Pompon beestjes maken

Pasen, het feest van het nieuwe leven. Het feest van het nieuwe begin. Een nieuw begin na de donkere dagen van lijden en verdriet. Van hopeloosheid en eenzaamheid. Van: alles is verloren en nu komt het nooit meer in orde. Na een daad van terreur (een onschuldige martelen en doden) is er alleen maar dat grote zwarte gat. Waar een loodzware steen voor is gerold. En dan is daar ineens die loodzware steen (die soms ook op je hart kan liggen) weg. Zomaar. Vanzelf. Geen dood, geen lijden, geen verdriet. Alleen maar een ongelofelijke blijheid. Ongekend geluk. Wat moet het onvoorstelbaar geweest zijn voor de mensen die het allemaal lijfelijk beleefd hebben. Die Jezus hebben zien sterven. Maar Hem ook weer hebben ontmoet na 3 dagen in het graf geweest te zijn. Maar wat is het ook nu nog elk jaar een groot wonder dat we het feest keer op keer weer mogen vieren. En zeker dat het toch Pasen is geworden na wat er allemaal de afgelopen week is gebeurd.

De kinderen hebben wat geknutseld de afgelopen weken. Op school, op de crèche van de kerk en soms ook nog een beetje thuis als het werk van Bolleboos op school niet af was gekomen. Zelf knutselde ik ook. Het idee komt van honderd procent heppie. Vorig jaar maakte ik al het eerste beestje. Maar omdat we toen volop aan het inpakken waren voor de verhuizing heb ik het toen bij een gelaten. Dit jaar deed ik wat beter mijn best. En werden het er nog 5. Lente diertjes. Nieuw leven, in vrolijke kleurtjes.

Ik heb best even gepuzzeld voor ik de juiste malletjes had. Sommige diertjes hebben een dikker lijfje omdat het binnenste gat in het begin te groot was. Daarom maakte ik nieuwe malletjes. En toen was ik veel meer tevreden.

Wil je ook pompon diertjes? Print de malletjes dan uit op gekleurd papier, knip de diertjes uit, leg ze op elkaar. Dan ga je wikkelen. Met een dubbele draad draai je steeds om de dichte ring heen. Is de draad op? Geen probleem. Leg een nieuwe draad over de oude en wikkel gewoon weer door. De uiteinden knip je straks aan het einde bij. Je gaat net zo lang door tot je je draad niet meer door het binnenste gat kan halen.

Dan pak je een scherp punt schaartje, en je begint bij de kop. Steek de schaar tussen de twee kartonnetjes en knip de draden open. Rijg een draad tussen de twee kartonnetjes en knoop die stevig vast om de bos met touwtjes die je nu hebt gemaakt. Zo valt de pompon mooi rond. Lijm de draad tussen de twee kartonnetjes. Bij het lammetje en konijntje in het midden van het kopje, bij het kuikentje net iets na het kopje op het ruggetje. Hang het beestje op aan de draad.

Teckeltje Sam

De meesten kennen hem wel. Teckeltje Sam van Stip en haak. De haaksters onder ons zeker. Ook ik was hem al een tijdje geleden tegen gekomen en had hem voor de zekerheid maar even opgeslagen op mijn eigen computer. Gewoon omdat ik er verliefd op was geworden en ik hem ooit nog eens wilde maken. Dat ooit kwam een paar weken geleden.

