Boe zei de koe

Benieuwd waar mijn koetje op mijn account foto vandaan komt?

Het is inmiddels al jaren geleden. Ik vraag me af of Bolleboos al geboren was. Ik was heerlijk aan het surfen op het wereld wijde web. Kwam via allerlei plaatjes op allerlei sites. Pinterest bestond toen nog niet. Maar ik wist mijn wegen wel te bewandelen. Uiteindelijk vond ik op een Russische site een schitterend patroon van een koe. Een verliefde koe die met een bloem 'hij houdt van mij, hij houdt niet van mij' doet. Geweldig. Fantastisch. Die moest gewoon gehaakt. Alleen... was het patroon ook in het Russisch. En dat was een onoverkomelijk probleem. Onoverkomelijk?

 Wel nee, met Google translate kom je een heel eind. Het patroon stond niet in PDF. Daardoor kon ik zin voor zin kopiëren. Dat plakte ik in Google translate. En dan zette ik de zin in goed Nederlands over. Zin voor zin, term voor term verscheen het patroon in het Nederlands op mijn computer. Alleen al de kick die ik daar van kreeg. Zo gaaf als iets onmogelijk lijkt maar het met behulp van alle hulpmiddelen die je simpelweg dankzij de computer in handen hebt toch ineens kan.

Nu was het nog een kwestie van haken. Kon ik meteen controleren of alles klopte. En ja, van de bloem in zijn pootje tot het hartje aan zijn staart, het koetje was compleet.

Daar was Ulichik. Tot op de dag van vandaag weet ik niet of de koe zo heet of de ontwerpster. Ik weet niet hoe je het uitspreekt. Ik weet zelfs niet wat het betekend. Maar het lijkt mij een schitterende naam voor een koe. Dus ik houd het maar zo.

Ik ben nog even gaan zoeken of ik het patroon met link terug kon vinden. En ja hoor. De naam van de site is veranderd. Die heet nu ami.guru. Maar het patroon staat er nog steeds compleet op. Op pagina 25. Ja... ga gerust even kijken. Er staat zoveel leuks op. Jullie weten hoe je de patronen kan vertalen. Zet hem op. ;-)

Ps: als ik de datum op de site zie van wanneer het patroon is dan is Bolleboos al een jaar of 2,5 geweest en liep ik met een dikke buik waar Doerak in zat. Dus het is minder lang geleden dan ik dacht.

Vol warmte en met liefde gehaakt

Doerak is een geluksvogeltje. (als je mijn vorige post hebt gelezen kan je deze zin dubbel opvatten) Van tante Vrolijk krijgt ze namelijk elke keer weer een grote zak met kleding. Die zijn nichtje Joy te klein geworden. En omdat Joy geen zusjes heeft en Doerak haar enige nichtje was voor lange tijd mag zij al haar kleding hebben. Joy is iets ouder en groter. Dus hebben we op zolder een flinke doos op voorraad. Ergens in het voor en najaar kruipen Doerak en ik dan ook samen op zolder. De dozen gaan open en we passen en meten. Net nog te groot, (die houden we apart) past precies, (mag naar beneden en in Doeraks kast) en helaas te klein. (die heeft ze dan al een of twee seizoenen aangehad en gaan naar buurvrouws dochtertje.)

Het wordt een steeds groter feest om zo samen een middagje op zolder door te brengen. Doerak begint steeds beter zicht te krijgen op wat ze leuk en niet leuk vind. En gelukkig is ze heel tevreden met de smaak van tante Vrolijk en Joy. "Hebben wij geluk dat tante Vrolijk zulke mooie kleren koopt voor Joy," zei ze laatst. En ik prees me in stilte gelukkig dat zij er zo blij mee is. Want wat als ze al die jurkjes en rokjes niet mooi zou vinden? Ga je ze dwingen? Wordt zij en ik daar gelukkiger van? Maar het is ook zonde om dozen met kleding te hebben die niet gedragen worden. En dan vervolgens weer naar de winkel te moeten.

