donderdag 5 juli 2018

Veren geluk

Ik heb ooit al eens opgebiecht dat mijn favoriete dieren toch wel vogeltjes zijn. Als hulp juf in de onderbouw mag ik nog wel eens vriendenboekjes invullen. En bij lievelingsdier vul ik altijd in: 'vogeltjes, maar dan wel in de vrije natuur'. Met vogels in een kooi kan ik niet zoveel. Je zal maar gemaakt zijn om te vliegen en er nooit eens de ruimte voor krijgen. Dat is net zo iets als een kind in een speeltuin in een hokje opsluiten. Of een juf zonder kinderen voor de klas zetten. Nee geef mij maar vogeltjes die heerlijk scharrelen in de tuin. Of de vele watervogels die we elke dag weer tegenkomen als we naar school fietsen met de kinderen. Het is ongetwijfeld de vrijheid van zo'n diertje wat mij het meest trekt. Ooit hoorde ik dat je favoriete dier veel zegt over wie je zelf bent. En ik denk dat het bij mij zeker klopt. Geef mij maar de ruimte, vrijheid en de mogelijkheid om uit te vliegen als het gevaar van drukte te dicht bij komt. Dan ben ik op mijn best.

Doerak heeft ook iets met vogeltjes. Maar dan met wat ze nog al eens ergens laten vallen. Hun veren. Zodra ze een veer ziet wordt er een noodstop gemaakt. Of ze nu loopt of op de fiets is. Die veer moet mee naar huis. Hier liggen dus regelmatig veren in de vriezer want ik heb ooit gelezen dat een nachtje in de vriezer er voor zorgt dat de bacteriën dood gaan. Een sopje geven doe ik ook wel eens. Maar dan was je ook het vetlaagje er van af. Dan is de veer minder mooi. Dat is nog wel een beetje op te lossen door ze uit te kammen. Maar toch... met vetlaagje blijven ze het mooist.

Inmiddels hebben we wel ontdekt dat je met veren van alles kan. Je kan ze in een vaasje zetten.

Of zoals Doerak in een eigen versierd blik en dan neerzetten in haar boekenkast die een soort rariteitenkabinet is geworden. Er staan geen boeken in maar wel haar strijkkralen vormen, (ik heb ze voor deze gelegenheid geteld en kwam op 34. Maar in het verleden zijn er ook al een paar gesneuveld en ze worden wel eens cadeau gegeven.) haar werkjes van school, haar eerste schoentjes en ga zo nog maar even door.


Maar je kan veren ook mooi in een schilderij lijstje doen. Dat zie je nog al eens in woontijdschriften. Als we op de camping zijn lees ik ze nog al eens. Woontijdschriften.

Op een goede campingdag zag ik in een van die tijdschriften een eenvoudige veer die versierd was met verf. En omdat Doerak een indrukwekkende voorraad heeft opgebouwd besloten wij dat we dat maar eens gingen namaken. Ik kocht glitterlijm, twee dezelfde lijstjes bij de kringloop voor mij en twee dezelfde voor Doerak, en pakte mijn mooie stiften er bij. We zochten de mooiste veren uit. Want Doerak verzameld op de camping gewoon door. Ze moesten voor mij bij de woonkamer passen. Terwijl Doerak er een stel uitzocht die bij haar slaapkamer pasten. We zochten ook de juiste kleuren uit. Bij mij werd dat zalmroze, okergeel en een beetje goud. Bij Doerak juist zilver en roze. We konden aan de slag.


Toen de veren eenmaal droog waren deed ik ze in de lijstjes. Ik haalde de achterkanten uit de lijstjes want ik had alleen de glazen voorkanten nodig. Daarom moest ik ook twee keer twee dezelfde lijstjes hebben. Sommige pennen van de veren moest ik aan de achterkant wat dunner maken. Anders werd het geheel te dik en kreeg ik de lijstjes niet meer goed gesloten. Ik rangschikte ze zoals ik ze mooi vond. En Doerak zoals zij ze mooi vond. Gelukkig had zij een grotere lijst. Want ze kon moeilijk kiezen en wilde eigenlijk wel alle veren een plekje geven. We klemden de veren tussen te twee glazen ruitjes en bogen voorzichtig de achterkant pennetjes terug. Ziezo. Een verenschilderij. Niet duur gekocht van een of ander merk. Maar gewoon zelf gemaakt. Met een beetje hulp van de graag gelezen woontijdschriften.


