Veren geluk

Ik heb ooit al eens opgebiecht dat mijn favoriete dieren toch wel vogeltjes zijn. Als hulp juf in de onderbouw mag ik nog wel eens vriendenboekjes invullen. En bij lievelingsdier vul ik altijd in: 'vogeltjes, maar dan wel in de vrije natuur'. Met vogels in een kooi kan ik niet zoveel. Je zal maar gemaakt zijn om te vliegen en er nooit eens de ruimte voor krijgen. Dat is net zo iets als een kind in een speeltuin in een hokje opsluiten. Of een juf zonder kinderen voor de klas zetten. Nee geef mij maar vogeltjes die heerlijk scharrelen in de tuin. Of de vele watervogels die we elke dag weer tegenkomen als we naar school fietsen met de kinderen. Het is ongetwijfeld de vrijheid van zo'n diertje wat mij het meest trekt. Ooit hoorde ik dat je favoriete dier veel zegt over wie je zelf bent. En ik denk dat het bij mij zeker klopt. Geef mij maar de ruimte, vrijheid en de mogelijkheid om uit te vliegen als het gevaar van drukte te dicht bij komt. Dan ben ik op mijn best.

Doerak heeft ook iets met vogeltjes. Maar dan met wat ze nog al eens ergens laten vallen. Hun veren. Zodra ze een veer ziet wordt er een noodstop gemaakt. Of ze nu loopt of op de fiets is. Die veer moet mee naar huis. Hier liggen dus regelmatig veren in de vriezer want ik heb ooit gelezen dat een nachtje in de vriezer er voor zorgt dat de bacteriën dood gaan. Een sopje geven doe ik ook wel eens. Maar dan was je ook het vetlaagje er van af. Dan is de veer minder mooi. Dat is nog wel een beetje op te lossen door ze uit te kammen. Maar toch... met vetlaagje blijven ze het mooist.

Inmiddels hebben we wel ontdekt dat je met veren van alles kan. Je kan ze in een vaasje zetten.

Of zoals Doerak in een eigen versierd blik en dan neerzetten in haar boekenkast die een soort rariteitenkabinet is geworden. Er staan geen boeken in maar wel haar strijkkralen vormen, (ik heb ze voor deze gelegenheid geteld en kwam op 34. Maar in het verleden zijn er ook al een paar gesneuveld en ze worden wel eens cadeau gegeven.) haar werkjes van school, haar eerste schoentjes en ga zo nog maar even door.

Maar je kan veren ook mooi in een schilderij lijstje doen. Dat zie je nog al eens in woontijdschriften. Als we op de camping zijn lees ik ze nog al eens. Woontijdschriften.

Op een goede campingdag zag ik in een van die tijdschriften een eenvoudige veer die versierd was met verf. En omdat Doerak een indrukwekkende voorraad heeft opgebouwd besloten wij dat we dat maar eens gingen namaken. Ik kocht glitterlijm, twee dezelfde lijstjes bij de kringloop voor mij en twee dezelfde voor Doerak, en pakte mijn mooie stiften er bij. We zochten de mooiste veren uit. Want Doerak verzameld op de camping gewoon door. Ze moesten voor mij bij de woonkamer passen. Terwijl Doerak er een stel uitzocht die bij haar slaapkamer pasten. We zochten ook de juiste kleuren uit. Bij mij werd dat zalmroze, okergeel en een beetje goud. Bij Doerak juist zilver en roze. We konden aan de slag.

Toen de veren eenmaal droog waren deed ik ze in de lijstjes. Ik haalde de achterkanten uit de lijstjes want ik had alleen de glazen voorkanten nodig. Daarom moest ik ook twee keer twee dezelfde lijstjes hebben. Sommige pennen van de veren moest ik aan de achterkant wat dunner maken. Anders werd het geheel te dik en kreeg ik de lijstjes niet meer goed gesloten. Ik rangschikte ze zoals ik ze mooi vond. En Doerak zoals zij ze mooi vond. Gelukkig had zij een grotere lijst. Want ze kon moeilijk kiezen en wilde eigenlijk wel alle veren een plekje geven. We klemden de veren tussen te twee glazen ruitjes en bogen voorzichtig de achterkant pennetjes terug. Ziezo. Een verenschilderij. Niet duur gekocht van een of ander merk. Maar gewoon zelf gemaakt. Met een beetje hulp van de graag gelezen woontijdschriften.