Nu dat laatste daar hoef ik me dus geen zorgen over te maken. Ik hoef zelden naar de winkel. Soms voor een legging. Of een shirt. Een paar schoenen of slippers. Maar daar blijft het voor Doerak dan ook wel bij. En daar hebben we de afgelopen jaren al heel wat geld mee bespaard.

Zelfs voor de zondag had ik meteen een leuke jurk uit de doos gevonden. Er moest alleen nog een vestje bij gehaakt. Want een jurk met spaghettibandjes is in Nederland vaak te koud. (wist ik veel dat het zo warm zou worden) Dus zocht ik maar een patroon. (ik heb me er de eerste keer suf naar gezocht. Maar nu ook. Ik heb het kennelijk nergens bewaard maar kan ook nergens terug vinden waar ik het nu gevonden heb. Dus helaas geen link) En dat vulde ik aan met een patroon van Pinterest. Waar ik op deze site terecht kwam. De foto met schema tekening was voor mij duidelijk genoeg. Twee knoopjes er op en klaar was Doerak.

Er waren nog meer jurken met spaghettibandjes. Dat is zo lekker makkelijk. Je stuurt ze 's morgens naar school met vestje over de jurk. En tegen 12 uur komt ze weer uit school met haar vest in de hand. Dan is het te warm geworden en kan ze prima alleen het jurkje aan. Daar hebben we dit warme voorjaar heel wat gebruik van gemaakt. Maar dan moet je wel vestjes hebben. Ik had er nog twee. Die kon ik combineren. En die hebben jullie al eerder gezien. Maar de rest moest nog gemaakt. Dus heb ik ook heel wat afgehaakt. Vestje voor de een al klaar, dan gaan we meteen verder met de volgende. Afgelopen vakantie maakte ik het laatste vestje af. Dat laatste daar heb ik nog wel iets over te vertellen. Maar ook over het witte cirkelvest.

Ik had paarse katoen meegenomen naar de camping. Daar waren we namelijk in de meivakantie. Van te voren had ik wat kleurtjes, bolletjes, en jurkjes bij elkaar gehouden. En ik wilde met het paarse garen een cirkelvest maken voor het paarse jurkje met de witte bloemen. Ik vond een patroon via Pinterest klinkte door naar de site die de pin geplaatst had en kwam via die site op de Blog waar een duidelijke schematekening was vanwaar ik het vest makkelijk kon haken. Ik had er vreselijk veel plezier in, moest hier en daar wat aanpassen qua maat maar verder haakte het heerlijk weg. In een paar dagen was ik klaar. Net voor we thuis kwamen. En toen kwamen we thuis... wilde ik het vestje bij de jurk hangen... bleek de kleur helemaal niet mooi te zijn. De kleur paste wel bij een andere jurk. Een jurk met een mint achtergrond met paarse bloemen. Maar die jurk was veel te druk voor zo'n opengewerkt vest. Dus dook ik mijn wol voorraad in, haalde ik witte bollen te voorschijn en begon het hele feest weer overnieuw. En ondanks dat het gewone leven weer begonnen was van werken en huishouden en zorgen voor de rest van het gezin zorgde ik ook goed voor mijzelf. Het vest was weer zo klaar. Nu in het wit.

Nu moest ik op zoek naar een patroon voor het vestje bij de andere jurk. Ik zocht een patroon om een vestje te breien. Na al het haken had ik daar eens zin in. Maar er wat niets naar mijn zin. Of beter gezegd: er was niets wat klopte met dat wat ik in mijn hoofd had. Ooit had ik namelijk voor een pasgeboren nichtje een paars vestje met ajourpatroon gebreid. En zo iets wilde ik nu weer maken. Ten einde raad pakte ik het boekje er bij waar het babypatroon in stond. Ik weet nog dat het vest vrij breed uit viel. Mijn nichtje groeide goed en kon dat wel hebben. Maar zelf hadden we hele tengere baby's. Tegen beter weten in nam ik de maten eens op. Tot mijn grote verbazing bleek Doeraks breedte overeen te komen met de breedte van de grootste maat. Ik kon het patroon volgen voor een baby van een jaar. We zullen het er maar op houden dat Doerak niet extreem smal is maar het boek in breedtematen extreem overdrijft. Maar vreemd blijft het.