De afgelopen dagen was ik ook weer druk met veertjes. Doerak vond eendenveren in het park, en een heleboel zwarte veren in de speeltuin achter het huis. Ze dacht dat er een vogel was opgegeten. Want er lagen er een heleboel. ;-) Dus de vriezer deed zijn werk weer. Maar ik heb er ook weer mee geknutseld. Deze keer met veertjes uit de winkel.


Bolleboos had zijn afsluitingsavond van de sportclub waar hij sinds dit jaar op zit. Waar vier lieve vrijwilligers zich elke week in het zweet werken om de kinderen een combinatie van karate, judo en zelfverdeding bij te brengen. En waar de voorzitter en secretaris van de stichting regelmatig hun neus laten zien. En de moeder van een van de trainers elke week de koffie en thee verzorgd voor de ouders. Want wij ouders blijven er gezellig bij om de vorderingen van onze kids te volgen. Ik heb inmiddels begrepen dat dat helemaal niet normaal is. Bij de meeste sportclubs breng je je kind en ga je zelf weer naar huis. Maar hier raak je als ouders automatisch meer betrokken bij de leiding omdat je ze elke week met de kinderen ziet trainen. Om ze te bedanken knutselde ik van alles bij elkaar.

Voor de trainers haakte ik vier gelukspoppetjes met een zwart 'karatepak' aan. Voor de voorzitter maakte ik een gewoon gelukspoppetje en voor de secretaris en de 'koffieoma' een waxinelichtje met tule, lint en veren. Zo konden Bolleboos en ik ze gisteren eens verrassen. Want elke week je vrije tijd in een stel kinderen steken is een ding. Maar dat ook nog eens heel goed en met heel veel passie doen is twee. Het zijn toppers en ze verdienen heel wat meer dan zo'n simpel gelukspoppetje.


Hier een overzicht van ons hoekje. Waar veertjes een plek hebben gekregen. Dit hoekje is helemaal zoals we zijn. Met schatten die we gewoon vonden in de natuur, (de half vermolmde planken en de veren natuurlijk) met handwerk, knutselwerk, kringloopvonsten (naaimachine tafel en lampenarmatuur, ons prachtige behang (wat waarschijnlijk door veel mensen oudbollig gevonden zal worden) en gezelschapsspelletjes. (de dozen zijn met zorg gekozen. Ze moesten passen in ons interieur. We hebben nog veel meer spellen. Maar die staan gewoon in de kast.) De kleuren zijn wat flets. Waarschijnlijk door de enorme uitbundige zon buiten. In het echt is het behang nog iets bruiner. (nog mooier) ;-)


Haha en die noodstoppen van Doerak voor de veren? We lagen net op de terugweg uit school bijna met z'n drieën over het fietspad omdat Doerak vol in de remmen ging... voor een veer. ;-)

vrijdag 8 juni 2018

Heerlijk warm... zo'n dekentje

Tante Clarisse was weer druk de afgelopen weken. De vrouw van een van Mannies broers verwacht een meisje. En natuurlijk wilde ik ook nu weer iets moois maken. Zoals ik voor alle nichtjes en neefjes iets gemaakt heb. Altijd in overleg met de aanstaande moeder en altijd stel ik eerst de vraag of de moeder het wel wil. Zo wilde de moeder van het oudste nichtje van mijn kant helemaal geen zelfgemaakt spul. Dat was toen helemaal niet in. (we praten echt over een aantal jaar geleden.) En veel verder dan een vestje of een truitje kwamen we niet in die periode. Alle dingen die je nu kan maken voor kinderen was toen nog helemaal niet in. Dit nichtje heeft toen ze een jaar werd een hele grote hond gekregen. (zelfgemaakte knuffels werden toen steeds populairder.) En die hond heeft ze werkelijk eindeloos achter zich aangesleept. En al is zij dan de enige die geen kraamcadeau heeft gehad, ze heeft zeker zoveel plezier gehad van mijn zelfgemaakte cadeau.

