Helemaal mesjokke van sokken

Nee, ik ga geen opmerking maken over lang geleden en dat soort ongein. Want dat is het gewoon. Elke keer neem ik me voor het bloggen weer op te pakken. Omdat ik het gewoon leuk vind om te doen. Ik houd van schrijven en bij houden wat ik allemaal maak. En missen jullie me echt dan ben ik onder steekjebijbeetje op instagram te vinden. Dus daar kunnen jullie mijn werkjes en verhaaltjes volgen. Toch kom ik hier nu ook weer even buurten. Ik pak de draad maar gewoon op vanaf nu. Dan zien we wel hoe lang ik het vol houd. (Oeps. Nu heb ik er toch een heel verhaal over gehouden.) 

Op dit moment ben ik vooral aan het breien. En dan brei ik vooral sokken. Heel veel sokken. Ontelbaar veel sokken. Omdat het zo leuk is, omdat je binnen 7 dagen een paar af kunt hebben, omdat ik zoveel bolletjes sokkengaren heb, omdat het zo makkelijk mee te nemen is, omdat je er zoveel nieuwe patronen en technieken mee kunt oefenen en omdat ze zo heerlijk zitten. Ik ben verslaafd. Verslaafd aan sokken breien. 

Een sokken wasje draaien is dan ook heerlijk. Gewoon lekker al je sokken op je wasrek mogen leggen. Ze allemaal met zorg even opspannen. En ze dan liggend laten drogen. En dan komt in de morgen het grootste feest. Dan mag je weer kiezen uit al je sokken paren. Voorlopig ben ik nog niet verzadigd. Er liggen 3 sokkenplannen klaar om uitgewerkt te worden. Maar dit zijn de sokken die ik de afgelopen tijd gemaakt heb. 

Kijken jullie even mee?

Het patroon van deze sokken is van Kerstin Balke. Beter bekend als Stine und Stitch. Ringelpiez sokken heten ze. Ik vond het geweldig om ze te breien en een plan te bedenken om van twee verschillende sokken toch een paar te maken. Ze waren dan ook in 7 dagen af. 

Deze sokken zijn ook van Kerstin Balke maar dan uit haar boek Soxx mixx. En ik heb hier ook precies gedaan wat dit boek als advies geeft. Alles in de mix gooien en breien maar. Het was zo leuk om hiermee bezig te zijn. Dat ik dit paar in 8 dagen af had. Het was mijn tweede inbreiproject. (Het eerste inbreiproject waren wanten. En was een kal. Soms is het goed om jezelf uit te dagen en mee te doen aan een kal. Dan zie je ineens hoeveel je eigenlijk kan) Hoewel ik echt nog wel ruzie heb met de draadspanning ben ik er heel tevreden mee. 

Deze sokken heb ik gebreid van een patroontje van wol en co en het heet Lizzard Point. Helaas is de steken bibliotheek van wol en co offline gehaald. Zo jammer. Gelukkig is er nog wel het een en ander terug te vinden via internet. 

En dit was een kal op instagram. Deze sokken heb ik gebreid in oktober. De kal heette dan ook socktober. De twee dames die deze kal organiseerden hadden een gratis patroon gekozen. Het was een Engels patroon en heette faux cables. De Ravelry naam van de ontwerpster is Imawale. Prachtige sokken maakt ze. Ik had nooit gedacht zo iets te kunnen. Maar door de kal begin je er dan toch aan. En dan krijg je dit eindresultaat. Zo gaaf. 

Nu zijn jullie een beetje op de hoogte van mijn sokkenbrei manie. Maar ik ben ondertussen ook een bolero aan het breien. En een vaatdoekje. Ik heb wat haakwerkjes naast mijn stoel liggen. En er staat een trui op de planning. Dus ik geloof dat ik maar wel snel aan de brei ga. Tenslotte is het zonde om al die wollebolletjes onaangeroerd te laten liggen. ;-)

Hebben jullie ook een manie? Welke? En genieten jullie er dan ook zo van?

Gebreid vest van sokkenwol

Daar is hij dan. Eindelijk. Eigenlijk weet ik niet eens wanneer ik er precies aan begonnen ben. 2 winters terug? Of zijn het er 3? Ik had mezelf al eens opgelegd geen nieuwe projecten meer te beginnen tot onder andere dit vest klaar zou zijn. Wat me vervolgens niet lukte.

Steeds opnieuw legde ik hem aan de kant. Koudwatervrees denk ik vooral. Want die kraag. Die moest ook gebreid worden. Als het eerste deel klaar was. Die zag er zo ingewikkeld uit. En dan had ik ook nog de bijzondere ambitie om geen zijnaden in het vest te willen. Dus breide ik voor en achterpanden aan elkaar vast. Maar hoe pas je dan het vest tussendoor? Als het allemaal op de rondbreinaald staat? Nou niet. En dat was zo spannend.

'Straks ben ik klaar en dan past het niet,' dacht ik steeds. En dan ging het hele tasje weer in de kast. Om het een paar maanden later weer dapper te voorschijn te halen.

 

Tot ik eindelijk aan de kraag begon. Toen kreeg ik er plezier in. Ik hield een complete administratie bij om precies te weten waar ik gebleven was. Om de kraag rond te laten lopen moest ik verkortte naalden breien. Dat was op zich niet zo'n probleem. Maar elke kabel was anders. Bij de een moest ik elke 19e naald kruisen. Bij de ander in de 21e naald. De volgende moest elke naald een stukje opschuiven. De ene kabel kwam heel regelmatig langs. Terwijl de ander na 6 verkortte naalden pas weer aan de beurt was. Aan een toerenteller had ik dus niet zoveel om precies bij te houden waar ik was gebleven. Ik moest wel 5 toerentellers hebben. Die heb ik niet. Dus gebruikte ik een opschrijfboekje waarin ik de kabel naam opschreef en het nummer van iedere naald. Toen de patronen eenmaal herhaald moesten worden schreef ik twee nummers op.

Uiteindelijk kwam het vest af. Weer bibberde ik. Hoe maak je zo'n kraag nu vast aan het vest. Komen de armsgaten wel goed uit? Hoe brei je de biezen aan. Zoals het in de beschrijving stond leek me niet zo handig. Ik wist dat ik nu door moest zetten. Na veel puzzelen, meten en uitvogelen werd het 1 geheel.

Wat heb ik van het proces genoten. Ondanks alle bibbers in mijn benen. Wat was het geweldig om te doen. En het resultaat is het allemaal dubbel en dwars waard.

Het hele vest is gebreid met sokkenwol van Lana Grossa Meilenweit. (Ja de dunne naaldjes maakten het project nog langer natuurlijk) Het patroon komt uit het Bergere de France boek van 2009/2010

Ook een trui gebreid? Lekker warm hè met dit weer.