De afgelopen dagen was ik ook weer druk met veertjes. Doerak vond eendenveren in het park, en een heleboel zwarte veren in de speeltuin achter het huis. Ze dacht dat er een vogel was opgegeten. Want er lagen er een heleboel. ;-) Dus de vriezer deed zijn werk weer. Maar ik heb er ook weer mee geknutseld. Deze keer met veertjes uit de winkel.

Bolleboos had zijn afsluitingsavond van de sportclub waar hij sinds dit jaar op zit. Waar vier lieve vrijwilligers zich elke week in het zweet werken om de kinderen een combinatie van karate, judo en zelfverdeding bij te brengen. En waar de voorzitter en secretaris van de stichting regelmatig hun neus laten zien. En de moeder van een van de trainers elke week de koffie en thee verzorgd voor de ouders. Want wij ouders blijven er gezellig bij om de vorderingen van onze kids te volgen. Ik heb inmiddels begrepen dat dat helemaal niet normaal is. Bij de meeste sportclubs breng je je kind en ga je zelf weer naar huis. Maar hier raak je als ouders automatisch meer betrokken bij de leiding omdat je ze elke week met de kinderen ziet trainen. Om ze te bedanken knutselde ik van alles bij elkaar.

Voor de trainers haakte ik vier gelukspoppetjes met een zwart 'karatepak' aan. Voor de voorzitter maakte ik een gewoon gelukspoppetje en voor de secretaris en de 'koffieoma' een waxinelichtje met tule, lint en veren. Zo konden Bolleboos en ik ze gisteren eens verrassen. Want elke week je vrije tijd in een stel kinderen steken is een ding. Maar dat ook nog eens heel goed en met heel veel passie doen is twee. Het zijn toppers en ze verdienen heel wat meer dan zo'n simpel gelukspoppetje.

Hier een overzicht van ons hoekje. Waar veertjes een plek hebben gekregen. Dit hoekje is helemaal zoals we zijn. Met schatten die we gewoon vonden in de natuur, (de half vermolmde planken en de veren natuurlijk) met handwerk, knutselwerk, kringloopvonsten (naaimachine tafel en lampenarmatuur, ons prachtige behang (wat waarschijnlijk door veel mensen oudbollig gevonden zal worden) en gezelschapsspelletjes. (de dozen zijn met zorg gekozen. Ze moesten passen in ons interieur. We hebben nog veel meer spellen. Maar die staan gewoon in de kast.) De kleuren zijn wat flets. Waarschijnlijk door de enorme uitbundige zon buiten. In het echt is het behang nog iets bruiner. (nog mooier) ;-)

Haha en die noodstoppen van Doerak voor de veren? We lagen net op de terugweg uit school bijna met z'n drieën over het fietspad omdat Doerak vol in de remmen ging... voor een veer. ;-)

Waxinelichtje houder van een glazen pot

Afgelopen week vierde onze Doerak haar laatste kleuterfeest. Na de grote vakantie mag ze naar groep 3. Toen we haar als 4 jarig meisje naar school brachten vond ik het een heerlijk idee dat ons kleine meisje heerlijk 2,5 jaar zou kleuteren. Lekker laten spelen, bewegen en knutselen. Alleen maar ruiken aan letters en tot 20 tellen. Leren kan ze nog lang genoeg.Tot we eind groep 1 bij de juf geroepen werden. Wat we er van vonden als onze kleine meid naar groep 2 zou gaan. Dan had ze maar een half jaar groep 1 gedaan. Maar cognitief en sociaal-emotioneel liep ze zo ver voor. Dat ze gemakkelijk met de kinderen van groep 2 mee zou kunnen doen. De testresultaten lieten dat inderdaad zien. 2 jaar groep 2 vonden wij geen enkel probleem. Dus schoof onze kleine meid door.

Tot we in januari opnieuw de toetsresultaten onder ogen kregen. Ze waren zo hoog. Op alle gebieden. Dat nog een jaar groep 2 eigenlijk geen optie was. Bibbers in onze benen op de terugweg naar huis. Willen we dit? Dan is ze 11 als ze straks naar het voortgezet onderwijs moet. En ons kleine meisje is nog zo speels. Maar we moesten ook toegeven dat dit zelfde meisje wel erg leergierig is. Rekenen, lezen, briefjes schrijven. Dat is niet heel gemiddeld voor een meisje van half groep 2. Dus hebben we de knoop doorgehakt. Na de vakantie is het klaar met kleuters in ons huis. Al blijft ze tot februari natuurlijk ook gewoon een meisje van 5.