Mijn schoonzus twijfelde over wat ze wilde. Een vestje is zo lief. Maar een dekentje was toch ook wel heel fijn. Ik heb voor hun tweede ook een dekentje gemaakt. En wat heeft hij daar een plezier van gehad. Het was zijn troostdekentje toen hij ouder werd. Als hij moe of hangerig was kroop hij met dat bewuste dekentje op de bank. Tja, een groter compliment kan je niet krijgen. Als iemand iets mooi vind is dat fijn. Maar als het zo goed in de smaak valt en zo in de smaak blijft vallen dan is dat echt een feest.

Na een tijdje hakte ze de knoop door. Toen zo'n beetje half Nederland geveld was door het griepvirus wist ze wat ze wilde. Het moest een deken worden. Ze koos een patroon van Drops. En we planden een afspraak om garen te gaan kopen. Maar dat liep een beetje anders. Ook ons bleef het griepvirus niet bespaard. Ik kreeg griep, daarna zij, toen waren haar jongens ziek, toen onze kinderen en toen begon ik weer met overgeven. Werkelijk weken gingen voorbij. Maar eindelijk konden we met elkaar vertrekken. Haar jongens waren vrij, maar dat was geen probleem. Die konden wel mee.

Eenmaal in de auto voelde ze zich niet lekker. Maar we kwamen zonder gekkigheid bij de wolwinkel aan. Ze koos met zorg 3 kleuren, we rekenden af en gingen terug naar huis. Ze had geen zin in een kopje koffie, het lekkers wat ik meegenomen had voor haar en de jongens (en natuurlijk voor mezelf) sloeg ze af. Eenmaal thuis haalde ze net de wc niet meer. De plantjes in de voortuin kregen haar ontbijt. Och arme.

Natuurlijk heb ik toen maar even geholpen tot ik onze eigen kinderen moest gaan halen bij school vandaan. Want een zieke schoonzus laat je niet alleen. Eenmaal thuis kon ik ook voor haar aan het werk. Maar nu mocht ik aan het dekentje gaan werken.

En dat... dat was werkelijk een feest. Bij het proeflapje ontdekte ik het al. Wat een mooi garen. Wat een schitterend resultaat. Het is garen van Lammy YARNS. Rio heet het. 100% katoen. Met een beetje glans over het garen. Het is van Nederlandse makelij. Ik gebruik regelmatig garen van dit merk. Maar deze katoen gebruikte ik nu dus voor het eerst. En dat is me goed bevallen. Dat ga ik zeker vaker doen.

Ik twijfelde lang over het in elkaar zetten van de blokken. Zou ik een soort dambord maken met de gekleurde blokken afwisselend? Of zou ik schuine rijen maken? Dan moest ik nog een stel gekleurde blokken bij maken en had ik ineens een boel lichte blokken over. Of zou ik het doen zoals in het patroon? Maar dan kwam ik weer net wat lichte blokken te kort. Ik had van de gekleurde blokken een bol extra meegenomen maar had dat kennelijk van de lichte blokken vergeten. En juist daarvan kwam ik een bol te kort. Ik overlegde met de moeder, zij overlegde met de vader en ze wilde het door elkaar zoals in het patroon maar als ik nog een beetje wilde schuiven was dat niet erg. Dus haakte ik wat meer roze blokken en eerlijk gezegd vind ik dat een leuk resultaat geven. Zo hoort in het originele patroon geen twee roze blokken naast elkaar. Maar dat vind ik juist leuker.