Omdat het vest van mij best wat korter mocht vallen hield ik ook de lengte maten maar gewoon aan. En zo liep ik rond met een babypatronenboek, en een vest in wording. Nee ik heb niets te vertellen, je mag me niet feliciteren en er komt niet nog een nichtje bij. Dit is gewoon voor onze 6 jarige dochter. ;-)

Tijdens het passen van de losse panden (lees: ik heb Doerak met veel pijn en moeite zover gekregen dat ze twee seconden stil wilde staan om een omkrullend rugpand op haar rug te leggen om te testen of het breed genoeg was) vond ik het toch wat spannend worden. Het paste wel heel exact, precies. Met de naden er af werd het misschien toch krap aan. Dus haakte ik een randje vasten om de panden. En omdat ik toch zo lekker bezig was haakte ik daarna de panden aan elkaar. Ik legde de goede kanten op elkaar zodat er geen opstaand randje aan de buitenkant te zien was. Het resultaat vind ik erg leuk. Dat ga ik zeker vaker doen.

Afgelopen winter haakte ik voor Doerak nog een stola. Ik haakte hem in de zandsteek. Een hele gezellige, vlot weghakende steek. Het gemêleerde garen is dunner dan het roze garen. Waardoor vooral bij die stukken de steek goed te zien is. Beide garens komen van de A.ction vandaan. Maar wat een drama was dat roze garen. Het krulde helemaal op. Dus na een aantal steken moest ik de hele boel in de lucht houden om de draad weer terug te draaien. Anders raakte het helemaal in de knoop. Ik kon er geen geschikte knoopjes bij vinden. Doerak heeft samen met een vriendinnetje onder mijn toeziend oog de knopendoos doorgespit maar we vonden niets wat geschikt was. Dus haakte ik stoffen knoopjes om. Wat een leuk effect geeft.

Nu ben ik er inmiddels achter dat Doerak net als ik niet echt een stola meisje is. Halverwege de dag gaat het ding vaak uit. Ik denk dat ze het net als ik niet prettig vind dat gefladder om haar lijf. Dus ik denk dat het fijn is om hem straks op de fiets aan te doen. Voor als de zomerjas een beetje kouder wordt maar de winterjas nog te dik is. Ze heeft geen tussenjas. (lees: die zit niet in de doos op zolder in de maat die ze nu heeft) Dus dat komt mooi uit. Hoef ik die ook niet te kopen.

Veren geluk

Ik heb ooit al eens opgebiecht dat mijn favoriete dieren toch wel vogeltjes zijn. Als hulp juf in de onderbouw mag ik nog wel eens vriendenboekjes invullen. En bij lievelingsdier vul ik altijd in: 'vogeltjes, maar dan wel in de vrije natuur'. Met vogels in een kooi kan ik niet zoveel. Je zal maar gemaakt zijn om te vliegen en er nooit eens de ruimte voor krijgen. Dat is net zo iets als een kind in een speeltuin in een hokje opsluiten. Of een juf zonder kinderen voor de klas zetten. Nee geef mij maar vogeltjes die heerlijk scharrelen in de tuin. Of de vele watervogels die we elke dag weer tegenkomen als we naar school fietsen met de kinderen. Het is ongetwijfeld de vrijheid van zo'n diertje wat mij het meest trekt. Ooit hoorde ik dat je favoriete dier veel zegt over wie je zelf bent. En ik denk dat het bij mij zeker klopt. Geef mij maar de ruimte, vrijheid en de mogelijkheid om uit te vliegen als het gevaar van drukte te dicht bij komt. Dan ben ik op mijn best.