Terug naar het kleuterfeest. Dat laatste kleuterfeest. Daar moest ik als hulpjuf bij zijn. Alle jaren is het kleuterfeest op mijn werkdag. En vrij nemen kan je niet als je in het onderwijs zit. Maar ik wilde zo graag een keertje meehelpen. Dat ik op mijn werk aan de andere hulpjuffen heb gevraagd of ze wilden ruilen. En ja, de juf van donderdag kon haar dag wel ruilen. Kon ze meteen met haar zoon mee die die dag op excursie ging. Zo sloegen we twee vliegen in een klap.

Ik genoot van het kleuterfeest. Het was een heerlijke dag. Niet te warm, niet te koud. We aten koekjes, patat, ijs en dronken veel limonade. We speelden spelletjes, keken naar een voorstelling van een clown en speelden in de speeltuin.

Toen dochterlief en ik moe maar voldaan thuiskwamen moest ik even creatief aan de slag. Om mijn collega te bedanken dat ze haar dag wilde ruilen knutselde ik een cadeautje in elkaar. Ik nam zwart ijzerdraad en reeg er een stel crème witte parelkraaltjes op. Daarna haakte ik met het ijzerdraad een ketting van lossen en schoof ik om de zoveel steken een kraal naar voren die ik dan vervolgens mee haakte.

Ik haakte uit het boekje 100 bloemen om te breien en te haken (hier al heel wat vaker genoemd) een rozenknopje van heel dun haakgaren. Twee blaadjes er bij. En een hartje van frivolité. Het hartje vond ik ergens op internet en de foto was zo duidelijk dat ik hem van de foto namaakte.

Ik wikkelde touw en de gehaakte lossenketting om een glazen potje. Nog een beetje touw om het schroefdraad bovenaan het potje. Het roosje met de blaadjes op het bovenste stukje touw. En ik hing het hartje als hangertje onder het roosje. Een waxinelichtje er in en klaar was ik.

Dan is het altijd spannend of je cadeau in de smaak valt. Maar gelukkig vond mijn collega het erg leuk. Ze kon er zeker iets mee zei ze. Dat was nu precies de bedoeling.

Ook een mooi cadeau in gedachten om te maken. Begin er maar snel aan. Het is leuk om te maken en om te geven.

Denk niet zwart, denk niet wit...

Ik ben niet zo zwart wit. Ik houd erg van grijs tinten. Tenminste als het gaat om het geven en vormen van mijn mening. In mijn interieur heb ik op het moment helemaal geen grijs. Daar houd ik dan weer meer van bruin. Van aardetinten. Met okergeel voor de zonneschijn en een vleugje zalmroze voor het zachte gevoel.

Niet zo zwart wit dus. Ik vind een waarheid nooit helemaal een absolute waarheid. Vaak kan je dingen vanaf meerdere kanten bekijken. Sommige dingen lijken van de ene kant een heel overtuigd ja. Maar als je het via een ander standpunt bekijkt kan het ineens wel een heel overtuigd nee worden. Daarom roep ik nooit zo hard ja of nee. Het grote voordeel van dingen van allerlei kanten te kunnen bekijken is dat je heel veel mensen begrijpt. Je kan in heel veel dingen inkomen. Natuurlijk is daar altijd nog mijn eigen hoofd. Mijn eigen gevoel. Mijn eigen hart. Dat gebruik ik uiteindelijk echt wel als leidraad. Maar stellig overtuigd zal je mij zelden vinden.

Heel af en toe ben ik dat wel. Zo overtuigd was ik bijvoorbeeld over mijn zwart witte badkamer. Die te nieuw is om er zomaar uit te halen. Maar waar ik nooit zelf voor gekozen zou hebben. Hij zat er simpelweg al in toen we ons huis kochten. Waar meer dan de helft van de Nederlanders een gat in de lucht zou springen bij het hebben van een zwart witte badkamer vond ik het niets. Het is zo... zwart wit. Mannie begreep mijn aversie niet direct. Kijk wit leek me nog minder mooi. Dan was zwart misschien wel een goede tegenhanger. Maar het is toch maar gewoon zwart wit. En dan ook nog al die tegels. Oké in de tegels zit ook grijs. Maar dan nog. Ik had ook nog geprobeerd om de boel een beetje te stylen. Een beetje paars met roze leek me wel gezellig. Wat rietenmandjes voor het speelgoed. Maar dan was het nog niet wat ik wilde. Elke keer als ik in bad lag dan miste ik warmte. En dat ligt beslist niet aan onze gloednieuwe ketel die voor al dat heerlijke warme water in bad had gezorgd.

