overblijfmoeder, hulpmoeder en wat voor moeder dan ook ben) Bovendien kunnen we ook de auto pakken als het regent. De tuin zou een stuk groter zijn dus eindelijk konden we die felbegeerde trampoline kopen. Het huis was niet van beton. Eindelijk weer houten vloeren waardoor wij misschien wel weer een balkenplafond konden realiseren. En ineens durfde ik de knoop wel door te hakken. "Als je dit zo interessant vindt, moeten we een afspraak maken," zei ik kordaat. Mannie twijfelde, belde toch en een week later konden we gaan kijken. Nog weer een week later was het huis van ons.

5 maanden later woonden we er in. Het oude huis verkocht en overgedragen aan een nieuwe eigenaar.

En daar zitten we nu. Een huis uit 1970. Met een jaren 70 keuken (waar ik stiekem ook wel weer een beetje verliefd op ben) en schrootjes op de muren. Spachtelputz in de slaapkamer, in de gang en in de woonkamer waar geen schrootjes zitten, een gifgroene zolder met retrobehang... Kortom een huis niet naar onze smaak. Maar... wel naar ons zin. De badkamer deed Mannie meteen. Hij had in de weken van onze verhuizing het project badkamer. Ik deed de verhuizing. En zo kwam het dat we een dag na het inleveren van de sleutel van het oude huis in ons nieuwe huis in ons nieuwe bad konden badderen. Oh nee, de badkamer was nog niet klaar. Maar we konden in bad. En hoefden niet heen en weer te fietsen om ergens te gaan douchen. Stapje voor stapje ronden we nu projecten af. De badkamer is klaar, een kamertje boven wat we als wisselkamer gaan gebruiken tijdens de verbouwing is geïsoleerd en gestuukt. En daar is het eerste balkenplafond gecreëerd. Nu is Mannie het dak op de voorzolder aan het isoleren. Dan gaat hij daar kastruimte maken en kunnen we daar spullen overzichtelijk inruimen zonder dat we elke keer stapels dozen moeten verplaatsen die opgestapeld in een hoek staan.

Het is genieten. We krijgen weer nieuwe energie. We zijn zo blij met ons huis. Oh ja, het is best afzien soms. Als er weer stofwolken door het huis vliegen en ik weer ramen moet zemen omdat ze er na een breekactie gewoon niet uit zien. En dan neem ik, hoe gek dat ook klinkt, gewoon een dagje vrij. Even een poosje niets zeer noodzakelijks doen. Jam maken bijvoorbeeld van de enorme druivenoogst uit eigen tuin. Letterlijk oogsten van wat we niet gezaaid hebben. Eerst druiven van de struik halen, plukken, wassen, koken, de velletjes en pitjes uitknijpen en de sap opvangen, geleisuiker erbij en potten vullen. En weggeven daarna. Want ik ben de enige die jam eet. En als je zo'n 25 potten hebt gemaakt dan ga je daar meer dan genoeg aan hebben.

Of haken. Gewoon lekker in mijn eigen okergele stoeltje kruipen (ja die hebben we meeverhuisd) dekentje om, kopje thee erbij en gaan. Dat deed ik gisteren. Het regende toch. En omdat het projectje ook nog af moest diezelfde dag kwam ik ook niet meer uit die stoel. Heerlijk.

Wat ik maakte? Little Bigfoot Monkey. Een klasgenootje van Doerak gaat verhuizen. En hoewel dat bekend terrein is voor Doerak gaat deze klasgenoot wel van school. Ze krijgt een junglekamer in hun nieuwe huis. Dus haakte ik een aapje. In haar lievelingskleuren. Als afscheidscadeau. Gisteravond heeft Doerak hem gegeven. En het blije snoetje van het vriendinnetje was meer dan genoeg. Mijn dagje rust was dubbel geslaagd.

 Er zijn nog veel meer verhaaltjes te vertellen. Over de zelfgehaakte sleutelhangers die als adreswijziging weggegeven werden of over gordijnen die ik aan het haken ben. Maar voor vandaag is het genoeg. Fijne zondag en geniet ondanks de regen toch lekker van de rust van je eigen plekje. Met of zonder haaknaald.

Boe zei de koe

Benieuwd waar mijn koetje op mijn account foto vandaan komt?

