Medaille

 

In het begin van de lockdown kreeg ik een grandioos idee. Vond ik zelf tenminste. Ik bedacht dat ik de moeders om mij heen wel eens kon verrassen met een medaille. Gewoon omdat ik vind dat ze het allemaal zo goed doen. Maar ook omdat iedere moeder op zijn tijd wel eens een complimentje kan gebruiken. En zeker in zo'n lockdown periode waar je als moeder weer met je neus op de feiten gedrukt wordt kan dat geen kwaad. 

Dus bedacht ik een plannetje hoe ik zo'n medaille kon maken. En toen het plannetje bedacht was sloeg ik aan het passen, meten om het uit te kunnen voeren. Dat was al een heel proces. Laten we zeggen dat we halverwege de lockdown zaten toen ik een beetje aan de slag kon met het eigenlijke ontwerp. Maar nu gaat het snel dacht ik. 

Ach ja. Hoe vaak heb ik als moeder al niet een planning gemaakt die ik vervolgens nog geen half uur vol kon houden? De een kreeg de laatste schooldag voor de lockdown een opdracht voor een boekbespreking mee. De ander kreeg tijdens de lockdown een werkstuk op. Er moesten opstellen geschreven worden. (Waar de een zich zo in verliest dat ze 's middags al het andere werk nog moet doen. En waar de ander zwaar van in paniek raakt want help: ik kan dat niet) De een moest een formele brief schrijven. De ander kreeg een mini werkstuk op voor taal over bedreigde dieren. En heel eerlijk: dat snap ik dan weer niet. Ik kan 100 keer hulpjuf zijn. Maar je geeft de kinderen s morgens al een bak werk op waarbij je als moeder stand-by moet blijven om ze te kunnen helpen waar nodig. En dan geef je voor de middag ook nog een werkstuk of boekbespreking op. Daar gaat je middag die je voor jezelf nodig hebt. De ene dag help je hier met een werkstuk. De andere dag ga je daar aan de slag met de boekbespreking. Twee dagen werk je zelf en een middag er op uit met de kids. Zeg maar dag tegen je vrije tijd. Maar goed de juf vond het nodig en het schoolwerk ging voor. 

Dus aan het einde van de lockdown waren er vier medailles zo'n beetje af. Toen eenmaal de kids naar school waren heb ik dus ook een heerlijk ochtendje zitten knutselen. Ik maakte envelopjes, en kleine kaartjes. Schreef ze vol met lieve boodschapjes en deed uiteindelijk zonder afzender de vier medailles op de post.

Het was niet zo vreemd dat alle vier de ontvangers meteen bij mij uitkwamen. Immers ben ik de enige in de familie met een enorme handwerktic. Ik kreeg lieve telefoontjes en blijde berichtjes. Hartverwarmende reacties. Zo leuk om zo iets te regelen. En al kwam mijn eerste plan niet uit om de moeders tijdens de lockdown te verrassen. Van een van de moeders kreeg ik een berichtje dat de medaille precies op het goede moment kwam. Ze zat er een beetje door heen. Het was haar wat teveel geworden. Dus super bedankt. Tja, dan moesten die werkstukken en boekbesprekingen misschien toch tijdens de lockdown opgegeven worden. ;-)

Nu weet ik heus wel dat de moeders nu niet elke dag lopen te pronken met hun medaille. Dat was ook helemaal niet de bedoeling. "Leg hem op je uithuilplekje," adviseerde ik een van de moeders, "En elke keer als je daar zit bij te komen omdat de boel weer eens niet liep zoals je wilde zie je de medaille hangen. Precies wanneer je hem nodig hebt." 

Er zit aan de achterkant een speldje. Zodat je hem echt op kan spelden.

Oh en hoe het afliep met de boekbespreking en het werkstuk? Nou voor de boekbespreking sleepte Doerak een 8,5 binnen. Het werkstuk is inmiddels bijna af. Het gaat over sterren. En Bolleboos en ik hebben de eindcontrole qua tekst afgerond. Nu nog alles mooi opmaken. En dan kan hij volgende week vrijdag ingeleverd worden. 

Zou je ook wel eens iemand willen verrassen met zo'n medaille maar kan je zelf zoiets niet maken? Omdat je geen tijd hebt bijvoorbeeld? Voor 4,95 maak ik er eentje voor je. Je mag hem zelf versturen maar ik wil het ook voor je doen. De prijs is inclusief verzendkosten. En er zit een klein kaartje bij met een tekst die jij door hebt gegeven. Stuur me gerust een persoonlijk berichtje. 

