Veren geluk

Ik heb ooit al eens opgebiecht dat mijn favoriete dieren toch wel vogeltjes zijn. Als hulp juf in de onderbouw mag ik nog wel eens vriendenboekjes invullen. En bij lievelingsdier vul ik altijd in: 'vogeltjes, maar dan wel in de vrije natuur'. Met vogels in een kooi kan ik niet zoveel. Je zal maar gemaakt zijn om te vliegen en er nooit eens de ruimte voor krijgen. Dat is net zo iets als een kind in een speeltuin in een hokje opsluiten. Of een juf zonder kinderen voor de klas zetten. Nee geef mij maar vogeltjes die heerlijk scharrelen in de tuin. Of de vele watervogels die we elke dag weer tegenkomen als we naar school fietsen met de kinderen. Het is ongetwijfeld de vrijheid van zo'n diertje wat mij het meest trekt. Ooit hoorde ik dat je favoriete dier veel zegt over wie je zelf bent. En ik denk dat het bij mij zeker klopt. Geef mij maar de ruimte, vrijheid en de mogelijkheid om uit te vliegen als het gevaar van drukte te dicht bij komt. Dan ben ik op mijn best.

Doerak heeft ook iets met vogeltjes. Maar dan met wat ze nog al eens ergens laten vallen. Hun veren. Zodra ze een veer ziet wordt er een noodstop gemaakt. Of ze nu loopt of op de fiets is. Die veer moet mee naar huis. Hier liggen dus regelmatig veren in de vriezer want ik heb ooit gelezen dat een nachtje in de vriezer er voor zorgt dat de bacteriën dood gaan. Een sopje geven doe ik ook wel eens. Maar dan was je ook het vetlaagje er van af. Dan is de veer minder mooi. Dat is nog wel een beetje op te lossen door ze uit te kammen. Maar toch... met vetlaagje blijven ze het mooist.

Inmiddels hebben we wel ontdekt dat je met veren van alles kan. Je kan ze in een vaasje zetten.

Of zoals Doerak in een eigen versierd blik en dan neerzetten in haar boekenkast die een soort rariteitenkabinet is geworden. Er staan geen boeken in maar wel haar strijkkralen vormen, (ik heb ze voor deze gelegenheid geteld en kwam op 34. Maar in het verleden zijn er ook al een paar gesneuveld en ze worden wel eens cadeau gegeven.) haar werkjes van school, haar eerste schoentjes en ga zo nog maar even door.

Maar je kan veren ook mooi in een schilderij lijstje doen. Dat zie je nog al eens in woontijdschriften. Als we op de camping zijn lees ik ze nog al eens. Woontijdschriften.

Op een goede campingdag zag ik in een van die tijdschriften een eenvoudige veer die versierd was met verf. En omdat Doerak een indrukwekkende voorraad heeft opgebouwd besloten wij dat we dat maar eens gingen namaken. Ik kocht glitterlijm, twee dezelfde lijstjes bij de kringloop voor mij en twee dezelfde voor Doerak, en pakte mijn mooie stiften er bij. We zochten de mooiste veren uit. Want Doerak verzameld op de camping gewoon door. Ze moesten voor mij bij de woonkamer passen. Terwijl Doerak er een stel uitzocht die bij haar slaapkamer pasten. We zochten ook de juiste kleuren uit. Bij mij werd dat zalmroze, okergeel en een beetje goud. Bij Doerak juist zilver en roze. We konden aan de slag.

Toen de veren eenmaal droog waren deed ik ze in de lijstjes. Ik haalde de achterkanten uit de lijstjes want ik had alleen de glazen voorkanten nodig. Daarom moest ik ook twee keer twee dezelfde lijstjes hebben. Sommige pennen van de veren moest ik aan de achterkant wat dunner maken. Anders werd het geheel te dik en kreeg ik de lijstjes niet meer goed gesloten. Ik rangschikte ze zoals ik ze mooi vond. En Doerak zoals zij ze mooi vond. Gelukkig had zij een grotere lijst. Want ze kon moeilijk kiezen en wilde eigenlijk wel alle veren een plekje geven. We klemden de veren tussen te twee glazen ruitjes en bogen voorzichtig de achterkant pennetjes terug. Ziezo. Een verenschilderij. Niet duur gekocht van een of ander merk. Maar gewoon zelf gemaakt. Met een beetje hulp van de graag gelezen woontijdschriften.

De afgelopen dagen was ik ook weer druk met veertjes. Doerak vond eendenveren in het park, en een heleboel zwarte veren in de speeltuin achter het huis. Ze dacht dat er een vogel was opgegeten. Want er lagen er een heleboel. ;-) Dus de vriezer deed zijn werk weer. Maar ik heb er ook weer mee geknutseld. Deze keer met veertjes uit de winkel.