Ik heb het aan elkaar maken een beetje anders gedaan dan de beschrijving. Eigenwijs als ik was vond ik het idee van de beschrijving niet mooi. Zoekend op internet kwam ik ook niet echt iets tegen. Dus rommelde ik net zo lang tot ik het naar mijn zin had. Ik heb de lapjes aan elkaar genaaid door de lapjes met de goede kanten naar elkaar toe te leggen, de draad steeds door beide lussen van de laatste toer te steken. Aan de goede kant loopt de naaidraad recht. Aan de verkeerde kant schuin omdat hij daar steeds een steek opschuift. Dit vond ik het mooiste resultaat geven.

En nu? Nu hopen we op en bidden we voor een kerngezond kindje. Want met al dat ziek zijn van de moeder in de zwangerschap heeft het kleine mensje wel genoeg antistoffen binnen gekregen.

vrijdag 18 mei 2018

vogeltje, vogeltje aan de wand...

Ik bleef maar in de vogeltjes sfeer. Al zit ik nu inmiddels midden in de vestjes. Maar dat verhaal komt later. Ik zal eerst de vogeltjes keurig langs laten komen. Dan blijven jullie met mij in de goede volgorde.


 Doerak mocht afgelopen schooljaar regelmatig op woensdag middag met de moeder van een vriendinnetje mee naar hun kerk. Daar houden ze een keer in de twee weken club. Ze luisteren er dan naar een verhaal uit de Bijbel, knutselen wat of doen een spelletje. De middag is van half 2 tot half 4. De kerk staat vlak bij onze basisschool en de kinderen die wat verder van school af wonen mogen meteen uit school mee. Ze schuiven dan aan een goed gedekte tafel die een van de andere moeders dan al verzorgd heeft. Krijgen heerlijk te eten en als de club begint dan draaien ze ook nog met het clubprogramma mee. Zo ook Doerak. (Bolleboos geeft niet zo om clubs. En zeker niet om knutselen. Dus hij hoefde niet zo nodig mee.) Ze vond het heerlijk. Ze had er elke keer weer zin in. En ik hoefde niet in korte tijd heen en weer te racen met de fiets of auto. Dat was best lekker.

Maar aan alle fijne dingen komt een eind. Zo ook aan het clubseizoen. De laatste middag werd aangekondigd. Ze gingen een speurtocht doen. Dus ging Doerak nog een keer meteen uit school mee. Op weg naar een heerlijke tafel vol met broodjes. En naar een fijne gezellige middag. Maar ik kon haar na zoveel verwennerij natuurlijk niet met lege handen aan laten komen. Er rijpte een plannetje in mijn hoofd. Als ik nu iets met vogeltjes bedacht...

De ene moeder heeft net een dochtertje gehad. Dus voor haar was het niet zo ingewikkeld. Ik gokte op de kleuren en haakte een roze met witte vogeltjes takje. Van het vogeltje van mijn nieuwe zelfbedachte patroon natuurlijk.


De andere moeder is dezelfde moeder die al een paar keer iets bij mij besteld had. En ik vond dat zij nu ook wel eens vogeltjes verdiend had. Maar haar jongste is net zo oud als Doerak. Dus of ze nog zo blij werd van een vogeltjestakje? Ik besloot een kaarten ketting te maken. Waar ze mooie kaarten, werkjes van de kinderen of bijzondere Bijbelteksten aan op kan hangen. Voor haar kleur hoefde ik niet lang na te denken. Natuurlijk werd het blauw. Dat is haar lievelingskleur. En zo haakte ik in twee weken tijd 4 vogeltjes, de nodige bloemetjes, een vlinder en kralen. De avond voor de club was alles klaar. De volgende morgen pakte ik het in en Doerak mocht het, zo trots als een pauw, uit school mee nemen naar de club.