Doerak heeft ook iets met vogeltjes. Maar dan met wat ze nog al eens ergens laten vallen. Hun veren. Zodra ze een veer ziet wordt er een noodstop gemaakt. Of ze nu loopt of op de fiets is. Die veer moet mee naar huis. Hier liggen dus regelmatig veren in de vriezer want ik heb ooit gelezen dat een nachtje in de vriezer er voor zorgt dat de bacteriën dood gaan. Een sopje geven doe ik ook wel eens. Maar dan was je ook het vetlaagje er van af. Dan is de veer minder mooi. Dat is nog wel een beetje op te lossen door ze uit te kammen. Maar toch... met vetlaagje blijven ze het mooist.

Inmiddels hebben we wel ontdekt dat je met veren van alles kan. Je kan ze in een vaasje zetten.

Of zoals Doerak in een eigen versierd blik en dan neerzetten in haar boekenkast die een soort rariteitenkabinet is geworden. Er staan geen boeken in maar wel haar strijkkralen vormen, (ik heb ze voor deze gelegenheid geteld en kwam op 34. Maar in het verleden zijn er ook al een paar gesneuveld en ze worden wel eens cadeau gegeven.) haar werkjes van school, haar eerste schoentjes en ga zo nog maar even door.

Maar je kan veren ook mooi in een schilderij lijstje doen. Dat zie je nog al eens in woontijdschriften. Als we op de camping zijn lees ik ze nog al eens. Woontijdschriften.

Op een goede campingdag zag ik in een van die tijdschriften een eenvoudige veer die versierd was met verf. En omdat Doerak een indrukwekkende voorraad heeft opgebouwd besloten wij dat we dat maar eens gingen namaken. Ik kocht glitterlijm, twee dezelfde lijstjes bij de kringloop voor mij en twee dezelfde voor Doerak, en pakte mijn mooie stiften er bij. We zochten de mooiste veren uit. Want Doerak verzameld op de camping gewoon door. Ze moesten voor mij bij de woonkamer passen. Terwijl Doerak er een stel uitzocht die bij haar slaapkamer pasten. We zochten ook de juiste kleuren uit. Bij mij werd dat zalmroze, okergeel en een beetje goud. Bij Doerak juist zilver en roze. We konden aan de slag.

Toen de veren eenmaal droog waren deed ik ze in de lijstjes. Ik haalde de achterkanten uit de lijstjes want ik had alleen de glazen voorkanten nodig. Daarom moest ik ook twee keer twee dezelfde lijstjes hebben. Sommige pennen van de veren moest ik aan de achterkant wat dunner maken. Anders werd het geheel te dik en kreeg ik de lijstjes niet meer goed gesloten. Ik rangschikte ze zoals ik ze mooi vond. En Doerak zoals zij ze mooi vond. Gelukkig had zij een grotere lijst. Want ze kon moeilijk kiezen en wilde eigenlijk wel alle veren een plekje geven. We klemden de veren tussen te twee glazen ruitjes en bogen voorzichtig de achterkant pennetjes terug. Ziezo. Een verenschilderij. Niet duur gekocht van een of ander merk. Maar gewoon zelf gemaakt. Met een beetje hulp van de graag gelezen woontijdschriften.

De afgelopen dagen was ik ook weer druk met veertjes. Doerak vond eendenveren in het park, en een heleboel zwarte veren in de speeltuin achter het huis. Ze dacht dat er een vogel was opgegeten. Want er lagen er een heleboel. ;-) Dus de vriezer deed zijn werk weer. Maar ik heb er ook weer mee geknutseld. Deze keer met veertjes uit de winkel.

Bolleboos had zijn afsluitingsavond van de sportclub waar hij sinds dit jaar op zit. Waar vier lieve vrijwilligers zich elke week in het zweet werken om de kinderen een combinatie van karate, judo en zelfverdeding bij te brengen. En waar de voorzitter en secretaris van de stichting regelmatig hun neus laten zien. En de moeder van een van de trainers elke week de koffie en thee verzorgd voor de ouders. Want wij ouders blijven er gezellig bij om de vorderingen van onze kids te volgen. Ik heb inmiddels begrepen dat dat helemaal niet normaal is. Bij de meeste sportclubs breng je je kind en ga je zelf weer naar huis. Maar hier raak je als ouders automatisch meer betrokken bij de leiding omdat je ze elke week met de kinderen ziet trainen. Om ze te bedanken knutselde ik van alles bij elkaar.