Omdat Bolleboos ook een sleutelhanger wilde (en ik hem dat ook beloofd had) toen zijn zus sleutelhangers trakteerde op het afscheid van de peuterspeelzaal vroeg ik hem wat hij dan wilde. Hij wilde een hondje. Ik zocht tussen mijn patronen en kwam wat sleutelhangers van hondjes tegen. Hij koos heel resoluut. Dat ene hondje. Die wit met rode. Het was een teckeltje. Maar dat wist hij dan weer niet. "Wat ga je er mee doen?" vroeg ik hem. Hij heeft namelijk al meerdere sleutelhangers en doet er nooit iets mee. "Spelen," was zijn antwoord. Dat kende ik al. Dat spelen van hem. Dat betekend een halve middag gooien met een sleutelhanger, veel lol hebben, terwijl ik angstig dat akelige ringetje volg wat steeds samen met het teckeltje door de lucht vliegt. Om zijn nieuwe aanwinst dan vervolgens in de hoek te smijten en het daar bij te laten. Dan zag ik hem toch liever gooien met een knuffeltje zonder sleutelring. Dus stelde ik voor om dan niet een iets groter hondje te maken. Een echt knuffeltje. Dat was prima. Maar dan wel een teckel. En een wit met rode. Zonder strepen, zonder stippen.

En zo kwam teckeltje Sam om de hoek. Ik had nog rood. En wit. Meneer vond de kleuren helemaal goed. En ik ging aan de haak. Het ging voorspoedig. Voor ik het wist waren alle kleine onderdelen af. Ik haakte 5 poten want Doerak verdonkeremaande er een. Gelukkig werd het geen teckel op 5 poten. ;-) Wel moest Sam even wachten op een mouwsjaal die tussendoor kwam. Voor Doerak notabene. Die hem juist op 3 pootjes door het leven had willen laten gaan.

Maar het teckeltje kwam er. En Bolleboos was trots. En blij. Hij kroelde met een intens gelukkig gezicht. Van de verwachte gooipartijen kwam niets. Teckeltje Sam werd met veel liefde overal mee naartoe gesleept. En toen hij bij oma ging logeren moest Sam natuurlijk mee. En daar bij oma kwam de grootste verrassing.

Ik had aan oma, die een borduurmachine heeft, gevraagd of ze een handdoek voor Bolleboos wilde borduren. Bolleboos gaat namelijk sinds kort met school zwemmen. En in gedachten zag ik mijn handdoeken voorraad al slinken. Elke week een handdoek achterlaten, dat gaat best hard. Dus borduurde oma een handdoek met naam en telefoonnummer van onze verstrooide professor. Gewoon groot, pontificaal in het midden. Je kan er niet om heen. Natuurlijk mocht er ook wel een plaatje bij. En dat werkt dan hoop ik op twee manieren. 1:  hij vindt zijn handdoek zo mooi dat hij er extra goed op let. En 2: mocht hij hem toch vergeten dan hoop ik dat er iemand is die ons er even over belt.

Natuurlijk wilde oma graag weten wat er op de handdoek moest. Nou daar hoefde onze Bolleboos niet lang over na te denken. Teckeltje Sam natuurlijk. Zo gezegd zo gedaan. Opa maakte een foto van de teckel. Waarbij een oor omhoog moest van Bolleboos. Dus spelden opa en oma die even vast zodat hij omhoog bleef staan. Oma bewerkte de foto en borduurde het plaatje op de handdoek. Wat was ik trots toen ik de volgende dag onze man op kwamen halen. Dat hij zo blij was met zijn teckeltje. Dat had ik van te voren niet verwacht.

Nog steeds gaat Sam elke avond mee naar bed. Regelmatig zie ik hem 's avonds slapend met zijn wang tegen Sam. Eer van mijn werk. Dat is zeker!

Een fijne werkweek deze week. Met of zonder knuffeltje.

Bolero, shrug, mouwsjaal of hoe je het ook noemen wilt van guimpehaakwerk

Op de verjaardag van Doerak kwam tante Vrolijk niet alleen aan met een cadeautje voor onze nieuwbakken kleuter. Ze bracht ook nog een grote tas met kleertjes mee. Haar dochtertje is er uitgegroeid. Maar ons meisje kan er nog lekker in spelen en ravotten. Er zaten een stel snoezige rokjes en jurkjes in. Met jurkjes ben je altijd lekker zo snel klaar. Daar doe je een effen shirt onder. Je duikt in de mega voorraad maillots en klaar. Met een van de rokjes kwam ik ook wel rond. Een vestje wat er nog lag. En een basis shirt er onder. Maar dat andere rokje werd iets ingewikkelder. Het vroeg om iets speciaals. Iets bijzonders.