Toen ik vroeg wat de moeders er van zeiden zei ze: "Dat weet ik niet meer." Tja, daar kan je niet veel van opschrijven. Maar gelukkig hoorde ik later van de moeders zelf dat ze er blij mee waren. De een vond het veel te gek. Maar zei dat de ander had gezegd: "Oh, dat zet ze zo in elkaar." En zo is het maar net.

woensdag 11 april 2018

Nog meer gehaakte vogeltjes

"Of ik nog meer vogeltjes wilde haken," vroeg dezelfde moeder op het schoolplein als in het vorige bericht. "Ik vind het leuk om een kinderwagenspanner cadeau te geven. Zie je dat zitten?" Natuurlijk zag ik dat zitten. En vooral omdat ik nu eindelijk een eigen vogeltje heb. Tijden heb ik zitten ontwerpen. Verschillende vogeltjes zijn al de revue gepasseerd. Maar elke keer kozen mensen toch weer voor het dol-op-wol vogeltje. Die van mij was wel leuk... maar die andere is toch het leukst zeiden mensen dan. Maar ik wilde er zelf een ontwerpen. Ik wil iets van mezelf weggeven. Dat vind ik het leukst. Dus ging ik op nieuw aan de slag. Wel gebaseerd op het model van het dol-op-wol vogeltje. Maar toch helemaal van mezelf. En dat is gelukt. Een vogeltje met hartjes vleugeltjes en een open bekje. Dit patroon werd meteen geaccepteerd door "mijn klant."

Eenmaal een duidelijk beeld van kleur en patroon ging ik katoen garen kopen. Ik vind katoen toch iets meer geschikt voor speelgoed. Gewoon omdat het zo veel makkelijker uitgewassen kan worden. Het 100 procent acryl garen wat ik altijd gebruik voor de vogeltjes die voor de sier zijn is kleurvast en glanst mooi. Maar het blijft op den duur minder mooi als het regelmatig gebruikt wordt.

Het haken moest tussendoor deze keer. Bolleboos zijn vest was bijna af. En ik ben voor een dekentje bezig. Want tante Clarisse mag weer aan de slag. Als het goed gaat komt er in juli een klein meisje bij in de schoonfamilie. Maar de vogeltjes hadden toch ook voorrang. Want het was een bestelling. (wat klinkt dat hè?) ;-)

Gelukkig vlotte het goed. En net voor het paasweekend kwam het af. Zaterdagavond rondde ik de laatste handelingen af en was de kinderwagenspanner klaar. Heerlijk. Na het paasweekend vond er een klein handeltje plaats op het schoolplein. Ik leverde mijn wagenspanner af en nam mijn geld in ontvangst. Toch wel heel stoer. 

Oh en nog een tip, een tijdje geleden kocht ik veiligheidsoogjes. Ik wilde dat ook wel eens proberen. Veilig voor kinderspeelgoed. Maar wat een drama. Na meerdere oogjes vernield te hebben omdat ik ze er absoluut niet in kreeg zaten er eindelijk twee oogjes in een knuffeltje. Gelukkig was het een knuffeltje voor mijn eigen kinderen. Want na een paar dagen keek ik heel verbaasd op de grond. Wat lag daar nu voor gek dopje? Ik kon de herkomst van het dopje nu niet direct achterhalen dus verdween het dopje in de vuilnisbak. Tot Bolleboos met zijn knuffel aan kwam lopen. Mama, er is een oogje af. En ja  hoor, het was echt waar. Het achterstukje zat nog in het gehaakte lijfje maar het oogje was gewoon afgebroken. Nu wist ik ook waar het dopje vandaan kwam. Wat een "veiligheid!" Toen heb ik het andere oogje ook maar afgeknipt (wat me weinig moeite kostte) en met goed stevig draad twee knoopjes vastgezet. Die zitten er tot op de dag van vandaag nog steeds. En achter de knoopjes, ergens in het lijfje zitten nog steeds de achterkanten van de veiligheidsoogjes. Kijk dus erg uit met veiligheidsoogjes. Want een dreumes zou het dopje zonder pardon in zijn mond gestopt hebben.