Het is inmiddels al jaren geleden. Ik vraag me af of Bolleboos al geboren was. Ik was heerlijk aan het surfen op het wereld wijde web. Kwam via allerlei plaatjes op allerlei sites. Pinterest bestond toen nog niet. Maar ik wist mijn wegen wel te bewandelen. Uiteindelijk vond ik op een Russische site een schitterend patroon van een koe. Een verliefde koe die met een bloem 'hij houdt van mij, hij houdt niet van mij' doet. Geweldig. Fantastisch. Die moest gewoon gehaakt. Alleen... was het patroon ook in het Russisch. En dat was een onoverkomelijk probleem. Onoverkomelijk?

 Wel nee, met Google translate kom je een heel eind. Het patroon stond niet in PDF. Daardoor kon ik zin voor zin kopiëren. Dat plakte ik in Google translate. En dan zette ik de zin in goed Nederlands over. Zin voor zin, term voor term verscheen het patroon in het Nederlands op mijn computer. Alleen al de kick die ik daar van kreeg. Zo gaaf als iets onmogelijk lijkt maar het met behulp van alle hulpmiddelen die je simpelweg dankzij de computer in handen hebt toch ineens kan.

Nu was het nog een kwestie van haken. Kon ik meteen controleren of alles klopte. En ja, van de bloem in zijn pootje tot het hartje aan zijn staart, het koetje was compleet.

Daar was Ulichik. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of de koe zo heet of de ontwerpster. Ik weet niet hoe je het uitspreekt. Ik weet zelfs niet wat het betekend. Maar het lijkt mij een schitterende naam voor een koe. Dus ik houd het maar zo.

Ik ben nog even gaan zoeken of ik het patroon met link terug kon vinden. En ja hoor. De naam van de site is veranderd. Die heet nu ami.guru. Maar het patroon staat er nog steeds compleet op. Op pagina 25. Ja... ga gerust even kijken. Er staat zoveel leuks op. Jullie weten hoe je de patronen kan vertalen. Zet hem op. ;-)

Ps: als ik de datum op de site zie van wanneer het patroon is dan is Bolleboos al een jaar of 2,5 geweest en liep ik met een dikke buik waar Doerak in zat. Dus het is minder lang geleden dan ik dacht.

vogeltje, vogeltje aan de wand...

Ik bleef maar in de vogeltjes sfeer. Al zit ik nu inmiddels midden in de vestjes. Maar dat verhaal komt later. Ik zal eerst de vogeltjes keurig langs laten komen. Dan blijven jullie met mij in de goede volgorde.

 Doerak mocht afgelopen schooljaar regelmatig op woensdag middag met de moeder van een vriendinnetje mee naar hun kerk. Daar houden ze een keer in de twee weken club. Ze luisteren er dan naar een verhaal uit de Bijbel, knutselen wat of doen een spelletje. De middag is van half 2 tot half 4. De kerk staat vlak bij onze basisschool en de kinderen die wat verder van school af wonen mogen meteen uit school mee. Ze schuiven dan aan een goed gedekte tafel die een van de andere moeders dan al verzorgd heeft. Krijgen heerlijk te eten en als de club begint dan draaien ze ook nog met het clubprogramma mee. Zo ook Doerak. (Bolleboos geeft niet zo om clubs. En zeker niet om knutselen. Dus hij hoefde niet zo nodig mee.) Ze vond het heerlijk. Ze had er elke keer weer zin in. En ik hoefde niet in korte tijd heen en weer te racen met de fiets of auto. Dat was best lekker.

Maar aan alle fijne dingen komt een eind. Zo ook aan het clubseizoen. De laatste middag werd aangekondigd. Ze gingen een speurtocht doen. Dus ging Doerak nog een keer meteen uit school mee. Op weg naar een heerlijke tafel vol met broodjes. En naar een fijne gezellige middag. Maar ik kon haar na zoveel verwennerij natuurlijk niet met lege handen aan laten komen. Er rijpte een plannetje in mijn hoofd. Als ik nu iets met vogeltjes bedacht...

De ene moeder heeft net een dochtertje gehad. Dus voor haar was het niet zo ingewikkeld. Ik gokte op de kleuren en haakte een roze met witte vogeltjes takje. Van het vogeltje van mijn nieuwe zelfbedachte patroon natuurlijk.