 

Heerlijke rode piccolientjes trui

 Ik geloof dat ik er in het vorige huis al aan begonnen ben. Aan het breien van een enorme rode trui. En ik geloof dat ik het garen al veel eerder in huis had. Ooit op een rommelmarkt gekocht. Ik viel toen als een blok voor de harige bollen wol en de prachtige rode kleur. Misschien heb ik het garen uiteindelijk wel twee keer verhuisd. Dat zou zo maar kunnen.

Goed, zo'n twee jaar geleden begon ik er dus aan. Aan het breien van een trui voor mezelf. Nu weet ik dat grote projecten altijd langer blijven liggen bij mij. Die pak ik op wanneer ik er de tijd voor heb. Maar die leg ik net zo makkelijk weg. Als er allerlei kleine projecten om voorrang vragen. 

Ik heb vaak meerdere grote projecten liggen. Een om overal mee naar toe te nemen. En een die ik vooral thuis doe omdat ik daar meer mijn aandacht voor nodig heb. 

Dit weekend begon ik bij beide projecten de eindstreep in zicht te krijgen. Dat ging gepaard met enorme afmaakkoorts. (Gelukkig was die koorts niet besmettelijk en hoefden we niet in quarantaine.) Nadat ik de vingerpoppetjes afgemaakt had ging ik als een speer met mijn rode trui aan de gang. Ik breide dat het een lieve lust was. En ach, eigenlijk is breien altijd een lieve lust. 

Zondag rolde de laatste steek van de trui van de naald. In het zonnetje in de achtertuin. Vlak voor ik met de kids een spel ging doen. Wat was dat spannend. Want ik brei mijn truien tegenwoordig altijd meteen rond. En hoewel ik de trui meerdere keren zo goed en zo kwaad als dat ging gepast had is het erg moeilijk om te zien of je echt goed op weg bent. En de mouwen brei ik ook rond. En dan ook nog allebei tegelijk. Zoals je ook sokken tegelijk kunt breien. Erg ingewikkeld om aan te beginnen. Maar ben je eenmaal op weg dan werkt dat heerlijk. Dan krijg je dus een trui zonder naden. (alleen onder de armen is er een kleine naald) Maar ook een trui die je moeilijk kunt passen. Vooral toen de trui en de mouwen op een naald stonden. Toen was het echt vertrouwen op mijn rekenkunst. 

Die rekenkunst kwam trouwens enorm vaak om de hoek kijken. Want het patroon wat ik uit het boekje Piccolientjesbreien haalde (een boekje van de Zeeman) was heel summier beschreven. En er was ook geen duidelijke omschrijving van het garen dat gebruikt was. Een beetje zoals de technische opdracht van Heel Holland Bakt. Sommige informatie ontbrak gewoon. Dus begon ik met veel te veel steken en was het veel te wijd voor een trui. Geen probleem dacht ik. Ik minder gewoon nog wat steken. Dan wordt hij maar wat langer. Ik had meer dan genoeg bollen wol (zelfs nu heb ik nog over) dus breide ik er maar gewoon lustig op los. De trui werd langer en langer. Het was bijna een jurk toen ik eindelijk het juiste aantal steken op de naald had staan. Maar eigenlijk vind ik dat wel lekker zo'n lange trui. Heerlijk warm.

Hier een close-up van de piccolientjes.

De spanning in die laatste naalden was dus enorm. Heb ik hele lange trui gebreid die ik ook aankan? Of is dit een mislukt project? Toen ik de trui aantrok was ik niet een beetje tevreden. Maar meer dan tevreden. Dolblij en gelukkig. Meteen keek ik op mijn weerapp wanneer het kouder werd. En gelukkig zag ik dat het donderdag een koude dag zou worden. (Ik was nog nooit zo blij met een zonloze, koude, grijze dag. Die grijns verdween niet van mijn gezicht vandaag) Dus nu zit ik heerlijk in mijn warme rode jurk trui. Volgend jaar winter is deze trui ongetwijfeld mijn lievelingsitem. Want wat zit de trui heerlijk. Als gegoten. Ik heb er niet alleen met plezier aan gebreid en er flink aan gepuzzeld. Maar nu heb ik er straks ook heel veel draagplezier van. Heerlijk. 

En mijn tweede grote project? Ook af. Het is een gordijn. Maar de kamer waar hij in komt te hangen is nog niet klaar. Mannie heeft nog geen roede opgehangen. Dus deze foto's volgen nog. Oh ja, ik heb het patroon voor mijn volgende gordijn al gevonden. En een nieuw vest staat op de pennen. Dus mijn grote project tassen zijn weer gevuld. (Al moet baby Annabel (een pop) nodig nieuwe kleren vindt poppenmoeder Doerak, kreeg ik net een verkennend mailtje met een bestelling en ligt er ook al tijden een barbiepop te wachten op een nieuwe jurk. Dus de grote projecten zullen vast niet altijd voor het grijpen liggen de komende tijd.)