zondag 1 april 2018

Dol op vogeltjes

"Heb jij een voorraad van die leuke vogeltjes die je van tijd tot tijd maakt?" vroeg een moeder op het schoolplein aan mij. Nee dat heb ik niet. Maar natuurlijk kan ik wel iets maken. Maar nu kwam het probleem om de hoek. Het moest wel in 2 dagen af zijn. Ze had namelijk al een afspraak staan om op visite te gaan bij iemand die zwanger is. Ze wilde graag een cadeautje meenemen. En na een tijdje denken was ze bij mij uitgekomen. Maar ja hoe tover ik in 2 dagen tijd een vogeltjes slinger uit mijn haakpen. Dat zag ik nu niet direct voor me.
 Toch liet haar vraag me niet los. Toen ik haar 's middags weer sprak had ik een oplossing. Ik kan natuurlijk ook 1 vogeltje maken. Dat lukt me wel. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kreeg de kleuren door en kon aan de slag.

Het haken ging buiten gewoon voorspoedig. Die middag was er al bijna een vogeltjes lijf. De volgende dag stond vooral in het teken van de afwerking. Vleugeltjes en snaveltje bevestigen, een slinger om het takje aan op te hangen, een vlinder, en een takje regelen. Ik heb meerdere takjes in meerdere kleuren. Een witte vond ik het mooist. Maar of het was een dun gekronkeld takje waar ik niets mee kon of het was een takje waar op sommige plekken de verf af was. Bovendien moest ik er een stuk afzagen want ze waren allemaal te lang. Dus koos ik een dikkere tak met verfschade. Eerst zaagde ik hem korter. Daarna verfde ik hem bij. Hier een stipje, daar een tipje...

 Ik trok me terug op zolder en zette alles in elkaar. Heerlijk. Vooral omdat alles zo lekker en soepel ging. Tegen de avond kon ik een appje sturen dat alles klaar was. Wat een genot zo'n projectje tussendoor.

 Ps. voor degene die het nog niet weten of mijn volgeltjes nog niet eerder gezien hebben: Het patroon van het vogeltje is van dol op wol.

zondag 4 maart 2018

Doeraks nieuwe luizencape (met naaibeschrijving en bloemen haakpatroon)

Vorige week kwam ik toevallig even bij de kapstok van Doeraks klas op school. Waar de kleuters door de ouders tot in de klas gebracht mogen worden gaan de kinderen vanaf groep 3 in rijen naar binnen. Dus kom je als moeder eigenlijk niet verder dan het schoolplein. Nu moest ik even iets ophalen en viel mijn blik op haar luizencape. De cape waar ik hier al eens over schreef. Waar de S haak normaal gesproken alleen vanaf het bovenste deel uitsteekt kwam nu ook het onderste stuk te voorschijn. Aan de zijkant van de stof. Er zat een gat in. En bij een nadere inspectie was het niet alleen dat ene gat. Dat kleine korte stukje stof aan de bovenkant wat steeds met de haak te maken had gehad was op vele punten bijna door. Of zelfs helemaal. Dus nam ik de cape de vrijdag voor de vakantie mee naar huis. Een mooi klusje om in de vakantie een nieuwe te maken.

Doerak mocht net als de vorige keer zelf de stof uitzoeken. Tot mijn verrassing koos ze een heel andere stof dan haar vorige cape. Het is een stof die bij de IKEA vandaan komt. Maar ik denk niet meer dat ze hem in de collectie hebben. Hij komt uit 2009 zag ik. Ze was heel zeker van haar keuze. Ik plande dat ik op de woensdag ochtend zou gaan beginnen. Dan gingen de kinderen naar een kerk in ons dorp waar ze activiteiten hadden georganiseerd. Had ik mooi mijn handen vrij om aan de slag te gaan.

Zo bedacht, zo gedaan. Die woensdag ging ik naar mijn (voor jullie inmiddels bekende) zolder, zette de naaimachine op tafel en sloopte Doeraks oude cape. Ik gebruikte de stof als patroon. Ik kon me herinneren dat ik de cape de vorige keer iets groter had gemaakt. Dus besloot ik hem nu niet nog groter te maken. Haar jas past er voorlopig prima in.