De andere moeder is dezelfde moeder die al een paar keer iets bij mij besteld had. En ik vond dat zij nu ook wel eens vogeltjes verdiend had. Maar haar jongste is net zo oud als Doerak. Dus of ze nog zo blij werd van een vogeltjestakje? Ik besloot een kaarten ketting te maken. Waar ze mooie kaarten, werkjes van de kinderen of bijzondere Bijbelteksten aan op kan hangen. Voor haar kleur hoefde ik niet lang na te denken. Natuurlijk werd het blauw. Dat is haar lievelingskleur. En zo haakte ik in twee weken tijd 4 vogeltjes, de nodige bloemetjes, een vlinder en kralen. De avond voor de club was alles klaar. De volgende morgen pakte ik het in en Doerak mocht het, zo trots als een pauw, uit school mee nemen naar de club.

Toen ik vroeg wat de moeders er van zeiden zei ze: "Dat weet ik niet meer." Tja, daar kan je niet veel van opschrijven. Maar gelukkig hoorde ik later van de moeders zelf dat ze er blij mee waren. De een vond het veel te gek. Maar zei dat de ander had gezegd: "Oh, dat zet ze zo in elkaar." En zo is het maar net.

Nog meer gehaakte vogeltjes

"Of ik nog meer vogeltjes wilde haken," vroeg dezelfde moeder op het schoolplein als in het vorige bericht. "Ik vind het leuk om een kinderwagenspanner cadeau te geven. Zie je dat zitten?" Natuurlijk zag ik dat zitten. En vooral omdat ik nu eindelijk een eigen vogeltje heb. Tijden heb ik zitten ontwerpen. Verschillende vogeltjes zijn al de revue gepasseerd. Maar elke keer kozen mensen toch weer voor het dol-op-wol vogeltje. Die van mij was wel leuk... maar die andere is toch het leukst zeiden mensen dan. Maar ik wilde er zelf een ontwerpen. Ik wil iets van mezelf weggeven. Dat vind ik het leukst. Dus ging ik op nieuw aan de slag. Wel gebaseerd op het model van het dol-op-wol vogeltje. Maar toch helemaal van mezelf. En dat is gelukt. Een vogeltje met hartjes vleugeltjes en een open bekje. Dit patroon werd meteen geaccepteerd door "mijn klant."

Eenmaal een duidelijk beeld van kleur en patroon ging ik katoen garen kopen. Ik vind katoen toch iets meer geschikt voor speelgoed. Gewoon omdat het zo veel makkelijker uitgewassen kan worden. Het 100 procent acryl garen wat ik altijd gebruik voor de vogeltjes die voor de sier zijn is kleurvast en glanst mooi. Maar het blijft op den duur minder mooi als het regelmatig gebruikt wordt.

Het haken moest tussendoor deze keer. Bolleboos zijn vest was bijna af. En ik ben voor een dekentje bezig. Want tante Clarisse mag weer aan de slag. Als het goed gaat komt er in juli een klein meisje bij in de schoonfamilie. Maar de vogeltjes hadden toch ook voorrang. Want het was een bestelling. (wat klinkt dat hè?) ;-)

Gelukkig vlotte het goed. En net voor het paasweekend kwam het af. Zaterdagavond rondde ik de laatste handelingen af en was de kinderwagenspanner klaar. Heerlijk. Na het paasweekend vond er een klein handeltje plaats op het schoolplein. Ik leverde mijn wagenspanner af en nam mijn geld in ontvangst. Toch wel heel stoer. 

Oh en nog een tip, een tijdje geleden kocht ik veiligheidsoogjes. Ik wilde dat ook wel eens proberen. Veilig voor kinderspeelgoed. Maar wat een drama. Na meerdere oogjes vernield te hebben omdat ik ze er absoluut niet in kreeg zaten er eindelijk twee oogjes in een knuffeltje. Gelukkig was het een knuffeltje voor mijn eigen kinderen. Want na een paar dagen keek ik heel verbaasd op de grond. Wat lag daar nu voor gek dopje? Ik kon de herkomst van het dopje nu niet direct achterhalen dus verdween het dopje in de vuilnisbak. Tot Bolleboos met zijn knuffel aan kwam lopen. Mama, er is een oogje af. En ja  hoor, het was echt waar. Het achterstukje zat nog in het gehaakte lijfje maar het oogje was gewoon afgebroken. Nu wist ik ook waar het dopje vandaan kwam. Wat een "veiligheid!" Toen heb ik het andere oogje ook maar afgeknipt (wat me weinig moeite kostte) en met goed stevig draad twee knoopjes vastgezet. Die zitten er tot op de dag van vandaag nog steeds. En achter de knoopjes, ergens in het lijfje zitten nog steeds de achterkanten van de veiligheidsoogjes. Kijk dus erg uit met veiligheidsoogjes. Want een dreumes zou het dopje zonder pardon in zijn mond gestopt hebben.