Dit is de voorkant van het boekje. Piccolientjes zijn dus kleine stukjes stof die je eerst op je draad rijgt. Daarna schuif je op de juiste plekken de stof tijdens het breien om beurten tussen de steken. Het effect is prachtig. Maar het breien gaat niet heel snel en heel soepel. En het schuiven van stukjes stof over een harige draad is ook niet heel handig. Een gladde draad werkt wat dat betreft beter denk ik. 

Vingerpoppetjes uit de ruimte

Deze hand heeft Bolleboos ooit uitgezaagd.

 Oh en dan bedenk ik dat ik nu echt regelmatig alles ga plaatsen wat ik heb gemaakt. Maar ik ben al weer een paar werkstukjes verder. Van sommige vergat ik foto's te maken. En sommigen moet ik ook nog plaatsen. Nou wie weet hebben jullie binnenkort al weer een berichtje van mij. Ik hoop het te onthouden en er tijd voor te vinden. ;-)

Maar nu dus een berichtje. Een berichtje uit de ruimte deze keer. Want Bolleboos houdt ons de laatste tijd nogal op de hoogte van sterren en alles wat daarbij komt kijken. Hij is namelijk een werkstuk over sterren aan het maken. Heel gaaf maar ook heel ingewikkeld. De materie van de ster. Ik kijk nu met nog meer bewondering naar boven in het donker. Of overdag naar de zon. Want dat is ook een ster. 

Ook ons kleine neefje van bijna 4 heeft een fascinatie voor de ruimte. Maar dan heeft het met raketten te maken. Hij wilde voor zijn verjaardag een echt werkende raket. Compleet met vuur. Nou dat vond tante Clarisse iets te ingewikkeld om te maken. Mijn haaknaald is geen vuurstokje. Dus werd het toch maar een namaak raket. Maar of ik de kleine man nu heel blij zou maken met een knuffeltje? Ik had wel patroontjes gezocht. En ik kwam ook hele leuke dingen tegen. Maar het was niet compleet voor mijn gevoel.

Het gevoel zei dat ik iets met vingerpoppetjes moest. Dat zegt mijn gevoel nog al eens dit afgelopen jaar. Vingerpoppetjes zijn ideale brievenbus cadeautjes. Leuk voor jong en ouder. Leuk ook om de fantasie te stimuleren. En de creativiteit te laten stromen. Ik heb dan ook al schitterende voorstellingsfilmpjes teruggekregen. En ook schitterende foto's. Van een tweejarig nichtje die de vingerpoppetjes van haar broer aan haar blote teentjes had gedaan bijvoorbeeld. Heerlijk. 

Nu nog maar eens voortborduren op het vingerpoppetjes thema dan. Ik haakte eerst een astronaut. Daarna de raket. Dat ging nog best. En toen? Alleen een astronaut en een raket vond ik zo saai. De kids dachten mee. "Maak een kosmonaut," grapte Bolleboos. "Wat is dat?" wilde ik weten. "Een Russische astronaut," vertelde hij. Tja, een tweede astronaut was best grappig. Astro en Kosmo krijg je dan. Maar dat was het toch ook niet helemaal. Uiteindelijk kwam ik op het idee van Aliens. Doerak wilde die wel even voor mij tekenen. (als het op tekenen aan komt heb ik Doerak nog al eens nodig.) Dus tekende ze twee Aliens. En gaven we ze namen. Wat een lol hadden we aan deze vingerpoppetjes zo met elkaar. Nu maar hopen dat neefje lief net zo blij wordt van deze poppetjes. Hij is maandag jarig. En dan hopen we ze met een kaartje door zijn brievenbus te gooien. 

Oh en het patroon van deze vingerpoppetjes staat op mijn gratis patronen pagina. Kunnen jullie ze ook maken. 

Alles over pannenlappen haken.

 Afgelopen voorjaar stond ik in de keuken iets lekkers in elkaar te draaien. Tenminste, mij leek het lekker. Het oordeel van Mannie is daarnaast nog van belang. De kids hoeven van mij niet meer te zeggen wat ze er van vinden. Ze mogen het zonder commentaar opeten. Dat is mijn stelregel tegenwoordig. Ik ben het gezeur zat aan tafel. Maar dat terzijde. ;-)

Terwijl ik daar zo stond te koken en met pannenlappen in de weer was dacht ik ineens: 'Mmm iemand is aan het barbecueën.' Wat ruikt het lekker. Een tel later begon het echter flink te stinken en ineens zag ik vlammen naast mijn pan in plaats van alleen er onder. Er stond serieus een pannenlap in de fik. Snel gooide ik hem in de spoelbak en zette de kraan er op. Brandje geblust. Maar nu had ik nog maar 1 pannenlap.