 Ik knipte de stof met een naadtoeslag. Het ronde deel onderaan iets ruimer zodat ik er een mooie zoom in kon leggen.
 De stof is langs de zijkanten zo'n 76 cm.
 Daarna was het een kwestie van zigzaggen en de open zijkant dichtspelden.
 Aan de bovenkant trok ik een lijntje op precies een centimeter hoogte vanaf de stofvouw. Hier moet straks de haak doorheen.
 Na het dicht stikken en het open strijken van de naad zie je aan de goede kant het kiertje waar de haak doorheen kan.

Terwijl ik de zoom aan het spelden was belde een van de vrijwilligers van de kerk. Doerak had buikpijn. Of ik haar wilde komen halen. Naaimachine uit en wegwezen. Snel ons meisje opgehaald die eenmaal goed en wel thuis weer mee moest om Bolleboos op te halen die het programma wel af gemaakt had. Tja, dat was einde vrije ochtend.
 Later die week (Doerak heeft de rest van de week ziek op de bank gehangen. Het is een hele hardnekkige buikgriep.) had ik de tijd om de zoom vast te stikken. Om het allemaal wat gezelliger te maken haakte ik wat bloemetjes. Bloemetjes die ik zelf ontwierp want ik wilde ze op de bloemetjes die op de stof stonden laten lijken.
 Voor de grote bloem haakte ik 5 gele vasten in een ring. Daarna met donker roze in alleen de voorste lussen van het gele hartje: 3 lossen in de eerste vaste, 1 dubbel stokje en 1 stokje in dezelfde vaste, [1 stokje, 1 dubbel stokje en 1 stokje in de volgende vaste] en herhaal de omschrijving tussen de haakjes nog 3 keer. Hecht af.
Haak met licht roze [1 vaste en 1 stokje tussen de eerste en de laaste steek, 1 losse, 1 vaste en 1 stokje tussen de volgende twee steken, 1 losse, 1 halve vaste tussen de volgende twee steken] Herhaal wat tussen haakjes staat nog 4 keer en hecht af.
Door de achterste lussen van het gele hartje haakte ik eerst een rondje van 3 stokjes per steek. Het eerste stokje verving ik weer door 3 lossen. Nu had ik 15 stokjes. [Daarna haakte ik 3 lossen en een dubbelstokje in de eerste steek, 1 stokje in de volgende steek, 1 dubbelstokje in de volgende steek, 3 lossen en 1 halve vaste in dezelfde steek.] Herhaal wat tussen haakjes staat nog 4 keer. Om de eerste 3 lossen te maken moet je wel eerst een halve vaste in de volgende steek maken. Werk de draadjes weg en houd alleen het gele begindraadje over om het bloemetje op de stof te kunnen zetten.
 Omdat ik na een tijdje het bloemetjes haken een beetje zat begon te worden bedacht ik nog een kleinere variant. Ik begon wel weer met een hartje van 5 vasten in een ring. Maar ik haakte met roze 3 vasten in elke gele vaste. Ik deed dat gewoon door beide lussen. Daarna haakte ik met lichtroze [1 vaste en 1 half stokje in de eerste vaste, 1 vaste en een half stokje in de volgende vaste en 1 halve vaste in de volgende vaste] Dit herhaalde ik tot ik rond was. En zie daar. Ook in de natuur heb je kleine en grote bloemen.
 Doerak vond de roze bloemen erg mooi. Maar er stonden ook groen met crème bloemen op de stof. Ze vond dat ik die ook moest haken. Omdat de blaadjes onregelmatig getekend zijn heb ik ook onregelmatige bloemblaadjes gehaakt. Met groen haakte ik 10 vasten in een ring. Met crème haakte ik afwisselend in 1 vaste: [1 stokje, 1 dubbel stokje en 1 stokje] of [1 half stokje, 1 stokje en 1 half stokje] of [2 stokjes]. Tussen de blaadjes haakt ik steeds een halve vaste in de volgende vaste.

 Voor de bovenkant maakte ik een grotere variant van de grootste bloem. Maar nu haakte ik geen 5 vasten in een ring. Maar 8 halve stokjes. Zo kreeg ik ook acht bloemblaadjes.