Op zoek naar wat ik had kwam er bijzonder weinig te voorschijn. Niet de goede kleur. En niet speciaal genoeg. Dus zocht ik tussen mijn wollebolletjes. Daar kwam ik een prachtige grijze draad tegen. Nu nog een patroontje. Ik speurde op internet. Op ravelry. Bij Drops. Ten einde raad in mijn eigen boeken (kan je nagaan hoe digitaal we zijn ingesteld tegenwoordig. Staat er een boekenkast op zolder vol met patroonboeken en begin je beneden bij de computer) Maar er was niets. Tot ik al surfend op het idee kwam om mijn guimpevork te voorschijn te halen. Toen was de keuze nog niet gemaakt. Want ik vond het middenstukje met een vaste een beetje te smal. Ondanks de vele verschillende mogelijkheden kwam ik er nog niet helemaal uit. Uiteindelijk werd het een beetje van een filmpje van YouTube en een beetje van mezelf.

Na een halve dag speuren, proberen, uithalen en opnieuw proberen kon ik aan de gang. Maar toen ging het ook heerlijk snel. Na een paar dagen doorwerken was ik klaar. Ik vlocht de stroken in elkaar, haakte er nog een rand om heen zodat het ook mooi om haar lijfje staat. Basisshirt uit de kast en... ik had niet het goede kleurtje. Het is met mij net als met kleine kinderen. ;-) Heb ik iets nieuws dan wil ik het meteen ook aan. Of aan zien in dit geval. Helaas moest ik nu eerst nog naar het winkelcentrum. Maar daar werd ik dan ook ruimschoots beloond met een geweldig mooi shirt wat helemaal kleurt. En wat ook nog een opdruk heeft die het geheel helemaal af maakt.

Eindelijk konden we ons meisje in haar nieuwe kleertjes naar school sturen. En wat kan ik dan genieten van onze kleuter. Met een beetje van tante Vrolijk, een beetje van de winkel en een beetje van mijzelf. ;-)

Ook iets nieuws? Geniet er van!

Zeg maar dag met je handje...

Het was een periode van afsluiten, afscheid nemen en nieuwe dingen ontdekken voor onze Doerak. (Ook een beetje voor onze Bolleboos. Die is aan het wisselen. En laat zijn melk tandjes voor wat ze zijn. De eerste heeft hij zelfs ingeslikt. Tijd voor grote mensen tanden.) De laatste keer bij het consultatiebureau, de laatste keer een woensdag morgen bij buurvrouw, de laatste oppasmorgen bij opa en oma, de laatste maandag thuis bij papa en de laatste dagen thuis bij mama. Maar ook het wennen op de basisschool, voor het eerst naar de hoogste groep van de crèche bij de kerk (waardoor er dus automatisch ook een laatste keer op de middengroep van de crèche bij de kerk was) en voor het eerst een kleuterfeestje vieren. En er was nog een laatste keer. De laatste keer op de peuterspeelzaal. Dat was vooral voor mama toch een weemoedig afscheid. Ik heb het niet zo op dramatisch en melancholisch doen over de periode afsluiten. Nooit gehad. De afscheidsavond van groep 8 deed ik zonder een spatje weemoed. De afscheidsavond op de MAVO ook. Tijd van komen en een tijd van gaan. Maar die peuterspeelzaal dat was toch wel een heerlijk tijd voor onze dame. Wat is haar juf altijd lief geweest. En wat heeft ze er een tijd doorgebracht. Vanaf dat ze twee en half is bracht ik haar elke week. Het gezellige sfeertje. De gemoedelijkheid. Dat ga ik toch wel missen.