'Geen probleem,' zo vond ik zelf. Ik wilde al heel lang nieuwe pannenlappen. Die ik had waren zeker 15 jaar oud. Hadden vaker dicht bij de pan gelegen en zaten vol schroeivlekken. Dus zette ik ze op mijn verlanglijstje. Maar zoals het wel vaker gaat met verlanglijstjes: het blijft bij verlangens. Niemand kocht pannenlappen voor mijn niet gevierde feestje in verband met de corona. :-) De nieuwe oplossing was dat ik ze dan wel even ging haken. Ondertussen gebruikte ik mijn vaatdoek als ik een tweede pannenlap nodig had. Ging prima vond ik zelf.  

Ik verzamelde allerlei ideeën op mijn pinterestbord. Elke pannenlap die ik mooi vond sloeg ik op. En zo kwam er al snel een aantal favorieten naar boven. Ik wilde er twee maar ik vond er meer mooi dus bedacht ik dat ik dan een dubbele pannenlap ging haken met de voor en achterkant verschillend. Dat is wel zo handig voor het tegenhouden van de warmte. 

Eindelijk begon ik vlak voor de vakantie op de camping met het haken van de lapjes. Je weet wel hoe dat gaat. Er waren eerst nog allerlei andere projecten die om voorrang schreeuwden. Dus schoven de pannenlappen steeds een stukje op. Maar nu ging ik toch echt serieus aan de slag. Het haakwerk ging mee naar de caravan van mijn schoonouders waar ik lekker verder haakte. Ik haakte de eerste twee al vast op elkaar. En toen viel het toch tegen...

Hier het borduursel. Dat heb ik dus weer losgeknipt omdat ik het niet mooi vond.

Ik had de ene lap in het midden geborduurd. De andere lap was juist aan de randen versiert. De achterkant van het borduursel kwam door het middengedeelte van de andere lap. En bovendien vond ik het borduursel ook niet mooi. Op het plaatje zag het er prachtig uit. Maar ik gebruikte andere kleuren en ineens sloeg het nergens meer op. Randje met picotjes uit halen dan maar. Borduursel los knippen en een ander patroon op zoeken. Het werd een enorme cupcake. En ondertussen bedacht ik dat ik thuis maar een lapje stof tussen de twee lagen moest doen. Dan scheen het ene lapje ook niet meer door het andere.

Uiteindelijk ging ik naar huis met vier gehaakte lapjes. Allemaal verschillend. Na de vakantie, terwijl de kids over hun schoolwerk gebogen zaten aan de grote tafel voerde ik het eerste lapje. Ik heb in de vorige lockdown ontdekt dat dat namelijk het beste werkt bij onze kids. Terwijl zij zitten te werken ga ik ook aan tafel zitten. En dan doe ik natuurlijk mijn eigen ding. Ik ben voor hen binnen handbereik dus als er iets is kan ik meteen antwoord geven. En ondertussen vermaak ik me met mijn eigen klusjes. (Wij zijn in de gelukkige omstandigheden dat we niet thuis kunnen werken. Dus hoef ik niet met de laptop me aan mijn eigen werk te wijden tijdens de thuisschool dagen van de kids.) 

Hier nog op de camping. Lapje vier nog in de maak. Ook hier mooie bruine tegeltjes als ondergrond.

Dit keer dus lapjes stof aan de achterkant van een pannenlap naaien. Ik gebruikte daarvoor een beddenzeiltje. Je weet wel, zo'n zeiltje die je over je matras kan leggen om het matras te beschermen tegen bedplassen. Daar had ik nog een restje van liggen. Ooit had ik van dat zeil beschermhoezen gemaakt voor buitenkussens. 