Bolleboos had zijn afsluitingsavond van de sportclub waar hij sinds dit jaar op zit. Waar vier lieve vrijwilligers zich elke week in het zweet werken om de kinderen een combinatie van karate, judo en zelfverdeding bij te brengen. En waar de voorzitter en secretaris van de stichting regelmatig hun neus laten zien. En de moeder van een van de trainers elke week de koffie en thee verzorgd voor de ouders. Want wij ouders blijven er gezellig bij om de vorderingen van onze kids te volgen. Ik heb inmiddels begrepen dat dat helemaal niet normaal is. Bij de meeste sportclubs breng je je kind en ga je zelf weer naar huis. Maar hier raak je als ouders automatisch meer betrokken bij de leiding omdat je ze elke week met de kinderen ziet trainen. Om ze te bedanken knutselde ik van alles bij elkaar.

Voor de trainers haakte ik vier gelukspoppetjes met een zwart 'karatepak' aan. Voor de voorzitter maakte ik een gewoon gelukspoppetje en voor de secretaris en de 'koffieoma' een waxinelichtje met tule, lint en veren. Zo konden Bolleboos en ik ze gisteren eens verrassen. Want elke week je vrije tijd in een stel kinderen steken is een ding. Maar dat ook nog eens heel goed en met heel veel passie doen is twee. Het zijn toppers en ze verdienen heel wat meer dan zo'n simpel gelukspoppetje.

Hier een overzicht van ons hoekje. Waar veertjes een plek hebben gekregen. Dit hoekje is helemaal zoals we zijn. Met schatten die we gewoon vonden in de natuur, (de half vermolmde planken en de veren natuurlijk) met handwerk, knutselwerk, kringloopvonsten (naaimachine tafel en lampenarmatuur, ons prachtige behang (wat waarschijnlijk door veel mensen oudbollig gevonden zal worden) en gezelschapsspelletjes. (de dozen zijn met zorg gekozen. Ze moesten passen in ons interieur. We hebben nog veel meer spellen. Maar die staan gewoon in de kast.) De kleuren zijn wat flets. Waarschijnlijk door de enorme uitbundige zon buiten. In het echt is het behang nog iets bruiner. (nog mooier) ;-)

Haha en die noodstoppen van Doerak voor de veren? We lagen net op de terugweg uit school bijna met z'n drieën over het fietspad omdat Doerak vol in de remmen ging... voor een veer. ;-)

Kopje met vet - Tutorial kaarsvet in een kopje laten smelten

De afgelopen weken heb ik heerlijk gefreubeld, geknutseld en gerommeld met allerlei soorten materiaal. Zelfs kaarsvet kwam voorbij. En natuurlijk moest er ook gehaakt worden. De komende tijd zal ik dus wat werk uitleg plaatsen. Of zoals het zo mooi officieel heet: een tutorial.

Zullen we dan maar beginnen met het kaarsvet? Om jullie niet te lang in spanning te laten wat ik daar nu precies mee gedaan heb.

Al tijden heb ik twee oude kopjes boven staan. Ooit meegenomen bij de kringloop vandaan met wilde plannen in mijn hoofd. Maar die wilde plannen stranden in niets en daar bleef het bij.

Tot ik terug kwam van vakantie. Met een uitgerust hoofd en een heleboel energie. Na wat noodzakelijke klussen (wat kan je tuin een oerwoud worden in drie weken tijd) kon ik lekker aan de slag met andere dingen. De kopjes kwamen van zolder. En twee door de zon gesmolten kaarsen haalde ik uit de vensterbank. (Oude kaarsen zouden ook heel goed moeten kunnen. Maar die had ik niet. Dus die gesmolten kaarsen waren een uitkomst.) Met een plakband automaat, een stukje dikke katoen en een aardappel schilmesje.

 Met dat mesje snijd ik de kaars in klein stukjes. Ik stop het touwtje voorzichtig tussen de stukjes, en plak die vast met twee stukjes plakband dat ik over het kopje plak. Zo houd ik het touwtje rechtop.

 Dan plaats ik het hele kopje in een pannetje dat ik op het gasfornuis zet. Voor de zekerheid werd het mijn oudste pannetje. (Waar ik toch eigenlijk wel een klein beetje aan gehecht ben. Gewoon omdat ie zo oud is. Dus doe ik wel heel voorzichtig.)

 Langzaamaan veranderen de brokjes kaars in een vloeibare massa. Vol spanning volg ik het proces. Halverwege zie ik dat er wel heel weinig kaarsvet overblijft. Dus snijd ik nog wat bij. Als eenmaal alles gesmolten is haal ik het kopje voorzichtig uit het pannetje.

 Langzaam stolt het kaarsvet weer.

 Oh een domper. Het kaarsvet stolt zo snel dat er een kuil in het midden komt

 Dus nog maar eens kaarsvet smelten. Maar nu in een glazen potje. Want als ik het kaarsvet in het kopje weer smelt dan zal die kuil waarschijnlijk weer ontstaan.

 Uiteindelijk giet ik nog een heel klein laagje vloeibare kaarsvet over het gestolde vet. En nu is het wel mooi een geheel. Al zie je dat niet zo goed op de foto. Omdat het vet hier nog niet gestold is. Dat moeten jullie dus maar van mij aannemen. ;-)

Ik hoop dat jullie iets kunnen met deze tutorial. En heb je dus geen oude kaarsen dan weet je wat je te doen staat. Zet een kaarsenstandaard met kaars in de vensterbank. Een paar warme dagen is voldoende. ;-)

Update: om het lont beter te laten staan kan je ook echt kaarsenlont bestellen. En om het lontje goed op de bodem te houden kan je het metalen ringetje uit de oude kaars gebruiken. Leg het ringetje onderin het kopje en het lontje blijft tot onderin de kaars staan.