Maar mevrouw was er klaar voor. Ze keek ontzettend uit naar het trakteer moment. Vooral toen ik bedacht dat ik best 8 sleutelhangers kon maken. Vooruit. 9 dan. De dochter van de juf heeft net voor de kerstvakantie afscheid genomen. Maar als je al die jaren samen op de peuterspeelzaal hebt gezeten mag zij er natuurlijk ook nog een. En uiteindelijk werden het er 10. Want de laatste moet ook nog iets te kiezen hebben.

En zo haakte ik. Eerst uit het boekje 'Amigurumi en mini's' van Tessa Ernst - van Riet. Doerak koos voor de krab en de vis en ik besloot voort te borduren op haar thema. Zo haakte ik dus nog de octopus, de flamingo en de pinguïn. Die laatste een beetje aangepast. Hij was te klein en ik vond  hem zo zielig ineengefrommeld op de foto staan in het boekje. Dus heb ik hem meer ruimte gegeven. Wat toeren er bij. Een wit vlak in plaats van twee. Kleine pinguïns worden groot, zeg maar. Maar om nu alles dubbel te maken dat vond ik ook weer een beetje saai. Dus zocht ik op internet naar nog andere sleutelhangertjes. Zo kwam ik eindelijk eens toe aan deze kikkers die ik lang geleden al eens gevonden en opgeslagen had.

 Ook vond ik Kaatje de libelle die prima paste bij al die waterbeestjes.

Ik zag een gekko patroon wat mijns inziens best door kon gaan voor een salamander. (hoeveel gehaakte aapjes lijken niet precies op een beer? En een laatst zag ik een hondje wat net een schaapjes was) Die Salamander was Doeraks favoriet. Helaas werd deze door een ander kindje gekozen. Maar ik heb beloofd dat ik hem dan nog maar eens zal haken. En ook was er nog dit lieve eendje waarvan de kinderen mijn versie vooral op een pinguïn vinden lijken. Klopt misschien ook wel een beetje. Maar dan komt dat vooral door de kleur. Ik had geen geel katoen in huis.

En dit geweldige zeepaardje. Al van klein kinds af aan vind ik zeepaardjes geweldig. Ik weet nog dat er een groot wandkleed in de wachtkamer van het gezondheidscentrum hing in de plaats waar ik als kind woonde en dat ik daar voor het eerst zeepaardjes zag. Ze hebben me nooit meer losgelaten. Dus met veel liefde heb ik dit zeepaardje gemaakt.  

Toen moest elke versie nog een snoepsleutel krijgen. Er moet wel iets te snoepen zijn bij een traktatie.

En van Doerak moest alles in een mandje of zo. Want dat hoort. Tja, een driejarige die bijna vier is weet precies te vertellen hoe het hoort. (ik heb genoten van die garnalenvingertjes die bij iedere gelegenheid waarin ze vertelde dat ze bijna vier was in de lucht gestoken werden. Eerst hield ze haar pinkje vast. Want die wilde steevast mee de lucht in. Tot oma haar had geleerd dat ze haar duimpje dicht kon houden. Dat was sneller geteld ook) Gelukkig was het theeblad goedgekeurd.

 En zo ging onze dame in een prinsessenjurk naar de peuterspeelzaal. Wat het leukst van alles was? Dat ze op de stoel mocht staan. Tja, zelfs in een prinsessenjurk blijft onze meid een Doerak.

Oh en een held ook. 's Middags kroop ze met jurk en al (wel bij mij op schoot) keurig in de tandartsstoel en liet ze al haar tandjes zien. Met zo'n prinsesje op schoot voel je je dan net de koningin.;-)

Geniet van deze nieuwe maand. Misschien zonder grote mijlpalen maar is niet elke dag, van God gekregen, een mijlpaal?