Voor de trainers haakte ik vier gelukspoppetjes met een zwart 'karatepak' aan. Voor de voorzitter maakte ik een gewoon gelukspoppetje en voor de secretaris en de 'koffieoma' een waxinelichtje met tule, lint en veren. Zo konden Bolleboos en ik ze gisteren eens verrassen. Want elke week je vrije tijd in een stel kinderen steken is een ding. Maar dat ook nog eens heel goed en met heel veel passie doen is twee. Het zijn toppers en ze verdienen heel wat meer dan zo'n simpel gelukspoppetje.

Hier een overzicht van ons hoekje. Waar veertjes een plek hebben gekregen. Dit hoekje is helemaal zoals we zijn. Met schatten die we gewoon vonden in de natuur, (de half vermolmde planken en de veren natuurlijk) met handwerk, knutselwerk, kringloopvonsten (naaimachine tafel en lampenarmatuur, ons prachtige behang (wat waarschijnlijk door veel mensen oudbollig gevonden zal worden) en gezelschapsspelletjes. (de dozen zijn met zorg gekozen. Ze moesten passen in ons interieur. We hebben nog veel meer spellen. Maar die staan gewoon in de kast.) De kleuren zijn wat flets. Waarschijnlijk door de enorme uitbundige zon buiten. In het echt is het behang nog iets bruiner. (nog mooier) ;-)

Haha en die noodstoppen van Doerak voor de veren? We lagen net op de terugweg uit school bijna met z'n drieën over het fietspad omdat Doerak vol in de remmen ging... voor een veer. ;-)

Heerlijk warm... zo'n dekentje

Tante Clarisse was weer druk de afgelopen weken. De vrouw van een van Mannies broers verwacht een meisje. En natuurlijk wilde ik ook nu weer iets moois maken. Zoals ik voor alle nichtjes en neefjes iets gemaakt heb. Altijd in overleg met de aanstaande moeder en altijd stel ik eerst de vraag of de moeder het wel wil. Zo wilde de moeder van het oudste nichtje van mijn kant helemaal geen zelfgemaakt spul. Dat was toen helemaal niet in. (we praten echt over een aantal jaar geleden.) En veel verder dan een vestje of een truitje kwamen we niet in die periode. Alle dingen die je nu kan maken voor kinderen was toen nog helemaal niet in. Dit nichtje heeft toen ze een jaar werd een hele grote hond gekregen. (zelfgemaakte knuffels werden toen steeds populairder.) En die hond heeft ze werkelijk eindeloos achter zich aangesleept. En al is zij dan de enige die geen kraamcadeau heeft gehad, ze heeft zeker zoveel plezier gehad van mijn zelfgemaakte cadeau.

Mijn schoonzus twijfelde over wat ze wilde. Een vestje is zo lief. Maar een dekentje was toch ook wel heel fijn. Ik heb voor hun tweede ook een dekentje gemaakt. En wat heeft hij daar een plezier van gehad. Het was zijn troostdekentje toen hij ouder werd. Als hij moe of hangerig was kroop hij met dat bewuste dekentje op de bank. Tja, een groter compliment kan je niet krijgen. Als iemand iets mooi vind is dat fijn. Maar als het zo goed in de smaak valt en zo in de smaak blijft vallen dan is dat echt een feest.

Na een tijdje hakte ze de knoop door. Toen zo'n beetje half Nederland geveld was door het griepvirus wist ze wat ze wilde. Het moest een deken worden. Ze koos een patroon van Drops. En we planden een afspraak om garen te gaan kopen. Maar dat liep een beetje anders. Ook ons bleef het griepvirus niet bespaard. Ik kreeg griep, daarna zij, toen waren haar jongens ziek, toen onze kinderen en toen begon ik weer met overgeven. Werkelijk weken gingen voorbij. Maar eindelijk konden we met elkaar vertrekken. Haar jongens waren vrij, maar dat was geen probleem. Die konden wel mee.