Het werkte prima dat voeren. Het werkte zelfs zo goed dat ik besloot dat ik het tweede lapje achterwege liet. De pannenlap hield de warmte best tegen zo. En met een dubbel gehaakt lapje werd het eigenlijk iets te stijf en te dik. Dan is het niet meer zo makkelijk te gebruiken. Dus haakte ik nadat ik het zeiltje aan de achterkant had gemaakt een picotrandje om de pannenlap heen. Met een ophanglus in de hoek. Het werd een eenvoudig picotrandje alleen in de achterste lussen gehaakt. Ik haakte 1 vaste, 10 lossen en 1 vaste in de hoek. Dan *1 vaste in de volgende 2 vasten, [1 vaste, 2 lossen en 1 vaste] in de volgende vaste.* Herhaal vanaf het sterretje de hele pannenlap rond. Uiteindelijk eindig je met 1 vaste in de volgende 2 vasten, en 1 halve vaste in de eerste vaste. Dan nog 15 vasten rond het 10 lossenboogje en 1 halve vaste in de eerste vaste na het boogje. Zo voerde ik ook pannenlap nummer 2. 

Na twee dagen thuis school had ik twee pannenlappen klaar.

En uiteindelijk vanmorgen pannenlap nummer 3. Want gister had ik de kinderen naar hun eigen basisschool gebracht. Mannie en ik werken allebei in een cruciaal beroep. Dus mochten onze kinderen naar school om daar opgevangen te worden. En terwijl ik als onderwijsassistent mijn best deed om er voor te zorgen dat alle kinderen hun werk af hadden voor ze weer werden opgehaald of naar huis gingen kwam Bolleboos met een heleboel nog niet af taken thuis. Hij had de hele morgen over een rekentoets gedaan. En toen bleek het de verkeerde te zijn. De juf had per ongeluk 2 toetsen open gezet. En natuurlijk pakt Bolleboos dan de verkeerde. Dus moest hij 's middags nog een rekentoets doen. Deel 1 was op school gelukt. En ook de taaltoets die hij voor de tweede keer deed. Want de eerste had hij digitaal ingeleverd zonder naam. En de juf kon onmogelijk ontdekken wie wat had ingeleverd. Want er waren 4 kinderen die de toets zonder naam hadden ingeleverd. En je kan het niet herkennen aan het handschrift want alles was natuurlijk getypt. Dus moesten die vier kinderen de toets nog eens doen. Deel 2 van de rekentoets moest dus vandaag nog. (Ik kon het kind na school moeilijk nog eens aan het werk zetten) En ook nog al zijn taal werk. En zijn spelling. En nog een rekenopdracht. Dat kostte mij (en Bolleboos) best even een paar zuchten van frustratie gisteren. Maar daardoor kon ik wel mooi pannenlap nummer 3 voeren vanmorgen. En natuurlijk het picotrandje er omheen haken.

Vanmiddag lekker koekjes gebakken met de kids. Kwamen die pannenlappen meteen goed van pas.

Nummer 4 laat ik even voor wat het is. Het is een opengewerkt lapje. Ik denk niet dat die genoeg warmte gaat tegenhouden. En zeg nou zelf: wat moet je nu met 4 pannenlappen. ;-) Dus daar heb ik een andere bestemming voor bedacht. Maar dat horen jullie waarschijnlijk een andere keer. 

Oh en wil je ook zo iets haken? De pannenlap met het kussende paartje komt van a la sacha. Het formaat heb ik iets aangepast zodat het bijna even groot was als het andere lapje wat ik eerst als andere kant wilde doen. De pannenlap van de cupcake kwam van oorsprong van birdie* haakt. Maar mijn borduursel was dus een plaatje van Pinterest. Want dat veranderde. (kunnen jullie meteen het verschil zien tussen haar borduursel en de mijne. ;-) En de andere pannenlap kwam echt helemaal van Pinterest. Van oorsprong zelfs van een Russische site. Maar ik kan die site nergens meer vinden.

Wat een fantastisch aanrechtblad heb ik toch hè. Ik ben verliefd op mijn jaren 70 keuken met bruine wasbak en tegeltjes aanrecht. En de kastdeurtjes met heerlijk ouderwets deurgreepje. (Wel met goed apparatuur want dat is ooit vervangen door de vorige bewoners) Ik koester hem en ben er zo zuinig op. Want ooit wordt hij te oud en moet hij vervangen worden. En geen idee wat ik dan wil. Misschien wel weer dezelfde... Als die dan te koop is...

Van het laatste lapje wat ik niet gebruikte vond ik uiteindelijk het patroon op raadmetdraad. Het is een vertaald vierkant uit het Zweeds. ( Hier de Zweedse link) Vera haakt hem in 1 kleur. Maar ik heb meerdere kleuren gebruikt. Zoals op het plaatje waar ik op gevallen was. En ik heb hem iets aangepast door er een granny rand om heen te haken. En uiteindelijk net zo veel granny randjes te haken tot hij groot genoeg was. 