Een eigen huis.... en een eigen interieur

We hebben er even over gedaan. Al vind ik zelf een beneden verdieping van je huis in een klein half jaar tijd opknappen terwijl je er ook woont ook wel weer aardig snel. Zeker als je bedenkt dat Mannie alle muren zelf heeft gestuukt. Dat was echt een heel werk. Elke keer een stukje. In de avonden en het weekend. Tussen verjaardagsfeestjes en andere leuke dingen doen door. Want het gewone leven gaat gewoon door. Liefst als de kinderen op bed lagen. Want dan kan je rustig denken zonder dat je steeds gestoord wordt door de kids.

Tijdens het opknappen reden we ook regelmatig langs de kringloop. Ik had al eerder gezegd dat we geen kasten hadden meegenomen uit het oude huis omdat we daar heel veel inbouwkasten hadden gemaakt. We hadden 1 laag kastje en 1 hoge kast meegenomen. De hoge kast kwam in de keuken terecht. Het lage kastje voor de woonkamer was natuurlijk veel te weinig. De tv kast uit het oude huis vonden we niet meer zo goed passen. Hij paste letterlijk niet in het hoekje waar we hem wilde hebben dus had Mannie er al een stuk afgezaagd. Maar toen zaten we nog met het probleem dat hij het gewoon niet meer helemaal was. Dus zochten we tussen het klussen door naar kasten en andere leuke dingen. En op een van die strooptochten kwamen we een pareltje tegen.

 Wat zijn we hier blij mee. Het leuke is dat we er allebei heel blij mee zijn. Ondanks dat Mannie niets met naaimachines heeft. Voelt hij wel veel voor oude spullen. Mannie vond dan ook als eerste de tafel. Eerst dachten we dat het een los naaimachine tafeltje was. Maar toen bleek tot onze grote vreugde dat de naaimachine er ook nog inzat. Door een plankje er uit te halen konden we de naaimachine rechtop zetten. Het plankje kan aan de zijkant van de tafel. Daar hangt het nu bij ons. Maar het kan ook recht geschoven worden zodat je een groter werkblad hebt. Hij heeft een prominente plek gekregen in de zithoek. En staat daar mooi te zijn. En ondertussen droom ik van degene die hier voor gespaard heeft. Die hier met heel veel plezier de mooiste dingen op heeft gemaakt. En die er heel zuinig op is geweest. Want hij ziet er nog prachtig uit. De klosjes garen zaten er bij. En dat maakt het extra bijzonder.

Verder zaten we met een grote stapel tijdschriften die in de weg lagen. In ons andere huis had Mannie zelf een salontafel gemaakt waarin we boekjes en tijdschriften konden opbergen. In het nieuwe huis wilde ik gaan werken met losse poefjes. En dat bevalt erg goed tot nu toe. Dus knutselde Mannie van gebruikt pallethout een wandrek waarin we de tijdschriften in op kunnen bergen. En waarin we leuke dingen op kunnen zetten.

 Het valt niet mee om het wandrek in zijn geheel op de foto te krijgen. Maar hier is hij dan. Onderin kunnen de tijdschriften. En meer naar boven hangen fotolijstjes en frutseldingen.

En ik knutselde ook. Ik pootte plantjes over. De een kwam terecht in een leeg groentenpotje. Die ik van binnen geverfd had zalmroze muurverf. Aan de buitenkant plakte ik kant. Maar omdat ik het cremekleurige kant al meer gebruikt had verfde ik dit kant donkerbruin. Een lintje raffia aan de bovenrand om het schroefrandje weg te werken. En toen zette ik het hele potje in een glazen vaas. Ik knipte nog wat raffia klein en legde er nog wat decoratiemateriaal in. En zo maak je met kosteloos materiaal en spullen die je al hebt een geweldig potje.

Verder schilderde ik een grijs petroleum lampje koperkleurig. En plakte ik kant om een leeg asperge potje.
Het plankje hout en het glas komen van een cadeau van mijn zus. Die gaf voor ons nieuwe huis een pakketje op een plankje hout met sap flesjes en dit glas. Het heeft eerst heel lang ingepakt op het aanrecht gestaan. Inmiddels is de sap op. De rest pronkt nu dus in de vensterbank.