Eenmaal in de auto voelde ze zich niet lekker. Maar we kwamen zonder gekkigheid bij de wolwinkel aan. Ze koos met zorg 3 kleuren, we rekenden af en gingen terug naar huis. Ze had geen zin in een kopje koffie, het lekkers wat ik meegenomen had voor haar en de jongens (en natuurlijk voor mezelf) sloeg ze af. Eenmaal thuis haalde ze net de wc niet meer. De plantjes in de voortuin kregen haar ontbijt. Och arme.

Natuurlijk heb ik toen maar even geholpen tot ik onze eigen kinderen moest gaan halen bij school vandaan. Want een zieke schoonzus laat je niet alleen. Eenmaal thuis kon ik ook voor haar aan het werk. Maar nu mocht ik aan het dekentje gaan werken.

En dat... dat was werkelijk een feest. Bij het proeflapje ontdekte ik het al. Wat een mooi garen. Wat een schitterend resultaat. Het is garen van Lammy YARNS. Rio heet het. 100% katoen. Met een beetje glans over het garen. Het is van Nederlandse makelij. Ik gebruik regelmatig garen van dit merk. Maar deze katoen gebruikte ik nu dus voor het eerst. En dat is me goed bevallen. Dat ga ik zeker vaker doen.

Ik twijfelde lang over het in elkaar zetten van de blokken. Zou ik een soort dambord maken met de gekleurde blokken afwisselend? Of zou ik schuine rijen maken? Dan moest ik nog een stel gekleurde blokken bij maken en had ik ineens een boel lichte blokken over. Of zou ik het doen zoals in het patroon? Maar dan kwam ik weer net wat lichte blokken te kort. Ik had van de gekleurde blokken een bol extra meegenomen maar had dat kennelijk van de lichte blokken vergeten. En juist daarvan kwam ik een bol te kort. Ik overlegde met de moeder, zij overlegde met de vader en ze wilde het door elkaar zoals in het patroon maar als ik nog een beetje wilde schuiven was dat niet erg. Dus haakte ik wat meer roze blokken en eerlijk gezegd vind ik dat een leuk resultaat geven. Zo hoort in het originele patroon geen twee roze blokken naast elkaar. Maar dat vind ik juist leuker.

Ik heb het aan elkaar maken een beetje anders gedaan dan de beschrijving. Eigenwijs als ik was vond ik het idee van de beschrijving niet mooi. Zoekend op internet kwam ik ook niet echt iets tegen. Dus rommelde ik net zo lang tot ik het naar mijn zin had. Ik heb de lapjes aan elkaar genaaid door de lapjes met de goede kanten naar elkaar toe te leggen, de draad steeds door beide lussen van de laatste toer te steken. Aan de goede kant loopt de naaidraad recht. Aan de verkeerde kant schuin omdat hij daar steeds een steek opschuift. Dit vond ik het mooiste resultaat geven.

En nu? Nu hopen we op en bidden we voor een kerngezond kindje. Want met al dat ziek zijn van de moeder in de zwangerschap heeft het kleine mensje wel genoeg antistoffen binnen gekregen.

vogeltje, vogeltje aan de wand...

Ik bleef maar in de vogeltjes sfeer. Al zit ik nu inmiddels midden in de vestjes. Maar dat verhaal komt later. Ik zal eerst de vogeltjes keurig langs laten komen. Dan blijven jullie met mij in de goede volgorde.

 Doerak mocht afgelopen schooljaar regelmatig op woensdag middag met de moeder van een vriendinnetje mee naar hun kerk. Daar houden ze een keer in de twee weken club. Ze luisteren er dan naar een verhaal uit de Bijbel, knutselen wat of doen een spelletje. De middag is van half 2 tot half 4. De kerk staat vlak bij onze basisschool en de kinderen die wat verder van school af wonen mogen meteen uit school mee. Ze schuiven dan aan een goed gedekte tafel die een van de andere moeders dan al verzorgd heeft. Krijgen heerlijk te eten en als de club begint dan draaien ze ook nog met het clubprogramma mee. Zo ook Doerak. (Bolleboos geeft niet zo om clubs. En zeker niet om knutselen. Dus hij hoefde niet zo nodig mee.) Ze vond het heerlijk. Ze had er elke keer weer zin in. En ik hoefde niet in korte tijd heen en weer te racen met de fiets of auto. Dat was best lekker.