En wat ik nu het leukste vond aan het hele project? Misschien wel het borduren op het haakwerk. Wat vond ik dat gaaf om te doen. Ik heb bedacht dat ik dat vaker ga doen. Maar het lekker rommelen, uithalen, opnieuw proberen en zo het project te zien groeien vond ik ook gaaf. En het voeren van het lapje. Ik heb me suf bedacht op de camping welk lapje er nu tussen moest. Eenmaal thuis zag ik dat restant beddenzeiltje en meteen wist ik dat ik die wilde gebruiken. 

Oh ja, nog een ding. Ik moet nu wel uitkijken met mijn pannenlappen en mijn gasstel. Deze kan ik natuurlijk niet in de fik steken. Dat zou wel heel zonde zijn... ;-) 

Pratende pop in het nieuw

Voor ik het vergeet: voor iedereen de beste wensen voor het nieuwe jaar. Wij hoorden een preek op nieuwjaarsdag over aan Gods hand het nieuwe jaar in wandelen. En mocht je het niet meer overzien, zoals een klein kind in een grote menigte alleen nog maar benen ziet, dan neemt Hij je op Zijn schouders. Dan kan je ineens over alle hoofden kijken. Zo mooi die preek. Dan kan je weer verder. Dat wens ik jullie ook allemaal toe. Dat je weer verder kunt. 

En dan nu het verhaal wat bij de foto hoort. Vorig jaar kocht ik voor Doeraks verjaardag een pratende pop. Via Marktplaats. Pop Charlene heet ze. Ik haalde haar tussen de bedrijven op. En verstopte haar in de slaapkamerkast. Kort daarna vond Mannie een aanbieding van pop Annabel. Die was eigenlijk nog leuker. Ik beloofde dat ik Charlene dan wel weer op Marktplaats zou zetten. En opa en oma mochten Annabel geven in plaats van Charlene. (Bij ons is het zo geregeld dat opa en oma en de ooms en tantes ons geld geven en wij daarvan een cadeau kopen.) 

Annabel viel zeer in de smaak. Dus een goede keuze gemaakt. Maar rondspeurend op Marktplaats ontdekte ik dat ik iets te veel voor Charlene had betaald. Dat bedrag ging ik er nooit voor terug krijgen. Ik bedacht een plan. Als ik nu voor Charlene een extra outfit brei. En misschien nog wat dingetjes. Dan krijg ik misschien wel meer voor de pop. Zo gezegd... zo niet gedaan. 

Op de een of andere manier kwam er steeds maar niets van om voor de pop te gaan handwerken. Er waren steeds andere belangrijkere dingen die eerst 'moesten'. Tot ik mezelf eens flink aanpakte en ik in mijn garen kast dook. Katoentjes voor de handschoenen. En acryl voor een lekker warm pakje. Uiteindelijk haakte ik zelfs een knuffeltje. 

Omdat Charlene zinnetjes zegt als: 'Ik wil mijn haar kammen' en 'Ik wil mijn broek aan' vond ik de extra accessoires dubbel leuk. Het kammetje en het spiegeltje vond ik trouwens in de kringloop. 

Het moest af voor Sint bedacht ik. Dan zoeken veel mensen naar speelgoed. Dat lukte niet. Maar nu staat Charlene dan toch eindelijk op Marktplaats. En zoals het meestal gaat met uitgestelde projecten: achteraf was het breien en haken toch wel heel leuk. En al hakend kreeg het ook gewoon vorm. Deze handschoentjes en het lappenpopje zijn eigen patroontjes. Het pakje is van een heel oud patroon waar ik de herkomst niet meer van weet. Het heet: de grote koude.

De kunstzinnige, simpele, oneindige sjaal

Jaren geleden, toen Pinterest nog in de kinderschoenen stond en welke.nl in Nederland bekend was zag ik op dat laatste medium een mooi plaatje van een sjaal. Het bleek de artfully simple infinity scarf te zijn waarvan een gratis patroon op mooglyblog stond. Ik was er meteen verliefd op. Ook omdat de titel de lading dekt. Het is een super eenvoudig patroon, ziet er heel schilderachtig uit en doordat hij rond loopt is hij oneindig. Maar eenmaal aan het haken ga je ook alsmaar door. Nog een kleurtje, nog een. En dan is dat de laatste. Of nee, die kleur maakt het echt af. Zo ging het haken.