 (Als echte voor-de-metamorfose-foto's heb ik natuurlijk de boel niet opgeruimd toen ik foto's maakte van de oude situatie. Want dan is het contrast nog groter. Dan doen ze met echte metamorfoses ook altijd. Let er maar eens op.)

Op een goede dag stapte ik naar de bouwmarkt. Ik was op zoek naar nieuwe stoelen in onze zithoek. Gewoon zo maar even neuzen. Ik zat eens hier. En ik zat eens daar. Ik probeerde ondertussen met mijn sleutels en een onderzetter hoe de stoel zou zitten als ik zat te haken. En proefzittend in de bouwmarkt kreeg ik ineens op een geweldig idee. Waarom hang ik niet gewoon allerlei gezelligs aan de muur. Dus ging ik naar de accessoires afdeling. Ik pakte vaasjes, kaarsen borden, een rechthoekig dienblad, nog een dienblad met een leuke tekst er op, en een paar kaarten met mooie teksten. Ik nam meteen goed plakband mee waarmee ik al mijn spullen aan de muur zou kunnen hangen. In mijn achterhoofd zaten fotolijstjes die ik thuis had liggen. En twee potjes verf. Okergeel en zeegroen. Thuis zal ik ook nog wel meer vaasjes vinden, bedacht ik. Zo rekende ik af en reed ik naar huis.

Eenmaal thuis ging ik aan de slag. Ik vond inderdaad een plastic fles die er vast leuk uit zou gaan zien als ik hem verfde. Er zat nog ketjap in. Maar stiekem in mijn achterhoofd wist ik dat die over de datum was. Dus een goed moment om de fles leeg te gooien en om te spoelen. Ik nam twee zilverkleurige waxinelichthouders die nu al in de badkamer stonden en twee zwarte olielampen. Daar ging ik met de verf. Op het kaarsenbord legde ik schelpen die ook niet ontkwamen aan mijn verfkwast. Zelfs de schelpen werden okergeel of zeegroen.

Daarna waren de fotolijstjes aan de beurt. De rand van het nieuw gekochte dienblad moest er ook nog aan geloven. Die werd ook okergeel. Ook die kreeg een stel schelpen. Die legde ik op de rand nadat ik ze ook versierd had met mijn potjes verf.

 

De volgende dag vond ik nog het huisje en de pannen onderzetter met het badkussen bij het warenhuis in ons eigen dorp. En nog weer later vond ik de prachtige mand waar al het speelgoed in past van de kinderen dat ze gebruiken in bad. En bij de kringloop vond ik het schaaltje waar mijn oorbellen en andere sieraden in passen als ik ze niet draag. Stapje voor stapje werd het een geheel. En eerlijk is eerlijk: onze badkamer is nu niet meer zwart wit. En met al die teksten is het al helemaal niet meer koud. Het is er heerlijk warm geworden. Wat een beetje verf, een beetje oud en een beetje nieuw materiaal al niet kan doen.

Zelf nog een ongezellig hoekje op te knappen? Het hoeft niet veel te kosten. Een paar borden aan de muur en geverfde fotolijstjes maken al een geweldig verschil. Veel succes en vooral heel veel plezier.

Ps: nog weten hoe het met de zoektocht naar de stoelen is afgelopen? We hebben twee prachtige okergele(!) stoeltjes gevonden. Die zo ontzettend zonnig en lief in onze woonkamer staan. Dat de hele woonkamer opgevrolijkt is.

Een eigen huis.... en een eigen interieur

We hebben er even over gedaan. Al vind ik zelf een beneden verdieping van je huis in een klein half jaar tijd opknappen terwijl je er ook woont ook wel weer aardig snel. Zeker als je bedenkt dat Mannie alle muren zelf heeft gestuukt. Dat was echt een heel werk. Elke keer een stukje. In de avonden en het weekend. Tussen verjaardagsfeestjes en andere leuke dingen doen door. Want het gewone leven gaat gewoon door. Liefst als de kinderen op bed lagen. Want dan kan je rustig denken zonder dat je steeds gestoord wordt door de kids.