Dol op vogeltjes

"Heb jij een voorraad van die leuke vogeltjes die je van tijd tot tijd maakt?" vroeg een moeder op het schoolplein aan mij. Nee dat heb ik niet. Maar natuurlijk kan ik wel iets maken. Maar nu kwam het probleem om de hoek. Het moest wel in 2 dagen af zijn. Ze had namelijk al een afspraak staan om op visite te gaan bij iemand die zwanger is. Ze wilde graag een cadeautje meenemen. En na een tijdje denken was ze bij mij uitgekomen. Maar ja hoe tover ik in 2 dagen tijd een vogeltjes slinger uit mijn haakpen. Dat zag ik nu niet direct voor me.

 Toch liet haar vraag me niet los. Toen ik haar 's middags weer sprak had ik een oplossing. Ik kan natuurlijk ook 1 vogeltje maken. Dat lukt me wel. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kreeg de kleuren door en kon aan de slag.

Het haken ging buiten gewoon voorspoedig. Die middag was er al bijna een vogeltjes lijf. De volgende dag stond vooral in het teken van de afwerking. Vleugeltjes en snaveltje bevestigen, een slinger om het takje aan op te hangen, een vlinder, en een takje regelen. Ik heb meerdere takjes in meerdere kleuren. Een witte vond ik het mooist. Maar of het was een dun gekronkeld takje waar ik niets mee kon of het was een takje waar op sommige plekken de verf af was. Bovendien moest ik er een stuk afzagen want ze waren allemaal te lang. Dus koos ik een dikkere tak met verfschade. Eerst zaagde ik hem korter. Daarna verfde ik hem bij. Hier een stipje, daar een tipje...

 Ik trok me terug op zolder en zette alles in elkaar. Heerlijk. Vooral omdat alles zo lekker en soepel ging. Tegen de avond kon ik een appje sturen dat alles klaar was. Wat een genot zo'n projectje tussendoor.

 Ps. voor degene die het nog niet weten of mijn volgeltjes nog niet eerder gezien hebben: Het patroon van het vogeltje is van dol op wol.

Perfecte vogeltjes de de show stelen

Wat een drukte. Nu al. Waar ik het over heb? Over de kerstinkopen. Vanmorgen ben ik met deze dag meegerekend 3 dagen voor de winkels dichtgaan voor kerst maar dapper naar de winkels gegaan. Met lijstje. Want ik wil alles in een keer hebben. Na vandaag wil ik niet meer in de winkels komen. Maar wat is het al druk. Ik observeerde zo eens en zag van alles. Sommigen waren gestrest en leken gek te worden van de drukte. Anderen maakten zich nergens druk om en stonden heerlijk samen te kletsen. Sommigen overlegden samen over groente of vlees wat het best zou zijn. Terwijl anderen zich een weg probeerden te banen met een briefje waar nu net even andere dingen op stonden dan normaal. Sommigen hielden de moed er in. Terwijl anderen licht wanhopig leken te worden.  "Het wordt elke dag een beetje drukker," zei de jongen achter de kassa. "Maar het gekke is dat het niet eens het drukst is op de dagen voor kerst. Met Pasen en Pinksteren is het nog veel drukker." Zouden we met z'n allen onze buik een beetje vol hebben van het vreetfestijn wat Kerst geworden is? Matigen we onze overdreven gekkigheid en pakken we nu extra uit met de andere feestdagen? Of liggen de vriezers al vol omdat we bang zijn om mis te grijpen. En hebben we de afgelopen weken al veel inkopen gedaan. We kunnen het maar alvast hebben.

Bijkomend van alle chaos zat ik even lekker in mijn stoel op Pinterest te bladeren. Gewoon zonder zoekopdracht even plaatjes scrollen op mijn telefoon. Ik kwam een perfect weddingcake tegen, THE cutest baby outfit ever, een lekker hapje waar je op elk feestje de show mee steelt en bij het openen van mijn mail zag ik een reclame mail waarin stond dat het nog niet te laat is en ik mijn perfecte kerstoutfit nog online kan bestellen. Zomaar even een paar dingen die mij opvielen. Want kennelijk willen we dit. De show stelen, perfecte plaatjes. We willen groots uitpakken met feestdagen. Want stel je voor dat we ergens iets te kort komen. Dat onze familie die bij ons komt eten het idee zou kunnen krijgen dat we de boel niet helemaal op orde hebben. En dat onze beste vrienden nu net de allerbeste amuze voor het kerstdiner zouden moeten missen. Maar waar doen we het voor? Waar doe ik het voor? Is het de stress waart om na twee dagen uitsloven te kunnen zeggen: "Maar het was wel perfect."