Nee toch niet helemaal. Het begon namelijk met deel 1 van de sjaal die ik jaren geleden al maakte. En deel twee die afgelopen weekend af kwam. Ik zal het uitleggen. Wanneer wij naar de camping gaan hebben wij een vaste routine in inpakken. Meestal verloopt dit prima. Maar een enkele keer gaat er iets fout. Zoals die keer dat ik zei tegen de kinderen dat ze hun jas moesten pakken en in de auto moesten gaan zitten. Het was schitterend weer en Doerak en Bolleboos hadden heerlijk zonder jas buiten gespeeld. Maar de weersvoorspellingen logen er niet om. Het zou weer flink koud worden. Dus had ik ook truien ingepakt. Hoewel het eind april was. De kapstok was leeg. Dus ik controleerde niet meer of beide jassen mee gekomen waren. Eenmaal op de camping aangekomen bleek er echter geen jas van Doerak te zijn. (Bij thuiskomst lag deze jas op haar bed. Mannie had alle slaapkamers gecontroleerd en geen erg gehad in die jas. En ik had de kapstok gecontroleerd waar geen jas meer aan hing.) Doerak moest het met een trainingsjasje doen en een trui. Die trainingsjas scoorden we op koningsdag op de vrijmarkt voor een euro. Een dikkere jas konden we niet vinden. Tja, eigen schuld dikke bult. Ik ga geen dure jas kopen terwijl ze er thuis 3 heeft. Voor een week moest ze dan maar kou lijden. Maar ik dwaal af. Want nu krijgt Doerak bijna de schuld. Maar zelf ben ik ook wel eens de jassen vergeten. En die keer waar ik nu over wil schrijven gaat het niet over de jassen maar over mijn sjaal. Ik draag 99 van de 100 keer een sjaal als ik een jas aan heb. Zeker als het buiten wat frisser wordt. (Lees: onder de 18 graden) Koude wind in mijn nek tijdens het fietsen of wandelen vind ik echt waardeloos. Dat zorgt voor een heel koud lijf. En die bewuste keer, toen Bolleboos nog een kleuter was en Doerak en dreumes, kwamen we op de camping aan zonder sjaal. Hoe ik zo dom kon zijn om mijn sjaal te vergeten weet ik echt niet. Maar het feit was dat alle sjaals 180 kilometer verderop aan de kaptstok hingen. Gelukkig had ik wel mijn bak met allerlei kleurtjes victory garen van Lammy Yarns bij me. Dus dook ik snel in die bak. Ik haakte in no-time een sjaal volgens het patroon van de artfully simple infinity scarf. Het moest ook een beetje snel. Want ik had de sjaal nodig tijdens een dagje uit die we gepland hadden twee dagen later. Ook zo'n moment dat het weer omsloeg. Van heerlijk zonnig was het ineens koud en guur. De wind blies flink venijnig dus ik was blij met mijn sjaal. Ik moest hem wel drie keer omslaan. Want hij was wel een beetje dunnig.

Eenmaal weer op de camping haakte ik twee duinrozen uit het boek 100 bloemen om te haken en te breien. Die bevestigde ik op de sjaal. En klaar was ik.

Stiekem was ik nooit helemaal tevreden met mijn sjaal. De duinrozen waren wat te zwaar en trokken altijd naar het laagste punt. Terwijl ik de rozen juist halverwege mijn hals gepland had. Dus liep ik de hele dag aan mijn sjaal te hijsen. Ook bleef hij altijd een beetje dunnig. Echt warmte gaf hij niet. En op mijn werk vind ik een warme sjaal onmisbaar. Ik loop regelmatig op mijn werk met paarse handen van de kou. Ik trek gerust halverwege mijn jas van de kapstok en wandel met jas en al door de gangen en in de lokalen. De kinderen kijken er niet eens meer van op. Wel toen ik laatst met vingerloze handschoenen binnen kwam. Maar dat is in deze corona periode niet zo hygienisch. Een dikke sjaal is handiger. Ik draag veel bruin/blauwe kleurcombinaties. Maar een bruin, blauwe dikke sjaal had ik niet echt. Alleen dat dunnetje. Dus besloot ik afgelopen week dat daar verandering in moest komen. Ik trok dezelfde wollebolletjesbak te voorschijn. Want het hoort nog steeds tot mijn favoriete garen. Vooral om leuke decoraties mee te haken. Het blijft kleurvast hoe lang het ook in de zon hangt. Maar nu dwaal ik weer af. Ik was gebleven bij de bak garen die ik onder de kerstboom neerzette. Vlak naast mijn okergele stoeltje. En waar ik elke keer weer in dook om dezelfde kleurtjes te voorschijn te halen als ik jaren geleden gebruikte. Donkerbruin was echt nog een heel klein restje. De nieuwe kleur donkerbruin die ik had was lichter. Bij de laatste toer donkerbruin moest ik de begin en einddraad letterlijk aan elkaar knopen. Ik kon ze niet meer stevig onzichtbaar weg stoppen. Ondertussen haalde ik de duinrozen juist weer van mijn sjaal. Een uitdaging want meestal maak ik iets vast met de bedoeling dat het nooit meer los komt. Een van de rozen maakte ik vast op een lossen ketting. Die roos mocht dienst doen als versiering. Gisteren haakte ik dan toch eindelijk de laatste toer. Tenminste. Voor nu even. De sjaal is heerlijk warm. Maar wie weet kriebelt het binnenkort toch weer. Of begin ik met een andere kleurencombinatie. Ik zag heel veel leuke kleurtjes groen. Gecombineerd met zwart lijkt me dat erg leuk... Of zal ik dan ook een ander patroon uit zoeken? Er staan er genoeg op Mooglyblog. Nou ja ik houd jullie wel op de hoogte. ;-)