Tijdens het opknappen reden we ook regelmatig langs de kringloop. Ik had al eerder gezegd dat we geen kasten hadden meegenomen uit het oude huis omdat we daar heel veel inbouwkasten hadden gemaakt. We hadden 1 laag kastje en 1 hoge kast meegenomen. De hoge kast kwam in de keuken terecht. Het lage kastje voor de woonkamer was natuurlijk veel te weinig. De tv kast uit het oude huis vonden we niet meer zo goed passen. Hij paste letterlijk niet in het hoekje waar we hem wilde hebben dus had Mannie er al een stuk afgezaagd. Maar toen zaten we nog met het probleem dat hij het gewoon niet meer helemaal was. Dus zochten we tussen het klussen door naar kasten en andere leuke dingen. En op een van die strooptochten kwamen we een pareltje tegen.

 Wat zijn we hier blij mee. Het leuke is dat we er allebei heel blij mee zijn. Ondanks dat Mannie niets met naaimachines heeft. Voelt hij wel veel voor oude spullen. Mannie vond dan ook als eerste de tafel. Eerst dachten we dat het een los naaimachine tafeltje was. Maar toen bleek tot onze grote vreugde dat de naaimachine er ook nog inzat. Door een plankje er uit te halen konden we de naaimachine rechtop zetten. Het plankje kan aan de zijkant van de tafel. Daar hangt het nu bij ons. Maar het kan ook recht geschoven worden zodat je een groter werkblad hebt. Hij heeft een prominente plek gekregen in de zithoek. En staat daar mooi te zijn. En ondertussen droom ik van degene die hier voor gespaard heeft. Die hier met heel veel plezier de mooiste dingen op heeft gemaakt. En die er heel zuinig op is geweest. Want hij ziet er nog prachtig uit. De klosjes garen zaten er bij. En dat maakt het extra bijzonder.

Verder zaten we met een grote stapel tijdschriften die in de weg lagen. In ons andere huis had Mannie zelf een salontafel gemaakt waarin we boekjes en tijdschriften konden opbergen. In het nieuwe huis wilde ik gaan werken met losse poefjes. En dat bevalt erg goed tot nu toe. Dus knutselde Mannie van gebruikt pallethout een wandrek waarin we de tijdschriften in op kunnen bergen. En waarin we leuke dingen op kunnen zetten.

 Het valt niet mee om het wandrek in zijn geheel op de foto te krijgen. Maar hier is hij dan. Onderin kunnen de tijdschriften. En meer naar boven hangen fotolijstjes en frutseldingen.

En ik knutselde ook. Ik pootte plantjes over. De een kwam terecht in een leeg groentenpotje. Die ik van binnen geverfd had zalmroze muurverf. Aan de buitenkant plakte ik kant. Maar omdat ik het cremekleurige kant al meer gebruikt had verfde ik dit kant donkerbruin. Een lintje raffia aan de bovenrand om het schroefrandje weg te werken. En toen zette ik het hele potje in een glazen vaas. Ik knipte nog wat raffia klein en legde er nog wat decoratiemateriaal in. En zo maak je met kosteloos materiaal en spullen die je al hebt een geweldig potje.

Verder schilderde ik een grijs petroleum lampje koperkleurig. En plakte ik kant om een leeg asperge potje.
Het plankje hout en het glas komen van een cadeau van mijn zus. Die gaf voor ons nieuwe huis een pakketje op een plankje hout met sap flesjes en dit glas. Het heeft eerst heel lang ingepakt op het aanrecht gestaan. Inmiddels is de sap op. De rest pronkt nu dus in de vensterbank.

En nog een potje zelfgemaakt. Dit was een knalroze plantenpotje wat ik zalmroze heb geverfd. Ik heb het met wat jute in een vaasje heb gezet. Leuk detail: het plantje heb ik zelf gestekt. Een tijdje geleden heb ik van zo'n plantje een paar takjes afgeknipt en dat in de aarde gestoken. Het schiet vanzelf wortel en groeit weer door.

Zo zijn we dus lekker bezig geweest. Klussen is meer dan alleen verven en behangen. ;-)

Een heerlijk huiselijk gevoel toegewenst deze week.