En dan denk ik ook gewoon even aan mijn blog. Ja, het aantal volgers blijft uit. Zelfs nu ik al een poosje langer bezig ben. Even schoot het hele bloggen er bij in. Maar dan ga ik het toch ook weer missen. Soms vraag ik me af wat er anders is aan mijn blog. Zijn het niet de perfecte plaatjes, zijn de verhaaltjes te lang? Of te nietszeggend? Maak ik geen perfecte werkstukjes. Of moet ik ook superlatieven gebruiken om mijn werkstukjes aan te prijzen? Moet ik zinnen gebruiken als: 'De sieraden waar ik overal de show mee steel.' Of: 'de meest perfecte vogeltjes alle tijden.' Of... zal ik gewoon mijzelf blijven. En dan maar accepteren dat ik de show niet steel. Dat ik geen perfect blog heb waar de volgers massaal aanhaken. Gewoon mijn verhaaltjes blijven schrijven voor degene die wel genieten. Zoals vrienden, tantes en andere bekenden die geen officiële volger zijn, geen tot weinig berichtjes achterlaten maar wel blijven lezen.

Gisteren kwam ons kleine Doerakje stralend uit haar bed. "Mama, ik moet u iets heel fijns vertellen. Ik voelde ineens zo een beetje aan mijn kleine tandje. En weet u? Het is echt heel leuk. Hij wiebelt een klein beetje." Haar stralende ogen, haar grote geluk. Een wiebeltand. Eindelijk. Want ze hoopt er al zeker een jaar op. Razend interessant. Misschien is zij nog wel het beste voorbeeld. Gewoon dolgelukkig zijn met het gewone. Het normale. Dat wat ieder mens overkomt. Een wiebeltand.

En daarom maar weer gewoon een berichtje. Over een gewoon werkstukje. Maar waar ik weer met heel veel liefde en plezier aan gewerkt hebt. Ik heb al meer voor die persoon baby cadeautjes gehaakt. En nu vroeg ze of ik iets moois voor haar vriendin wilde maken. Natuurlijk wilde ik dat. Dus ging ik aan de slag met de opgegeven kleuren. Vogeltjes moesten het weer worden. De vogeltjes van het patroon van dol-op-wol. Met een hartje en een ster. En een slinger.  Ik mailde wat ideeën maar kreeg de vrije hand over de invulling er van. Omdat het cadeautje voor een jongen is wilde ik het niet te zoet maken met bloemetjes en vlindertjes. En daarom dacht ik even heel diep na hoe ik de slinger zou haken.

 Het leek me leuk om aan te haken bij het hartje en de ster. Als ik nu een slinger met hartjes haakte in plaats van met blaadjes. En ik kleine sterren er op zou bevestigen in plaats van bloemetjes. Al hakend bedacht ik dat het ook nog wel een leuk idee zou zijn om met houten knoopjes te werken. Dus maakte ik aan een kant van het hartje en de ster een knoopje in het midden. Zodat degene die het krijgt zelf kan kiezen welke kant ze het mooist vind.

 En haakte ik om een paar houten knoopjes toch een soort van bloemetjes. Die bloemetjes bevestigde ik ook op de slinger.

Toen alles klaar was kreeg ik een hele blijde vrolijke mail. Wat heerlijk. Ja stuur maar snel op. Dan kan ik het zaterdag geven als ik naar haar toe ga. Wat fijn dat het klaar is. Met nog een klein cadeautje voor haarzelf deed ik het pakketje op de post. En daar kwamen ze aanvliegen. Een tevreden klant. En een tevreden haakster. 

Rest mij nog om iedereen hele fijne en goede kerstdagen te wensen. Met perfecte hapjes en amuses of zonder. Als je er van geniet is het goed. En denk vooral aan het perfecte Kind wat ooit geboren is. Want als er een iemand perfect was is Hij het. En het mooiste van dat Kind? Dat je niet perfect hoeft ze zijn om in Hem te geloven en bij Hem te horen.