Maar aan alle fijne dingen komt een eind. Zo ook aan het clubseizoen. De laatste middag werd aangekondigd. Ze gingen een speurtocht doen. Dus ging Doerak nog een keer meteen uit school mee. Op weg naar een heerlijke tafel vol met broodjes. En naar een fijne gezellige middag. Maar ik kon haar na zoveel verwennerij natuurlijk niet met lege handen aan laten komen. Er rijpte een plannetje in mijn hoofd. Als ik nu iets met vogeltjes bedacht...

De ene moeder heeft net een dochtertje gehad. Dus voor haar was het niet zo ingewikkeld. Ik gokte op de kleuren en haakte een roze met witte vogeltjes takje. Van het vogeltje van mijn nieuwe zelfbedachte patroon natuurlijk.

De andere moeder is dezelfde moeder die al een paar keer iets bij mij besteld had. En ik vond dat zij nu ook wel eens vogeltjes verdiend had. Maar haar jongste is net zo oud als Doerak. Dus of ze nog zo blij werd van een vogeltjestakje? Ik besloot een kaarten ketting te maken. Waar ze mooie kaarten, werkjes van de kinderen of bijzondere Bijbelteksten aan op kan hangen. Voor haar kleur hoefde ik niet lang na te denken. Natuurlijk werd het blauw. Dat is haar lievelingskleur. En zo haakte ik in twee weken tijd 4 vogeltjes, de nodige bloemetjes, een vlinder en kralen. De avond voor de club was alles klaar. De volgende morgen pakte ik het in en Doerak mocht het, zo trots als een pauw, uit school mee nemen naar de club.

Toen ik vroeg wat de moeders er van zeiden zei ze: "Dat weet ik niet meer." Tja, daar kan je niet veel van opschrijven. Maar gelukkig hoorde ik later van de moeders zelf dat ze er blij mee waren. De een vond het veel te gek. Maar zei dat de ander had gezegd: "Oh, dat zet ze zo in elkaar." En zo is het maar net.

Nog meer gehaakte vogeltjes

"Of ik nog meer vogeltjes wilde haken," vroeg dezelfde moeder op het schoolplein als in het vorige bericht. "Ik vind het leuk om een kinderwagenspanner cadeau te geven. Zie je dat zitten?" Natuurlijk zag ik dat zitten. En vooral omdat ik nu eindelijk een eigen vogeltje heb. Tijden heb ik zitten ontwerpen. Verschillende vogeltjes zijn al de revue gepasseerd. Maar elke keer kozen mensen toch weer voor het dol-op-wol vogeltje. Die van mij was wel leuk... maar die andere is toch het leukst zeiden mensen dan. Maar ik wilde er zelf een ontwerpen. Ik wil iets van mezelf weggeven. Dat vind ik het leukst. Dus ging ik op nieuw aan de slag. Wel gebaseerd op het model van het dol-op-wol vogeltje. Maar toch helemaal van mezelf. En dat is gelukt. Een vogeltje met hartjes vleugeltjes en een open bekje. Dit patroon werd meteen geaccepteerd door "mijn klant."

Eenmaal een duidelijk beeld van kleur en patroon ging ik katoen garen kopen. Ik vind katoen toch iets meer geschikt voor speelgoed. Gewoon omdat het zo veel makkelijker uitgewassen kan worden. Het 100 procent acryl garen wat ik altijd gebruik voor de vogeltjes die voor de sier zijn is kleurvast en glanst mooi. Maar het blijft op den duur minder mooi als het regelmatig gebruikt wordt.