Krantenpret

Oh oh, jullie moeten het ook wel stellen met een hele summiere bezoekjes van mij. Het is maar zo af en toe dat ik even kom piepen. Er is ook zo veel te beleven.

Allereerst het nieuwe huis natuurlijk. Verhuizen in 4 dagen tijd is 1 ding. Het huis stylen en pimpen is twee. We hebben dan geen grootscheepse verbouwing zoals we in ons eerste huisje hebben gedaan. (ook terwijl we er woonden trouwens) Maar stuken, verven en behangen neemt toch ook een berg tijd in beslag. Ondanks dat Mannie vooral druk is met stuken. Daar waag ik me dan toch niet aan. Toch sta ik 's avonds om 11 uur nog vrolijk de gang te zuigen en te dweilen. Of de kamer. Maar net waar dat muurtje gestuukt is. En ach, het komt ook vaak voor dat ik als ik dan toch bezig ben maar meteen de hele beneden verdieping mee neem. Als je die stofzuiger toch in je handen hebt...

Daarnaast mochten we afgelopen week onze eerste schoolweek weer beginnen. Bolleboos en ik zitten dit jaar allebei in groep 3. Een hele bijzondere gewaarwording. In plaats van het meneertje op zijn stoeltje in de kleuterklas neer te zetten mag ik hem nu afleveren op het schoolplein. Dat nog veel ouders daar aan moeten wennen zie je wel. De rij van groep 3 is dubbel zo groot. Naast een klas vol kindjes staat er ook een klas vol ouders te wachten. Met dit verschil dat de papa's en mama's als de bel gaat weer naar huis mogen en de kindjes naar binnen gaan. Omdat de school waar Bolleboos op zit en de school waar ik werk allebei dezelfde methodes gebruiken voor taal en rekenen weet ik precies wat hij die dag gedaan heeft. En dat is super leuk natuurlijk. Ik voel me bevoorrecht als moeder die precies weet wat er allemaal in zo'n groep gebeurd. Een boffert ben ik Dat merk ik dan weer als ik met andere moeders op het schoolplein sta te kletsen Voor hen is het allemaal toch een beetje abracadabra. Het gaat allemaal zo anders als toen wij op school zaten. En groep 3 is toch een hele tijd geleden. Behalve voor mij dan ;-)
 
Wat ik jullie nog wil laten zien is de manier waarop ik ons oude huisje pimpte toen alle vaasjes en lichtjes waren ingepakt. Het was zo kaal en leeg in huis. Dat ik op een goede zondag besloot om lege glazen potjes te versieren en een slinger te maken. Het grappige is dat ik nooit rood in huis gebruik Behalve wanneer het zo kaal en leeg is en alle gezelligheid ontbreekt. Zo kocht ik ooit tijdens een verbouwing een rode vaas. Die ik na afloop maar heel snel zilver grijs verfde.

Het idee was om samen met de kids te knutselen. Ik viste een grote stapel oude kranten uit de oud papierbak en legde uit wat de bedoeling was. Ik knipte een krant in de lengte door midden en toen nog eens doormidden. En liet zien hoe je kwastjes kon knippen in het papier Na een klein half stukje krant bewerkt te hebben met een schaar hielden ze dat voor gezien. Dus was de rest van het werk voor mij.

Terwijl ik verder ging met de kwastjes liet ik hen glazen potjes beplakken met gescheurde stukjes krant. In de veronderstelling dat ze dat wel leuk zouden vinden. Maar helaas. De potjes waren nog niet voor de helft bedekt en ook toen vonden ze het welletjes. Onze kids zijn echt geen knutselaars. Het is weer eens bewezen. Ik maakte het af, bedekte nog een ander potje met een stukje stof en een roosje en zette ze in de vensterbank. Naast net gekregen waxinelichtjes voor mijn verjaardag. Toch nog iets gezelligs in het kale, lege huis vol met dozen.