Hang de slingers maar op

We zijn al weer over de helft van de vakantie. We zitten halverwege onze vierde week. En oh wat is het heerlijk. Stiekem zou ik best nog 6 weken willen na deze 6 weken. Bolleboos wilde zelfs wel 2 jaar lang vakantie. Maar toen ik zei dat hij dan op zijn 10e naar groep 5 moest vond hij dat toch ook niet zo'n goed idee. Doerak wil eigenlijk zo onderhand wel weer naar school. Prima hoor 3 weken vrij. Maar dan heeft het lang genoeg geduurd. Gelukkig heeft ze vriendjes zat om mee te spelen. Echt vervelen doet ze zich niet. Maar groep 3 trekt toch wel heel erg.

Voor dat de vakantie aanbrak moesten er nog cadeautjes geregeld worden. De juffen hebben dit jaar hard gewerkt. Ook zei hebben een vakantie verdiend. En als blijk van waardering wilden we de juf verrassen met iets moois. Gelukkig bedacht ik het dit jaar ruim van te voren. En kwam ik ook nog eens op een idee. Dus ging ik aan het werk. Ik haakte cupcakes. Uit het boek Amigurumi's en mini's van Tessa van Riet- Ernst

En die cupcakes reeg ik met houten kralen en een stel wasknijpers aan een koord. Zo ontstond een kaartenslinger.

 De kaartjes knutselde ik ook zelf. Oh wat ben ik dan blij met mijn stans en embosmachine en de leuke stansmallen waar ik mezelf af en toe mee verwen.

 En toen was het alleen nog maar een kwestie van inpakken. 3 slingers. Doerak mocht haar 2 juffen verrassen. Bolleboos had dit jaar een fulltime juf.

Want hangen de slingers hier mooi he aan onze mega tak waar onze lampen aan hangen. En de slinger aan het plafond hangt het hele jaar in ons huis. Die vind ik zo mooi. Die mag blijven hangen.

 Doerak moest ook nog aan het werk. Haar stagejuf nam afscheid. En die was toch een half jaar in haar klas geweest. Doerak vult het ene strijkkralen vormpje na het andere. Zowel thuis als op school. Dus hoefde ik niet lang te denken wat ze haar stagejuf mocht geven. Als hulpjuf weet ik inmiddels dat het strijken van zulke vormpjes een fijn karweitje is voor de hulp in de klas. Ik vermoed dat ze er heel wat gestreken heeft voor onze Doerak. Het hartje reeg ik ook met kralen aan een ketting. Een knijper onderaan en zo heb je ook een leuke kaartenslinger.

En waar ik de cupcakeslingers bewust neutraal heb gehouden zodat ze overal opgehangen zouden kunnen worden, mocht Doerak hier haar kleur stempel drukken. Dan is het niet moeilijk om te raden welke kleuren zei zou kiezen natuurlijk. ;-)

Een tijd geleden maakte ik ook al eens een wasknijperslinger. Nu niet met gehaakte cupcakes maar met omgehaakte kralen. Ik had twee soorten kralen. De kleine ronde en de grote. Om een tussenmaat te creeren haakte ik het kleinste kraaltje om. Door er een gekleurd jasje aan te hangen is het in balans en staat het meteen een stuk vrolijker.

 Deze slinger moest in een tuinhuisje komen te hangen. Dus hing ik er in plaats van kaartjes leuke prulletjes aan. Aan het vierde knijpertje hing ik een handgeletterd kaartje met daarop de tekst waarom ik het cadeautje gaf. Die vierde knijper is inmiddels gevuld met nog een vogel en hangt nu te pronken in het tuinhuis.

Zelf een reden om een slinger te maken? Of eigenlijk geen reden? Toch gewoon doen. Je wordt er vrolijk van.

Nog een kinderwagenspanner

Vlak na het grote nieuws van mijn zusje kregen we nog meer groot nieuws. Nu van Mannies jongste broer. Ook zij verwachtten een kleine. Dus toen de ene kinderwagenspanner klaar was mocht ik meteen door met de volgende. Want ook mijn schoonzus wilde een kinderwagenspanner. Van haar kreeg ik volledig de vrije hand. Ze vond bosdieren leuk. En Nijntje. En daar mocht ik zelf wat van maken. We kletsten wat over dieren, kleuren en ideeën. Oh ja... ze vond het wel leuk als dieren echt op dieren lijken. En dat de kleuren kloppen. In de babykamer hangen dan ook foto's van echte dieren. Deze informatie prentte ik natuurlijk in mijn hoofd. Dan werd het echt wat mijn schoonzus wilde. 