Een eigen huis.... en een eigen interieur

We hebben er even over gedaan. Al vind ik zelf een beneden verdieping van je huis in een klein half jaar tijd opknappen terwijl je er ook woont ook wel weer aardig snel. Zeker als je bedenkt dat Mannie alle muren zelf heeft gestuukt. Dat was echt een heel werk. Elke keer een stukje. In de avonden en het weekend. Tussen verjaardagsfeestjes en andere leuke dingen doen door. Want het gewone leven gaat gewoon door. Liefst als de kinderen op bed lagen. Want dan kan je rustig denken zonder dat je steeds gestoord wordt door de kids.

Tijdens het opknappen reden we ook regelmatig langs de kringloop. Ik had al eerder gezegd dat we geen kasten hadden meegenomen uit het oude huis omdat we daar heel veel inbouwkasten hadden gemaakt. We hadden 1 laag kastje en 1 hoge kast meegenomen. De hoge kast kwam in de keuken terecht. Het lage kastje voor de woonkamer was natuurlijk veel te weinig. De tv kast uit het oude huis vonden we niet meer zo goed passen. Hij paste letterlijk niet in het hoekje waar we hem wilde hebben dus had Mannie er al een stuk afgezaagd. Maar toen zaten we nog met het probleem dat hij het gewoon niet meer helemaal was. Dus zochten we tussen het klussen door naar kasten en andere leuke dingen. En op een van die strooptochten kwamen we een pareltje tegen.

 Wat zijn we hier blij mee. Het leuke is dat we er allebei heel blij mee zijn. Ondanks dat Mannie niets met naaimachines heeft. Voelt hij wel veel voor oude spullen. Mannie vond dan ook als eerste de tafel. Eerst dachten we dat het een los naaimachine tafeltje was. Maar toen bleek tot onze grote vreugde dat de naaimachine er ook nog inzat. Door een plankje er uit te halen konden we de naaimachine rechtop zetten. Het plankje kan aan de zijkant van de tafel. Daar hangt het nu bij ons. Maar het kan ook recht geschoven worden zodat je een groter werkblad hebt. Hij heeft een prominente plek gekregen in de zithoek. En staat daar mooi te zijn. En ondertussen droom ik van degene die hier voor gespaard heeft. Die hier met heel veel plezier de mooiste dingen op heeft gemaakt. En die er heel zuinig op is geweest. Want hij ziet er nog prachtig uit. De klosjes garen zaten er bij. En dat maakt het extra bijzonder.

Verder zaten we met een grote stapel tijdschriften die in de weg lagen. In ons andere huis had Mannie zelf een salontafel gemaakt waarin we boekjes en tijdschriften konden opbergen. In het nieuwe huis wilde ik gaan werken met losse poefjes. En dat bevalt erg goed tot nu toe. Dus knutselde Mannie van gebruikt pallethout een wandrek waarin we de tijdschriften in op kunnen bergen. En waarin we leuke dingen op kunnen zetten.

 Het valt niet mee om het wandrek in zijn geheel op de foto te krijgen. Maar hier is hij dan. Onderin kunnen de tijdschriften. En meer naar boven hangen fotolijstjes en frutseldingen.

En ik knutselde ook. Ik pootte plantjes over. De een kwam terecht in een leeg groentenpotje. Die ik van binnen geverfd had zalmroze muurverf. Aan de buitenkant plakte ik kant. Maar omdat ik het cremekleurige kant al meer gebruikt had verfde ik dit kant donkerbruin. Een lintje raffia aan de bovenrand om het schroefrandje weg te werken. En toen zette ik het hele potje in een glazen vaas. Ik knipte nog wat raffia klein en legde er nog wat decoratiemateriaal in. En zo maak je met kosteloos materiaal en spullen die je al hebt een geweldig potje.

Verder schilderde ik een grijs petroleum lampje koperkleurig. En plakte ik kant om een leeg asperge potje.
Het plankje hout en het glas komen van een cadeau van mijn zus. Die gaf voor ons nieuwe huis een pakketje op een plankje hout met sap flesjes en dit glas. Het heeft eerst heel lang ingepakt op het aanrecht gestaan. Inmiddels is de sap op. De rest pronkt nu dus in de vensterbank.

En nog een potje zelfgemaakt. Dit was een knalroze plantenpotje wat ik zalmroze heb geverfd. Ik heb het met wat jute in een vaasje heb gezet. Leuk detail: het plantje heb ik zelf gestekt. Een tijdje geleden heb ik van zo'n plantje een paar takjes afgeknipt en dat in de aarde gestoken. Het schiet vanzelf wortel en groeit weer door.

Zo zijn we dus lekker bezig geweest. Klussen is meer dan alleen verven en behangen. ;-)

Een heerlijk huiselijk gevoel toegewenst deze week.