De sjaal is op veel verschillende manieren te dragen. Bij een jasje, op een tuniek als versiering of lekker bij een jurkje wanneer het al herfstig wordt of een koude lentedag is. Ps. alle foto's zijn van de nieuwe sjaal. Ik heb geen foto's van de oude.

Schuldgevoel met goede afloop

Voor de scholen dicht gaan nog even een berichtje op mijn blog. Want het zou zo maar kunnen dat dat met de kinderen om me heen even voorlopig niet gaat lukken. En ik had beloofd in mijn vorige bericht dat ik nog iets over een van Bolleboos zijn knuffels zou vertellen.

Ik had bedacht om voor Doerak en Bolleboos iets te maken voor Sinterklaas. Ik bedacht een gehaakte Pikachu voor Bolleboos. En een speelboek voor Doerak. En dan heb ik het niet over het afgelopen sinterklaasfeest. Ook niet voor het feest van vorig jaar. Maar het jaar daar voor. Ik knutselde eindeloos op zolder met veel moed en energie. Maar de cadeau's kwamen niet op tijd af. Toen sint eenmaal voorbij was en de urgentie er af was bleven de knutsels liggen. Er waren andere dingen. 

Uiteindelijk pakte ik het haakwerk van Bolleboos weer op. Het schuldgevoel wat elke keer boven kwam drijven als ik het half af werkje tegen kwam was sterk genoeg om er voor te zorgen dat ik het weer op pakte. Ik vond het niet heel leuk meer. Dat kwam waarschijnlijk omdat er druk achter zat. Ik had wat beloofd aan Bolleboos en dat moest nu eenmaal gebeuren. Maar eenmaal weer echt goed aan de gang kreeg ik er toch weer plezier in. Ik nam hem mee op naar de camping in de meivakantie. En was echt streng voor mezelf. Eerst die knuffel... dan wat anders. En zo kwam hij eindelijk af. Ik zette alle delen meteen vast. Dat vind ik zelf altijd een moeilijk karwei. Want meestal komen de onderdelen scheef te zitten. En moet ik meerdere keren dingen los halen en opnieuw vast maken. Maar onderdeeltje voor onderdeeltje ging het goed. Dan heb ik niet de spanning tijdens het haken dat ik zoveel tegelijk moet aanzetten straks aan het eind. 

Eenmaal af beloofde ik mezelf dat ik hem gelijk op de foto ging zetten. Maar de verhuizing had eerst prioriteit. En daarna kwamen er nog 1001 prioriteiten. Af en toe bekroop me een vaag schuldgevoel. Ik moest het knuffeltje nog op de foto zetten. Want ik wilde hem laten zien aan de maakster van het patroon: Sabrina. Nu ik afgelopen week toch met het fototoestel boven was om de deken op de foto te zetten begon ik ook maar meteen met het fotograferen van Pikachu. 

Waarom nu precies Pikachu? Bolleboos heeft een papa die gek is op gamen. En dan vooral de games van Nintendo. Hij is een verzamelaar. Nu verzamelt Mannie niet meer zo fanatiek als vroeger. Maar hij wil nog wel graag de topstukken hebben. Dus hier in huis staan alle Nintendoconsoles en een enorme verzameling spelletjes. Bolleboos grasduint graag in die spelletjes. En dus ontdekte hij Pokémon. Hij speelt verder nauwelijks spelletjes van Pokémon. Maar toen hij een knuffel van Pikachu ontdekte in een gamewinkel (wij bezoeken als we gaan winkelen nog al eens een gamewinkel omdat de mannen daar zo blij van worden.) wilde hij die graag hebben. Vandaar dat ik dit knuffeltje wilde maken. En toen ik daar ook nog een gratis patroon van vond kon mijn dag niet meer stuk. En toen Bolleboos eindelijk zijn Pikachu kreeg zijn dag ook niet meer.