Ik besloot het zelfbedachte eekhoorntje nog eens te maken. Die was me goed bevallen. En een echt bosdiertje natuurlijk.

 Ook het egeltje mocht nog eens van de haaknaald rollen. Deze keer kreeg het egeltje een piepertje in zijn buik.

 Daarna ontwierp ik een konijntje. Dat was nog een hele uitdaging. Want ik wilde dat het konijntje een zittend ontwerp werd. Na wat puzzelen en uithalen lukte dat eindelijk. Ik ben ook nog een hele tijd bezig geweest om in plaats van het konijntje een vosje te maken. Maar dat werd een prullenbak ontwerp. Na een hele periode van uithalen en opnieuw beginnen begon de tijd te dringen en heb ik de vos maar los gelaten. Mocht je dus ergens een lief gehaakt maar zeer gehavend vosje tegenkomen. Dan is het mijn afgekeurde beestje.

 Alles bij elkaar werd het dit. Zo tussen de kralen waarvan ik er een paar omhaakte met het blauw waar ook de neusjes en oogjes mee geborduurd werden is het een lief en schattig gezelschap.

Ergens heb ik ook nog een rammeltje ingestopt. Ik weet alleen niet meer of dat nu juist het konijntje was of de staart van het eekhoorntje.

Toen ik het eindelijk mocht geven hing daar al snel de kinderwagenspanner te stralen op de plek waar hij hoorde.

En nu droomt tante Clarisse over kinderwagenspanners. Dat kunnen jullie begrijpen. Ook een mooie droom? Laat hem niet los zoals de vos maar geniet er van. Wie weet wordt hij ooit waarheid.

Daar is hij dan... de kinderwagenspanner

Toen Bolleboos en ik samen onze verjaardag vierden voor mijn familie kwamen mijn jongste zus en haar man net terug van een reis door Bali. Of ze foto's mochten laten zien. Natuurlijk. We genoten van prachtige landschappen en heerlijke stranden. Tot we een foto tegenkwamen waar zuslief met haar handen op haar buik een hart maakte. Die foto had ons wat te vertellen. Als alles goed zou gaan kregen we er een neefje of nichtje bij.

Werk aan de winkel voor deze tante. Want elk nichtje en neefje heeft tot nu toe iets van eigen hand gekregen van tante Clarisse. Een traditie die bij het 18e kindje (neefjes en nichtjes van beide families en wat kindjes van goede vrienden) natuurlijk ook gewoon door gezet moet worden.

Natuurlijk mocht de aanstaande moeder bedenken of en wat ze nu wilde. Ze wilde graag een kinderwagenspanner. Samen met de aanstaande vader zochten we iets wat ze ongeveer wilden. Ze vonden een plaatje en wilden dat niet ongeveer maar helemaal precies zo. Toen ze er uit waren mocht ik aan de slag. Best spannend om weer iets heel nieuws te proberen. Patronen bedenken, (al vond ik het egeltje ergens op het wereld wijde web en werd het uiltje een samenraapsel van verschillende patronen) dan alles aan een koord rijgen en de speenclips er aan.

En toen was het klaar en bleef het neefje lekker bij zijn mams in haar buik zitten. Hij was niet van plan om te komen. Dus haakte ik maar door. Ik haakte een speenkoord en omdat ik niet weet of zuslief een speentje nodig zal hebben voor haar kleine man haakte ik er een rammelaar bij. Die kan om het speenkoord en dan heeft hij een speeltje binnen handbereik. Waarom ben ik daar nooit zelf opgekomen toen Bolleboos en Doerak in hun ik-gooi-alles-wat-ik-even-niet-meer-wil-van-mij-af fase zaten?

Uiteindelijk hebben ze het lieve knulletje maar een handje geholpen. Want anders had de jonge man nu waarschijnlijk nog lekker warmpjes binnen gezeten. Hij kwam op de verjaardag van zijn oma ter wereld. We gingen zo snel mogelijk kijken. Met cadeaus.

Ik kreeg al bericht dat de kleine man tevreden was. En dan heb je ook een tevreden tante Clarisse.

Ook tevreden met een handwerkje? Geniet er van.