 Toen mochten de bloemen op de cape. En zie daar. Doerak kan haar jas weer veilig weghangen.


 Nu maar hopen dat ze morgen ver genoeg opgeknapt is. Ze klaagt nog steeds over buikpijn. En ze is nog steeds hangerig. Gisteren gaf ze ineens weer over. Dus het is nog even afwachten. Maar ik hoop dat ze ver genoeg is opgeknapt. Ze vind school zo leuk.


maandag 26 februari 2018

Zomers vestje voor zomerse jurk

Vorige voorjaarsvakantie (ja dat is een jaar geleden) waren we als uitje naar Miniworld Rotterdam geweest. Na dat we de stad en zijn omgeving in het klein gezien hadden besloten we het winkelcentrum nog even te bezoeken. Het was er toch dichtbij en Bolleboos had schoenen nodig. De schoenen vonden we. En natuurlijk konden de mannen het toen niet laten. Ze moesten nog even de mega media winkel bezoeken. Doerak en ik zochten een ander tijdverdrijf. Wij kwamen in een hele grote kledingwinkel terecht. Ik kende de winkel niet maar er hing van alles. Allerlei feestkleding. Omdat Doerak een jurk voor de zondag nodig had besloten we het er maar op te wagen. Eens kijken wat er allemaal hing en veel belangrijker, wat haar goed paste.

Ze vond het een feest. Jurkjes zijn zo wie zo wel haar ding. En al die glitter en glamour kan haar ook zeker bekoren. Dus paste ze zoet alle jurkjes die er hingen en vond ze haar oordeel: 'Zit goed hoor mam. Heel goed,' belangrijker dan de mijne. Ik was niet zomaar tevreden. Dat botste uiteraard een beetje. Uiteindelijk kwamen de mannen naar ons toe en kwamen met ons vieren tot een keus. Het werd een prachtige bloemenjurk. Met aqua blauwe ceintuur, gouden randjes en een paarse bloem. Heerlijk over de top. Maar ze is maar een keer klein. Eenmaal een jaar of wat ouder en ik krijg ze alleen nog maar in een strakke spijkerbroek gehesen. Vooruit, we doen het. Wat was Doerak gelukkig.

Eenmaal thuis besloot ik dat er een klein vestje over de jurk moest komen. De jurk was mouwloos en dat is op veel dagen in Nederland een beetje koud. Dus ging ik naar de plaatselijke wolwinkel en kocht daar bijna precies dezelfde kleur garen als de ceintuur. En toen kwam de uitdaging. Een patroon.

Ik zocht, keurde af, zocht verder, keurde er nog meer af. Eindelijk vond ik er een op ravelry. Maar natuurlijk kwam het garen niet overeen met de maatvoering op het patroon. Bovendien was het vestje iets te groot. En was het voor 1 maat beschreven. Dat krijg je als je zo kritisch bent. Dus moest ik volop aanpassen. En rekenen. En nog meer aanpassen. De lange mouwen moesten kort. En ik wilde de mouwen meteen vasthaken. Omdat ik bang was dat anders met inzetten het patroon niet goed door zou lopen. Het was een heel gedoe. Als ik zelf een patroon bedacht had was ik waarschijnlijk net zo snel geweest. Maar gelukkig kwam het vestje op tijd af. (en gelukkig bleef het best lang koud vorig voorjaar en mocht mevrouw de eerste paar keer met lange mouwen onder haar jurk naar de kerk.)
Hier zie je duidelijk dat mijn rekenwerk niet voor niets was. Het patroon van de mouwen loopt perfect door met het patroon van de jurk.

Op de eerste stralende voorjaarsdag zat onze dame keurig gekapt en gekleed in de kerk. Met gouden glitterschoenen, en gouden elastiekjes in haar haar. Tja, en als dan een lieve man van in de 80 zijn zwart leren schoenen wel met jouw gouden balerina's wil ruilen dan straal je natuurlijk van oor tot oor.  (En ben je stiekem een beetje opgelucht dat hij die balerina's niet past en jij jouw schoenen gewoon mag houden)