Het grappige is dat ik zelf het idee voor een kwastjes slinger van krantenpapier bedacht had maar dat het ook een hype is. Ik zag het terwijl ik een tijdje terug winkelde bij een woonwinkel. En ik zag het pas in een krantje staan van de X.enos. Het schijnt een Amerikaans idee te zijn dat over gewaaid is. Ik heb mijn hele geheugen onderzocht of ik het misschien al eens ergens gezien zou hebben. Maar ik kan het me echt niet herinneren. Toch wel bijzonder dat ik Amerikaanse hypes zelf kan bedenken. ;-)

Goed terug naar het heden. Want ik deed de afgelopen week nog mee aan een buikgriepje. Gelukkig een 'je'. Als er ergens een buikgriep zou kunnen heersen doe ik daar ten alle tijde aan mee. Dus dat is geen groot nieuws, ik haakte, ik kriebelde kinderkopjes in Bolleboos z'n klas op zoek naar kriebelbeestjes, (die we gelukkig niet vonden) we hadden een zussendag waarbij mijn zussen en mams naar ons nieuwe huis toe kwamen en waar we in onze keuken allerlei lekkere hapjes maakten en ze daarna opaten. (na de buikgriep dus van dat opeten kwam nog niet zo heel veel) We vierden het feestje van een jarig nichtje mee, kochten behang en verf, kortom we waren weer zo druk als kleine baasjes. :-p

Komende maandag beginnen alle scholen weer. Dus voor de meeste gezinnen zijn de vakanties weer voorbij. Voor iedereen weer een fijne werkweek 

Huis vol liefde

 Ik had het al verklapt. Ons huis is versierd met hartjes en roosjes. De bekendste uitingen van liefde. Mijn voorraad potjes kregen als eerste een opfrisbeurt. De potjes hebben lange tijd op tafel gestaan met bloemen er in. Rond kerst heb ik er kerstballen ingelegd en zilverkleurige knopen. Dat moest natuurlijk veranderen. Dus haakte ik hartjes, sneed ik een papier met hartjes op maat en vouwde ik in de binnenkant van het potje, ik strooide met roze zand, roze en paarse knoopjes, vond roosjes tussen mijn decoratiespullen en legde er een houten hartje in. Ze mochten verhuizen naar de vensterbank en staan nu te pronken voor de shutters.

Voorraad potjes in de vensterbank

Papier op maat gesneden en in het potje gevouwen en kantrandje om het potje gehaakt

Onderste potje van de drie stapelpotjes

Het grootste voorraad potje

Het leuke van deze potjes is dat we ze een jaar of 2 geleden in ons kerstpakket kregen. Zelf kreeg ik de grote, Mannie kreeg een paar dagen later de stapel toren. Omdat er precies dezelfde tekst op de potjes staat heb ik ze voor de sier op tafel gezet met leuk decoratiemateriaal er in. Kerstpakketten kunnen heel verrassend zijn. Dat zie je maar weer.

De twee melkbussen zijn omgeruild met de voorraad potjes. Ze staan nu op de tafel en doen al jaren dienst als fruitschaal.

Een hartjes slinger om de grootste bus

 Ik verzamelde wat lege flessen om ze te gaan verven. Een lege fles wijnazijn en een lege r.oosvicée fles mochten dienst doen als kaarsenstandaard. De fles wijnazijn was doorzichtig. Dus goot ik voorzichtig de verf in de fles, draaide de fles langzaam rond, hield haar nog eens op zijn kop en liet toen de overtollige verf er weer uitlopen. Eerste fles geverfd. De andere fles was van groenglas. Dus moest ik die verven aan de buitenkant. Een spuitbus had ik niet dus moest het met een kwast. Eerst plakte ik hartjes op de fles. De stickers komen van een vel met zilverkleurige contourhartjes die je normaal op kaarten plakt om ze te versieren. Eenmaal geverfd zaten er wat druipers op de fles, hier en daar was ik niet zo tevreden maar het ergste kwam 's avonds toen ik de pikdroge fles op pakte om hem van de tafel naar het aanrecht te verhuizen. Voor Bolleboos en Doerak de fles de volgende morgen zouden omgooien of iets dergelijks. Helaas zag je aan beide kanten precies waar ik de fles zo voorzichtig had vastgepakt. Balen, balen balen. Voortaan verf ik de fles op mijn hobbykamer waar ik hem kan laten staan tot hij echt droog is. Ten slotte heb ik die hobbykamer niet voor niets.

Afdruk van mijn duim

 Mannie bedacht meteen dat ik er dan maar een mooi hartje op moest haken. Dus deed ik dat de volgende morgen. Met het dunne katoen waar ik ook de kantrandjes om de voorraad potjes mee had gehaakt. Ik kleurde het in een bakje met water en eetbare kleurstof. Plakte het voorzichtig op de beschadigde plekken. En daarnaast haakte ik een rozenslingertje en een kantenrandje voor om de bovenkant van de fles. Eerst was het rozenslingertje in een kleur bedoeld voor de fles van de wijnazijn. Maar Bolleboos hing er een houten hart omheen. En dat vond ik zo grappig en schattig dat ik dat maar zo gehouden heb.