En nog een potje zelfgemaakt. Dit was een knalroze plantenpotje wat ik zalmroze heb geverfd. Ik heb het met wat jute in een vaasje heb gezet. Leuk detail: het plantje heb ik zelf gestekt. Een tijdje geleden heb ik van zo'n plantje een paar takjes afgeknipt en dat in de aarde gestoken. Het schiet vanzelf wortel en groeit weer door.

Zo zijn we dus lekker bezig geweest. Klussen is meer dan alleen verven en behangen. ;-)

Een heerlijk huiselijk gevoel toegewenst deze week.

Een gelukkig nieuw jaar

Wat hadden we een heerlijke kerstvakantie. Eerst was daar die bruiloft van onze 40 jaar getrouwde (schoon) papa en mama. Die begon al de dag voor de kerstvakantie. Want we kregen allemaal vrij om het grote feest te vieren. Dat deden we in de E.fteling. Het was er prachtig. Het weer was super. De kinderen genoten. Bolleboos raakte niet uitgekeken bij de bouwtreintjes. We waren een van de weinigen. Maar hij wilde er twee keer heen. En Doerak durfde met haar 3 jaartjes (bijna 4) in het schommelschip. Bijna bovenin. Oh op het hoogte punt vond ze hem echt wel eng hoor. Ze kroop weg onder mijn jas. En haar beentje trilde. Maar onze heldin beweerde bij afloop dat het niet eng was en heel leuk. Je kan dan bijna de jongste van de familie zijn. Maar dat betekend nog niet dat je dan geen heldin kan zijn. En we zijn wel 5 keer in Droomvlucht geweest. Prachtig vonden ze het.

Daarna, toen al het feesten voorbij was, stapten we in onze auto en reden we richting camping. De chalet van de zojuist 40 jaar getrouwde (schoon) papa en mama stond op ons te wachten. Achterin onze auto stond naast de weekendtassen (die van ons geweest zijn toen we zelf tieners waren. De ritsen kunnen niet meer dicht. Maar dat geeft niet. Ik stop ze altijd zo vol dat ze toch niet dicht zouden kunnen) een doos met kerstversiering. Zodat we ook de caravan in kerstsfeer konden hullen. Winter of geen winter. We genieten er eigenlijk altijd. Met de kinderen gingen we kinder dingen doen. En de kinderen deden met ons grote mensen dingen. Zo kwamen we met elkaar een heerlijke vakantie door.

Eenmaal thuis gingen we op visite bij buurgezin. Daar vroeg het oudste kind van buurgezin of hij nu eindelijk eens mocht logeren. Wat hem al beloofd was voor we gingen verhuizen. En waar steeds maar niets van kwam. Ik sloeg spijkers met koppen. En nam hem meteen maar mee. Bolleboos en hij hebben stapels Duckies verslonden. Ze hebben met z'n drieën 'echt' vuurwerk geknald. Want zowel de knalerwten als de trektouwtjes vonden ze heel echt. En heel spannend. En we staken met z'n vieren behang af op Doeraks kamertje. Eindelijk is haar kamertje aan de beurt nu de woonkamer klaar is.

En toen vierden we midden in de nacht een gelukkig nieuw jaar zoals ons Doerakje dat verwoordde. Ze vond het een prachtig feest. Ze had de hele avond geslapen maar om 10 voor 12 haalden we ze uit bed. Eerst nog slaapdronken. Maar toen we eenmaal op zolder voor de ramen stonden was het prachtig en een groot feest.

Dat gelukkig nieuw jaar is wat ik jullie ook allemaal wil wensen. Omdat we allemaal zo wie zo een gelukkig nieuw jaar zullen krijgen? Natuurlijk weet ik wel beter. Maar echt geluk, geluk van God, liefde van Hem dat is wat ik jullie wil wensen. Zijn trouw en nabijheid. En dan wordt 2016 ondanks wat er ook gebeuren zal een gelukkig jaar.