Het haken moest tussendoor deze keer. Bolleboos zijn vest was bijna af. En ik ben voor een dekentje bezig. Want tante Clarisse mag weer aan de slag. Als het goed gaat komt er in juli een klein meisje bij in de schoonfamilie. Maar de vogeltjes hadden toch ook voorrang. Want het was een bestelling. (wat klinkt dat hè?) ;-)

Gelukkig vlotte het goed. En net voor het paasweekend kwam het af. Zaterdagavond rondde ik de laatste handelingen af en was de kinderwagenspanner klaar. Heerlijk. Na het paasweekend vond er een klein handeltje plaats op het schoolplein. Ik leverde mijn wagenspanner af en nam mijn geld in ontvangst. Toch wel heel stoer. 

Oh en nog een tip, een tijdje geleden kocht ik veiligheidsoogjes. Ik wilde dat ook wel eens proberen. Veilig voor kinderspeelgoed. Maar wat een drama. Na meerdere oogjes vernield te hebben omdat ik ze er absoluut niet in kreeg zaten er eindelijk twee oogjes in een knuffeltje. Gelukkig was het een knuffeltje voor mijn eigen kinderen. Want na een paar dagen keek ik heel verbaasd op de grond. Wat lag daar nu voor gek dopje? Ik kon de herkomst van het dopje nu niet direct achterhalen dus verdween het dopje in de vuilnisbak. Tot Bolleboos met zijn knuffel aan kwam lopen. Mama, er is een oogje af. En ja  hoor, het was echt waar. Het achterstukje zat nog in het gehaakte lijfje maar het oogje was gewoon afgebroken. Nu wist ik ook waar het dopje vandaan kwam. Wat een "veiligheid!" Toen heb ik het andere oogje ook maar afgeknipt (wat me weinig moeite kostte) en met goed stevig draad twee knoopjes vastgezet. Die zitten er tot op de dag van vandaag nog steeds. En achter de knoopjes, ergens in het lijfje zitten nog steeds de achterkanten van de veiligheidsoogjes. Kijk dus erg uit met veiligheidsoogjes. Want een dreumes zou het dopje zonder pardon in zijn mond gestopt hebben.

Dol op vogeltjes

"Heb jij een voorraad van die leuke vogeltjes die je van tijd tot tijd maakt?" vroeg een moeder op het schoolplein aan mij. Nee dat heb ik niet. Maar natuurlijk kan ik wel iets maken. Maar nu kwam het probleem om de hoek. Het moest wel in 2 dagen af zijn. Ze had namelijk al een afspraak staan om op visite te gaan bij iemand die zwanger is. Ze wilde graag een cadeautje meenemen. En na een tijdje denken was ze bij mij uitgekomen. Maar ja hoe tover ik in 2 dagen tijd een vogeltjes slinger uit mijn haakpen. Dat zag ik nu niet direct voor me.

 Toch liet haar vraag me niet los. Toen ik haar 's middags weer sprak had ik een oplossing. Ik kan natuurlijk ook 1 vogeltje maken. Dat lukt me wel. Zo gezegd, zo gedaan. Ik kreeg de kleuren door en kon aan de slag.

Het haken ging buiten gewoon voorspoedig. Die middag was er al bijna een vogeltjes lijf. De volgende dag stond vooral in het teken van de afwerking. Vleugeltjes en snaveltje bevestigen, een slinger om het takje aan op te hangen, een vlinder, en een takje regelen. Ik heb meerdere takjes in meerdere kleuren. Een witte vond ik het mooist. Maar of het was een dun gekronkeld takje waar ik niets mee kon of het was een takje waar op sommige plekken de verf af was. Bovendien moest ik er een stuk afzagen want ze waren allemaal te lang. Dus koos ik een dikkere tak met verfschade. Eerst zaagde ik hem korter. Daarna verfde ik hem bij. Hier een stipje, daar een tipje...

 Ik trok me terug op zolder en zette alles in elkaar. Heerlijk. Vooral omdat alles zo lekker en soepel ging. Tegen de avond kon ik een appje sturen dat alles klaar was. Wat een genot zo'n projectje tussendoor.

 Ps. voor degene die het nog niet weten of mijn volgeltjes nog niet eerder gezien hebben: Het patroon van het vogeltje is van dol op wol.