Toch nog een kaarsen standaard geworden

 Om een babymaaltijd potje haakte ik van een vertaald patroon van Charami een hartjes 'deken'. Een ketting van lossen en twee rozenknopjes om de bovenrand. Een waxinelichtje er in en klaar. De twee andere waxinelichtjes houders had ik al.

Zomaar een hartje aan een kastdeurtje

 Ik vond een hart via Welke.nl op de site van creatief bezig. Jolanda heeft het vertaald uit het Noors. Ik vond het patoon geweldig en wilde het eerst haken om in mijn voorraad potjes te leggen. Maar het werd veel te groot. Dus ging ik naar de link op haar site en kwam ik op de Noorse site. De site van de maakster van het hart. Daar stond nog een kleinere versie. Uiteindelijk heb ik daar mijn eigen versie weer op gemaakt. Doerak hing het hartje om een kastdeur knopje en daar hangt het nu nog steeds.

Een bloemstukje

 Tot slot haakte ik nog een bloemstuk zoals ik eerder voor buurvrouw haakte maar nu met een grote roos onderin op een bedje van in stukjes geknipte restjes garen. Met het patroon van het hartje van de eerder genoemde Noorse site maar nu haakte ik hem als volgt: Met roze in een ring * 3 stokjes, 3 lossen* herhaal van *-* nog 3 keer. Hecht aan met paars en haak in elk stokje een stokje en ik elke hoek, 2 stokjes, 3 lossen, 2 stokjes. Haak als je rond bent met halve vaste naar een losse ruimte in de hoek en haak vanuit hier 8 dubbele stokjes in de middelste stokje van de zijkant. Haak een halve vaste in de volgende hoek, en haak nog eens 8 dubbele stokjes in het middelste stokje van de volgende zijkant.
De rand heb ik weer hetzelfde gedaan als het originele patroon maar haakte ik toch een aanpassing rond de boogjes: *1 halve vaste, 2 lossen, halve stokje in de halve vaste, sla de eerst volgende steek over,* herhaal van *-* langs de twee zijkanten. Haak langs de boogjes hetzelfde patroon maar dan zonder een steek over te slaan. Dus in elke steek een boogje.

De grote rozen haalde ik van deze Italiaanse site. (even naar beneden scrollen) De schematekening sprak eigenlijk voor zich. Maar toch had ik even een vertaling van de omschrijving nodig om te begrijpen dat je op de ketting van 40 lossen 1 stokje, 1 vaste 1 stokje in een losse moest haken en dan 1 losse moest overslaan. Dat eerste stukje begreep ik wel. Maar die overgeslagen losse had ik even over het hoofd gezien. Verder is het heel duidelijk en makkelijk te haken.

Omdat de griep ook nog een verrassend virus met zich meebracht, namelijk het schoonmaakvirus, is het huis nu niet alleen versierd maar ook nog schoon. Op de een of andere rare manier wilde ik, toen ik eenmaal weer op de been was, soppen. Ik sopte eerst de badkamer en de badkamer kasten van binnen, toen de keuken en boven op de keukenkastjes. Vervolgens kregen alle bovenkanten van de kamer kasten een beurt. En ik bleef stof zien. De vakkenkast met manden in de kamer moest uitgeruimd en schoon, de spelletjes kast op de zolder werd verblijd met een sopdoek, de tv kast werd ontdaan van een laagje stof, de kasten en planken in de speelkamer werden uitgebreid schoongemaakt en zelfs Mannie werd aangestoken. Hij dook in de schuur en maakte hem een stuk groter en de kliko een stuk voller. (ofwel hij ruimde de schuur op) en zeemde alle ramen aan de buitenkant. Van de tuindeuren tot de ramen van de dakkapel. Uiteraard deed ik toen maar de binnenkant. En omdat het nog geen voorjaar is, ik niet zwanger ben (anders zou je kunnen denken aan nesteldrang) en ik geen andere reden kan bedenken voor mijn enorme schoonmaakwoede moet het van de griep vandaan komen. Het is nu wel genieten hoor. Een schoon en gezellig huis.